Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προβληματισμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προβληματισμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010

Στο λαβύρινθο της Ελληνικής Γραφειοκρατίας

Είμαι ιδιαίτερα θυμωμένος με την κατάσταση των δημοσίων υπηρεσιών εν Ελλάδι. Εξήλθα της ενεργού υπηρεσίας υποχρεωτικά την 30-4-2010, η πράξη του αρμοδίου Διευθυντού του υπουργείου υγείας υπογράφηκε στις 6-5-2010 και μετά μήνα περίπου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Από το νοσοκομείο εδέησε να φύγει ο φάκελος μου στις 27-5-2010 για το λογιστήριο του Κράτους μέσω του υπουργείου Υγείας και έφτασε στο Λογιστήριο(Διεύθυνση συντάξεων) στις 6-9-2010. Σήμερα δε πληροφορήθηκα ότι δε έχει χρεωθεί σε υπάλληλο ακόμη, δηλαδή παρήλθαν πάνω από 20 μέρες για να χρεωθεί κάποιος την υπόθεση. Και μετά απορούμε πως φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού...... Εγώ δε φαίνεται ότι πρέπει να αρχίσω να ζητιανεύω για να καλύψω τις ανάγκες μου....

Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010

Προβλήματα στρατιωτικού προσωπικού των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων

Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC παρουσίασαν σήμερα το μεσημέρι στην αίθουσα ανταποκριτών Ξένου τύπου τα αποτελέσματα έρευνας με τίτλο:
Προβλήματα του στρατιωτικού προσωπικού των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων
Τα αποτελέσματα συνοψίζονται ως εξής:

Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC, διεξήγαγαν έρευνα στους Έλληνες αξιωματικούς και υπαξιωματικούς για τον τρόπο λειτουργίας των ένοπλων δυνάμεων και τα προβλήματα που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν.
Η έρευνα διεξήχθη την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2010 και υπήρξαν απαντήσεις από 750 αξιωματικούς και 676 υπαξιωματικούς. Οι περιοχές διεξαγωγής της έρευνας ήταν η Αττική, η Θεσσαλία, η Θράκη, η Κρήτη και τρία νησιά του Αιγαίου.
Η έρευνα αφορά τους ακόλουθους τομείς:
• την εκπαίδευση των στρατιωτικών·
• τα προβλήματα των στρατιωτικών (οικονομικά, μεταθέσεις, προαγωγές κ.λπ.) ·
• την ικανοποίηση από τις παρεχόμενες υπηρεσίες και παροχές·
• την ανίχνευση των αιτιών για τις ενδεχόμενες μελλοντικές αποχωρήσεις αξιωματικών και υπαξιωματικών από τις ΕΔ·
• την αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας των ΕΔ·
• το επίπεδο ενημέρωσης των στρατιωτικών·
• τους τρόπους έκφρασης των συμφερόντων του ανθρώπινου δυναμικού·
• την ικανοποίηση από τη σταδιοδρομία του στρατιωτικού·
• τη διερεύνηση της κοινωνικής στήριξης στις ΕΔ.
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας:
1. Χρειάζονται μεγάλες αλλαγές στο σύστημα εκπαίδευσης των ΕΔ σε όλα τα επίπεδα.
2. Τα προβλήματα των οικονομικών αποδοχών και των μεταθέσεων είναι τα κυριότερα προβλήματα με ποσοστά που υπερβαίνουν το 90%.
3. Τόσο οι αξιωματικοί όσο και οι υπαξιωματικοί δεν είναι ικανοποιημένοι από τις παροχές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (στρατιωτικά καταλύματα, θέρετρα, αθλητικές εγκαταστάσεις, οικογενειακά προγράμματα, εκδηλώσεις κ.λπ.). Αντίθετα, υπάρχει ικανοποίηση από τις παροχές υγείας.
4. Το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των ΕΔ κρίνεται από την πλειοψηφία ως ανορθολογικό, αναποτελεσματικό και μη δημοκρατικό. Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών κρίνει μη ικανοποιητική τη λειτουργία της στρατιωτικής ηγεσίας σε ποσοστό 75–82% και της πολιτικής ηγεσίας σε ποσοστό 85–86%.
5. Το 52% των αξιωματικών και το 65% των υπαξιωματικών σκέπτονται να αποχωρήσουν από τις ΕΔ την ερχόμενη 5ετία. Οι κυριότεροι λόγοι είναι οικονομικοί, οικογενειακοί και η χαμηλή ποιότητα ζωής του στρατιωτικού.
6. Το 44% των αξιωματικών και το 61% των υπαξιωματικών δεν θα συνιστούσαν τη στρατιωτική σταδιοδρομία σε τρίτους. Το 37% των αξιωματικών και το 56% των υπαξιωματικών είναι δυσαρεστημένοι από τη σταδιοδρομία τους στις ΕΔ.
7. Το 66% των αξιωματικών και το 91% των υπαξιωματικών είναι υπέρ του συνδικαλισμού στις ΕΔ, ενώ υπέρ του θεσμού του συνήγορου του στρατιωτικού τάσσεται το 88% των αξιωματικών και το 94% των υπαξιωματικών.
8. Το 68% των αξιωματικών και το 37% των υπαξιωματικών θεωρούν ότι η ιδιότητα του στρατιωτικού είναι λειτούργημα.
9. Το 56% των αξιωματικών και το 70% των υπαξιωματικών πιστεύουν ότι η κοινωνία στηρίζει λίγο ή καθόλου τις ΕΔ.
Από τις απαντήσεις προκύπτει σαφώς ότι με βάση τους όρους συγκρότησης και λειτουργίας του, έχει διαμορφωθεί ένας στρατός δύο ταχυτήτων – υπάρχουν σαφείς διαφορές στον τρόπο που οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί βιώνουν τη σταδιοδρομία τους. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι μεγάλο μέρος της έρευνας έχει διεξαχθεί την «προ Μνημονίου» εποχή.
Είναι επομένως προφανές ότι τα οικονομικά προβλήματα των στρατιωτικών θα έχουν διογκωθεί και θα χειροτερεύουν όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου. Αυτό σημαίνει ότι –και με βάση τα δεδομένα της έρευνας– οδηγούμαστε με γρήγορο ρυθμό σε ένα «στρατό επιβίωσης» – ένα στρατό που το βασικό μέλημα των στελεχών του είναι η διασφάλιση της επιβίωσής τους. Ένας στρατός δύο ταχυτήτων, στον οποίο επικρατεί η λογική της επιβίωσης, είναι αναμενόμενο να είναι λιγότερο αποτελεσματικός και να μη μπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντα που αναμένει από αυτόν η κοινωνία.

Δηλαδή η κατάσταση μόνον ευοίωνος δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

Η πολιτική διαχείριση της οικονομίας

Ομιλία του Τέως υπουργού Οικονομικών κ Αλέκου Παπαδόπουλου που δόθηκε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου του 2010. Ας τον ακούσουμε,αν κάναμε(ιδιαίτερα η ηγεσία του κόμματος του) ότι ήταν δυνατό για να μην ακούγεται στην Βουλή η ενοχλητική φωνή του.

Κυρίες και κύριοι,
Εάλω το ψεύδος. Από την Παρασκευή η χώρα βρίσκεται υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Δεν επιθυμώ να μιλήσω τώρα για τα συναισθήματα που προκαλούνται στο Έθνος απ’ αυτή την εξέλιξη.
Είναι όμως εύλογο όλοι να ρωτούν πλέον, τι πρέπει να κάνουμε για να ξεφύγουμε από την βαθειά οικονομική κρίση, που ενέσκηψε στη χώρα. Απαντώ:
Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία – Εθνική Απόφαση – Εθνική Αξιοπρέπεια.
Πρέπει να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε την πορεία της μεταπολίτευσης και το πώς οδηγήθηκε η χώρα μας στη σημερινή περιπέτεια.
Η μεταπολίτευση υπήρξε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός για τη χώρα. Δεν αποκατέστησε απλώς τη Δημοκρατία. Την στερέωσε και έχτισε τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής σε κάποιο καθεστώς που θα τις αμφισβητούσε, όπως γινόταν στο παρελθόν.
Ταυτόχρονα, όμως καλλιέργησε τον πολιτικό ναρκισσισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια.
Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, μεθυσμένοι από την απόλαυση της Δημοκρατίας αρχίσαμε να περιφρονούμε προκλητικά τον μόνο τελικά σταθερό μηχανισμό διάσωσης της χώρας, που είναι η εθνική μας αυτογνωσία.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λαός μας αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζει την πραγματική αλήθεια, το βάθος και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Απλώς υποψιάζεται ότι κάτι κακό συμβαίνει στην χώρα αλλά δεν γνωρίζει όλες τις παραμέτρους, ούτε και τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Συστηματικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι διερχόμαστε μια οικονομική περίοδο δύσκολη μεν, αλλά που κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεραστεί και θα επανέλθουμε “εις την προτέραν μακαρίαν κατάσταση”. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει και πρέπει να του το εξηγήσουμε.
Η εθνική αυτογνωσία επιβάλλει μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του προβλήματος. Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες την συμπόρευσή της με τ’ άλλα ευρωπαϊκά έθνη κυρίως με την ένταξή της στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά παραδέρνει κάτω από το βάρος των ανομημάτων της, των θεσμικών αδυναμιών της Ευρωζώνης και της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Φοβούμαι ότι η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα οδηγεί την Ελλάδα στην κατηγορία των τριτευρωπαϊκών χωρών. Η πορεία αυτή πρέπει ν’ ανατραπεί άμεσα.
Ο ελληνισμός πρέπει να παύσει να εξελίσσεται ως το ανάπηρο καθυστέρημα της Ευρώπης.
Εθνική Αυτογνωσία σημαίνει να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία ότι η χώρα εισήλθε σε μια βαθειά και αγνώστου διαρκείας περίοδο μεγάλης δυσπραγίας και απομείωσης, όχι μόνο λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους, αλλά συνδυαστικά και περισσότερο λόγω του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή λόγω της αποξηραμένης οικονομίας μας και της χαμηλής εδώ και χρόνια ανταγωνιστικότητάς της.
Το πνιγηρό οικονομικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ανεύθυνων οικονομικών επιλογών. Βεβαίως, η λαίλαπα της τελευταίας πενταετούς δεξιάς διακυβέρνησης το επιδείνωσε ποιοτικά και δραματικά. Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθειά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.
Κυρίες και κύριοι,
Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας.

Το μεταπολιτευτικό κονσένσους γέμισε με πρωτοφανή ακαταστασία αυτή την γκρίζα ζώνη και δημιούργησε μια ψεύτικη ενότητα του λαού όχι με βάση το γενικό καλό αλλά με βάση τη διανομή προνομίων και την διαχείριση συμφερόντων, ενισχύοντας έτσι τον ατομισμό και τον αυτισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς αιδώ τα ονομάσαμε “νέα προοδευτικότητα”.

Από το 1972 (πετρελαϊκή κρίση) μέχρι και σήμερα υιοθετήσαμε άκριτα και εφαρμόσαμε ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στις παροχές και στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση με στόχο την ενθάρρυνση της κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ανεχθήκαμε ή και υποδαυλίσαμε την πλήρη σχεδόν αποβιομηχανοποίηση της χώρας ενώ στις μέρες μας παρακολουθούμε ως απλοί παρατηρητές (α) την εξοντωτική, λόγω της κρίσης, αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, δηλαδή το τέλος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που επέζησαν τα τελευταία χρόνια με ακριβό παραγωγικό κόστος και κυρίως χάρις στην φοροδιαφυγής και (β) την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.

Αυξήσαμε μεν επί 35 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε “εισοδηματίες”. Επί 35 χρόνια επίσης η πολιτική τάξη έπαιξε πελατειακά με τις χωρίς όρια παροχές στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω του κρατικού δανεισμού και των κοινοτικών πόρων. Όταν μάλιστα είχε ξεκινήσει η αποβιομηχανοποίηση, διογκώσαμε τις προβληματικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιλύαμε το πρόβλημα της απασχόλησης. Όλα αυτά τ΄ αποκαλούσαμε “κοινωνική πολιτική με δανεικά”. Ονομάσαμε αναδιανομή του εισοδήματος την διανομή των δανείων και των πόρων της Ε.Ε. Η αναδιανομή θέλει πολιτικό σθένος. Για την διανομή των δανεικών, αρκεί το πολιτικό θράσος.
Αντιπολίτευση σ’ αυτή την κυριαρχούσα άποψη και ιδεολογία περί αναδιανομής δεν υπήρξε. Ίσως ακούγαμε κάποιες φωνές ορθολογισμού από κάποιους ελάχιστους, συνήθως εκσυγχρονιστές αστούς πολιτικούς, που εμφανίζονταν όμως ως “λογιστές” ή “γραφικοί τύποι”, και επίσης κάποιες άλλες άναρθρες κραυγές από τον χώρο της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Τίποτε άλλο. Ούτε από την ευγνωμονούσα συνήθως διανόηση, ούτε από τις άλλες ελίτ της χώρας. Όλοι, μηδέ και της νομιμόφρονης Αριστεράς εξαιρουμένης, πλειοδοτούσαν στην βασική αυτή παράμετρο. Μπορούμε να αναφέρουμε παραδείγματα κάποιων λίγων εξαιρέσεων αλλά δεν έχει νόημα.
Αυτή τη στιγμή ήρθε το σοκ της αυτογνωσίας. Θα ερχόταν ούτως ή άλλως, απλώς η κρίση το έφερε πιο γρήγορα. Ήρθε όμως. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει τυπικά, ούτε θα βγει από το ευρώ γιατί δεν μας αφήνουν – προς το παρόν - οι εταίροι μας για δικούς τους λόγους. Μολονότι μπορούσαν να μας οδηγήσουν εκεί με τις προβλεπόμενες από την Συνθήκη ποινές, δεν το κάνουν γιατί αυτό θα σήμαινε σοβαρή αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος. Δεν το θέλει, όμως, και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας. Ακόμα και η Αριστερά δεν τολμά να ζητήσει να βγούμε από το ευρώ, αν και όσα προτείνει εκεί οδηγούν.
Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτή την στιγμή παγιδευμένο από τους δύο αυτούς παράγοντες και προσαρμόζεται στον βαθμό που μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν η κυβέρνηση έλαβε πρόσφατα κάποια μέτρα είπε απολογητικά ότι αυτά «δεν ταιριάζουν στην ιδεολογία μας». Οι δε υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της είπαν, στα πλαίσια του εντυπωσιασμού, ότι: «λέτε ψέματα, διότι δεν είσαστε εσείς οι πραγματικοί ιδεολόγοι της διανομής των δανεικών, εμείς είμαστε!!»
Κυρίες και κύριοι,
Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη εξάρτηση από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να επιβιώσεις, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι ή να καλλιεργείς απαιτήσεις σαν να είσαι μέλος της λέσχης G7 των πλουσίων του πλανήτη. Με ξένα χρήματα δεν μπορείς να παριστάνεις τον πλούσιο. Ούτε αντιμετωπίζεις τις αγορές όπως τους ψηφοφόρους σου. Οι αγορές δεν διατάσσονται. Απαιτούν πολιτικές αποφάσεις και αποτελέσματα από ανθρώπους που πιστεύουν σ’ αυτές. Το κόστος δανεισμού δεν μειώθηκε ποτέ με διπλωματικά μέσα. Από δω και πέρα, τουλάχιστον ας ξέρουμε «μέχρι που φτάνει η κάπα μας».
Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας». Δεν επικράτησε όμως αυτή η Ελλάδα.
Το βασανιστικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα και που θα την αναζητήσουμε.
Η πρώτη απάντηση είναι «ναι, υπάρχει ελπίδα και την αναζητούμε πρώτα στον εαυτό μας». Επειδή κάποιοι αναμένουν την διάσωση της χώρας μόνο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, υπενθυμίζω απόσπασμα ομιλίας του Χαριλάου Τρικούπη κατά την πριν της χρεωκοπίας περίοδο:
«Εάν θέλωμεν και ημείς να ειπή η Ευρώπη ότι η Ελλάς ζη, πρέπει να αποδείξωμεν εις αυτήν ότι κατόπιν των δοκιμασιών, δι ων διήλθομεν, έχομεν την δύναμιν να αναλάβωμεν πάσας εκείνας τας θυσίας άνευ των οποίων δεν δυνάμεθα να υπάρξωμεν.»
Και πιο κάτω «…Δεν αρκεί όπως δια συνδυασμών αληθών ή ψευδών, φαινομένων ή πραγματικών, οικονομίσωμεν τα πράγματα επί τινα έτη, και ζήσωμεν έστω και χρεωκοπούντες∙ διότι και ο χρεωκόπος ζη∙»

Κυρίες και κύριοι,
Δεν υπάρχουν “επτασφράγιστα μυστικά” που θα γιατρέψουν την οικονομία, ούτε εδώ ούτε στο εξωτερικό για να τ’ αναζητήσουμε. Ούτε σωτήρες υπάρχουν για ν’ ανακληθούν εκ της εφεδρείας. Ούτε πιστεύω ότι τα οικουμενικά σχήματα σωτηρίας ή τα σχήματα εκτάκτων αναγκών θα μας βγάλουν από την κρίση. Στην αποτελεσματική εφαρμογή στέρεων αποφάσεων πιστεύω μόνο.

Απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται.

Σε περιόδους κρίσης, η πολιτική αρετή επιβάλλει ότι όταν πρέπει να πάρεις μέτρα σοβαρά, να μη διστάσεις να τα πάρεις αμέσως και ολοκληρωμένα. Ν’ αδιαφορήσεις για τα τυχόν σε βάρος σου αναθέματα της πολιτικής δημοκοπίας, έστω κι αν γνωρίζεις ότι είναι πιθανόν μετά να εξοστρακιστείς. Επίσης, αν πρέπει να λάβεις μέτρα επώδυνα, πρέπει πρώτα να τα πιστεύεις για να μπορείς και να τα εφαρμόσεις.
Ο τραγικός ρεαλισμός της ιστορίας λειτουργεί ερήμην των βραδυπορούντων.
Συμπέρασμα πρώτο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν πρώτα δεν μιλήσεις για Εθνική Αυτογνωσία και για την διαχείριση του πολιτιστικού σου προτύπου ως κοινωνία.
Κυρίες και κύριοι,
Αποτελούσε αφέλεια και αυταπάτη όσων πίστευαν ότι θα μπορούσαμε τελικά να αποφύγουμε την υπαγωγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στους όποιους μηχανισμούς διάσωσης του Eurogroup και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Η χώρα εδώ και καιρό έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Ας μην παριστάνουμε “τις μωρές παρθένες”. Ας μην παριστάνουμε τους “έκπληκτους” και τους “απορούντες”.
Με την υπαγωγή μας πλέον σε καθεστώς “Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου”, η χώρα θα χρειαστεί αναγκαστικά έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης.
Αυτό σημαίνει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να συγκροτηθεί από την Κυβέρνηση και να ψηφιστεί από τη Βουλή ένα σοβαρό πενταετές Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα σε υγιή πεδία οικονομικής ανάπτυξης. Είναι αναγκαίο:
(α) για να έχει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση η χώρα,
(β) για να γνωρίζουν, συγκεκριμένα και δεσμευτικά και όχι με γενικόλογους στόχους, τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και οι εταίροι μας και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές ότι η χώρα ξέρει πλέον τι πρέπει να κάνει και κυρίως πως.

Το ισχύον Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι αδύναμο για να θεωρείται πλαίσιο πορείας. Είναι πλέον μικρότερο των περιστάσεων.
Το Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκροτημένες και πειθαρχημένες πολιτικές ανατροπής σε όλες τις λειτουργίες της χώρας. Να περιλαμβάνει εξειδικευμένα, εκτεταμένα και επώδυνα μέτρα ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και της διοίκησης της χώρας. Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι αλυσιτελή ημίμετρα που δεν οδηγούν σε σταθερά αποτελέσματα. Το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων σοκ που θα προβλέπεται και θα τελούν είτε το θέλουμε είτε όχι υπό τον “Διεθνή Οικονομικό” Έλεγχο θα περιλαμβάνει ενδεικτικά, πρώτον:

(α) εκτεταμένες παρεμβάσεις στα πεδία του Ασφαλιστικού και της αγοράς εργασίας,
(β) καθολικές αποκρατικοποιήσεις,
(γ) δραστικό περιορισμό των μισθοδοτουμένων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ,
(δ) ολιστικά μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών για την ανάταξη των ευτελισθέντων χώρων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Δικαιοσύνης.
Δεύτερον, θα πρέπει οι ελληνικές τράπεζες να συμπτυχθούν σε δύο τραπεζικούς πόλους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό.
Τρίτον, επειδή είμαστε στη ζώνη του ευρώ και αδυνατούμε να προχωρήσουμε σε νομισματική υποτίμηση προκειμένου να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά της, θα οδηγηθούμε αντ’ αυτού στην δημοσιονομική και εισοδηματική υποτίμηση με τον περιορισμό της διαθέσιμης καταναλωτικής δυνατότητας των μισθωτών τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα καθώς και στον αποπληθωρισμό των τιμών. Θα καταργηθεί ο διοικητικός καθορισμός από το κράτος των τιμολογίων ελεύθερων επαγγελμάτων.
Τέταρτον, να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ.
Τέλος, απαιτείται αποκεντρωμένη διοικητική συγκρότηση της χώρας στη βάση 6 αυτοδιοικούμενων περιφερειών, έναντι των σημερινών 13 που προτείνονται, με κεντρική ευθύνη την ενδογενή τοπική ανάπτυξη. Σε αυτές θα μεταταχθούν όλοι οι πλεονάζοντες διοικητικοί υπάλληλοι των Υπουργείων και των κεντρικών οργανισμών. Τα νέα επιτελικά Υπουργεία εφ’ εξής θα στελεχώνονται σταδιακά μόνο από ολιγάριθμους νέους υπαλλήλους ειδικών προσόντων. Στο πλαίσιο αυτό βεβαίως θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ελεγκτικές μεθόδους νέες διοικητικές και δικαστικές μορφές ελέγχου και κολασμού όσων παρανομούν σε βάρος του δημοσίου, των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος γενικότερα.
Τα μέτρα αυτά, που παρότι επώδυνα εγώ προτείνω ως απολύτως αναγκαία, ίσως δαιμονοποιηθούν από κάποιους. Δεν έχω κανένα προσωπικό πρόβλημα χαρακτηρισμού μου. Εξάλλου τους έχω υποστεί ήδη. Ο καθένας κρίνεται από την ιστορία του και τον τρόπο ζωής του. Οι αντιλήψεις που κυριάρχησαν και δυνάστευσαν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μπορεί να είναι χρήσιμες για να διοικήσεις οικονομίες σαν της Βόρειας Κορέας, σίγουρα όμως είναι καταστροφικές για να διοικήσεις οικονομία της Ευρωζώνης.
Κυρίες και κύριοι,
Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω δύο επισημάνσεις.

(α) Δεν διανοούμαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κάποιοι που μπορεί να σκέφτονται την έξοδό μας από το ευρώ. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν καταστροφική για τη χώρα και ταυτόχρονα θα σάρωνε τα εισοδήματα των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων.
(β) Πρέπει να σταματήσει αμέσως η ανεύθυνη και επικίνδυνη συζήτηση περί “αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους”. Αυτή η νέα “νεοελληνική πονηρία” μας κάνει ήδη τεράστια ζημιά διεθνώς. Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι δηλώνεις πρώτα στάση πληρωμών και μετά είτε (α) δίνεις λιγότερα απ’ αυτά που χρωστάς στους δανειστές σου είτε (β) τους υποχρεώνεις σε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους. Και οι δύο περιπτώσεις συνιστούν δήλωση πτώχευσης. Γνωρίζουν άραγε οι ανεύθυνοι αυτοί διακινητές τι θα γινόταν π.χ. με τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν ελληνικά χρεόγραφα στα χαρτοφυλάκιά τους; Μπορούν να μας απαντήσουν ποιος θα μας δάνειζε ξανά για να μπορέσουμε να ζήσουμε;
Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι ν’ αποδείξουμε ότι διαθέτουμε το σθένος και έχουμε πάρει την στέρεα απόφαση για μια άλλη οικονομική πορεία της χώρας από την σημερινή, ώστε να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των δανειστών μας και να καταφέρουμε έτσι να δανειζόμαστε μακροχρόνια και χαμηλότοκα. Αλλιώς κινδυνεύουμε, ως άλλη Αργεντινή, από διαδοχικές υποβαθμίσεις να μείνουμε εκτός πρόσβασης στις διεθνείς κεφαλαιαγορές για μεγάλο διάστημα, με ανυπολόγιστες για την χώρα συνέπειες.
Κυρίες και κύριοι,
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι για τουλάχιστον 5 χρόνια θα συμβιώσουμε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μηχανισμούς του Eurogroup και της E.C.B.
Θεωρώ λοιπόν ότι είναι επωφελέστερο τόσο για την αξιοπιστία της χώρας όσο και για την ταχύτερη έξοδό μας από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις-σοκ να τις προτείνουμε πρώτοι και να τις καθοδηγήσουμε εμείς οι ίδιοι κι όχι ρυμουλκούμενοι, παριστάνοντας τους μελωδούντες και υποδυόμενοι τους βαρυγκομούντες να εμφανιζόμαστε ως απλοί “αθώοι” διεκπεραιωτές των “επαχθών” αποφάσεων του ΔΝΤ. Το νέο πνεύμα διακυβέρνησης, που πρέπει να κυριαρχήσει, μας επιβάλλει και το αίσθημα της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
Χρειαζόμαστε αυτή την μεταβατική περίοδο να προχωρήσουμε σε συθέμελες μεταρρυθμίσεις-σοκ για έναν πολύ σοβαρό λόγο. Είναι ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι πιθανόν να επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 14% πχ που είναι σήμερα στο 9% μέσα σ’ ένα χρόνο. Για να το πας όμως από το 9% στο 5% και πολύ περισσότερο όσο πας προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Κι αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, τα μέτρα που θα λάβεις είναι σχετικά ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός ως παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην φτώχια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η γνώμη μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές τεράστιας έκτασης και βάθους, εν γνώσει μας ότι η χώρα θα δυσπραγήσει αρχικά για κάποιο διάστημα. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.
Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν δεν μιλήσεις για Εθνική Απόφαση, να λάβεις επώδυνα και ολοκληρωμένα μέτρα για την οικονομική ανάπτυξη και διοικητική εξυγίανση της χώρας. Το γεμάτο αρρώστιες δέντρο πρέπει να το κλαδέψεις πολύ για να ξαναφουντώσει και να ξανακαρπίσει.
Κυρίες και κύριοι,
Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι το μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας αν δεν απεβίωσε ήδη, πνέει τα λοίσθια. Το παράδοξο όμως είναι ότι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη της χώρας, που υιοθέτησε, αναπαρήγαγε και αναπαρήχθη μαζί του, είναι και εκείνη, η οποία διεκδικεί και εκ των πραγμάτων καλείται να διαχειριστεί τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγει με την υπαγωγή μας υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Για να το πετύχει όμως χρειάζεται τουλάχιστον αυτή τη φορά να προχωρήσει σ’ έναν άλλο τύπο διαχείρισης των προσδοκιών του Έθνους, κάτω από τις νέες δύσκολες περιστάσεις. Πρέπει ν’ αποδείξει ότι έχει την πολιτική ικανότητα να κατευθύνει και να εστιάσει τις προσδοκίες των πολιτών στον τελικό στόχο. Αν οι προσδοκίες της κοινωνίας δεν εστιαστούν στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, θα υπάρξουν αντιθέσεις, τριβές και συγκρούσεις. Το παιχνίδι που άνοιξε δεν μπορεί παρά να είναι “καθαρό”, διαφορετικά δεν θα βγει.
Κυρίες και κύριοι,
Ανήκω κι εγώ σ’ έναν πολιτικό χώρο και δικαιούμαι και θέλω να μιλήσω για λίγο μόνο γι’ αυτόν. Το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη, η οποία παρήγαγε έργα αξιομνημόνευτα σε ορισμένες περιόδους, έχει κάνει, σε όλη την διαδρομή της, ακόμη και μέχρι σήμερα, και μεγάλα λάθη. Έχει προχωρήσει σε λάθος κατεύθυνση. Να πάψουμε αυτό να το κρύβουμε, να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε ή να το υποβαθμίζουμε. Έχουμε προχωρήσει σε λάθος επιλογές και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει όλοι οι φορείς και οι εκφραστές της δημοκρατικής παράταξης, από τον πολίτη έως τον βουλευτή, από τους κορυφαίους της πολιτικής έως τους ανθρώπους της διανόησης και των επιχειρήσεων, ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θέλει και η παράταξή μας την δική της αυτογνωσία. Πρέπει εμείς ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: «Που πήγε η παράταξη λάθος τα τελευταία χρόνια;» Στην απάντηση που πρέπει να δώσουμε θα το αναγνωρίσουμε εύκολα: Συμβιβασμοί, λάθος πολιτικό πρότυπο, έλλειψη τόλμης και βαθειάς ανάλυσης των συμφερόντων της χώρας, απουσία σχεδίου και σταθερών προσανατολισμών, παράδοση στον παραδοσιακό και στον νεωτερικό λαϊκισμό, ρηχότητα, εξοβελισμό του πνεύματος του εκσυγχρονισμού και πολιτικές επιλογές ευκολίας κλπ.
Το ΠΑΣΟΚ, που ασκεί σήμερα την κυβερνητική ευθύνη, μόνο μέσω της αυτογνωσίας και της μετεξέλιξης του σ’ ένα πολιτικό χώρο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μπορεί να λειτουργήσει ως ο αναγεννητικός χώρος και να οδηγήσει την χώρα σε μια νέα αλλαγή. Αν δεν το κάνει, εκπνέον τότε θα περιοριστεί στο να διαχειριστεί μόνο - και για ένα διάστημα - την ηττημένη πραγματικότητα της εποχής μας.
Συμπέρασμα τελευταίο: όταν μιλάς για την πολιτική διαχείριση της οικονομίας, δεν μιλάς μόνο για λογαριασμούς, διαγράμματα και statistics. Μιλάς για το νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα από αύριο, Δευτέρα 26 Απριλίου 2010. Μιλάς για Εθνικό Αυτοσεβασμό. Για να μην ζήσουμε ως ζητιάνοι, που κανείς δεν θα μας δανείζει, παρά μόνο τον οίκτο του.
Σας ευχαριστώ πολύ.

Τρίτη 27 Απριλίου 2010

Το μήνυμα της λιμουζίνας

Διαβάζω στην σημερινή Καθημερινή άρθρο της κ Mαριας Kατσουνακη με το οποίο συμφωνώ απολύτως.
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» έφτασε στο υπουργείο Οικονομικών με δωδεκάμετρη λιμουζίνα. Οπως αναφέρει το «ρεπορτάζ» -γιατί σε αυτήν τη χώρα η ενημέρωση είναι... εξαντλητική- η διαμαρτυρόμενη για το ανηλεές κυνηγητό του ΣΔΟΕ, θέλησε να επιδώσει επιστολή στους αρμοδίους με σχετικό περιεχόμενο. «Ως πολίτης», δήλωσε, «καταβάλλει κάθε υποχρέωση, αντίθετα με τα όσα συνηθίζει το σύνολο των συναδέλφων της καλλιτεχνών» (...). Θεωρεί μάλιστα ότι η ελεγκτική αυτή υπερβολή «θίγει καθημερινά την υπόληψή της, καλλιεργώντας στους χιλιάδες θαυμαστές της την εντύπωση ότι εξαπατά» και τη «μειώνει ως καλλιτέχνιδα και ως άνθρωπο».
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» ανέλαβε πολιτική δράση τις τελευταίες ημέρες, επιχειρώντας να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αποκαταστήσει το τραυματισμένο προφίλ της. Ε, όχι και «εθνική πορνοστάρ» εξανέστη, σπεύδοντας να καταθέσει άλλη επιστολή διαμαρτυρίας στη Βουλή των Ελλήνων αυτή τη φορά, όπου ακούστηκε «ο προσβλητικός και απαξιωτικός χαρακτηρισμός».
Παράλληλα με το παγωμένο νερό που πέφτει στη ραχοκοκαλιά της χώρας, η τηλεοπτική ενημέρωση αποφάσισε να βελτιώσει τη θερμοκρασία. Μόνο που ανάμεσα στα δύσοσμα που ξεβράζει η κρίση, τέθηκε και ο θερμοστάτης εκτός λειτουργίας. Και έτσι, το απλώς ευτράπελο έχει τις ίδιες πιθανότητες να εξελιχθεί σε εξωφρενικό, κουραστικό ή αδιάφορο. Σε καμία περίπτωση, όμως, πλέον, αντιπροσωπευτικό. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε στηρίζεται από πλασματικές τηλεθεάσεις είτε όχι, πρόκειται για τους σπασμούς ενός «βαθέος κράτους», με χαρακτηριστικά εκτροχιασμένου λαϊκισμού και ανοησίας, χρεωμένου με πολλά ανεξόφλητα γραμμάτια.
Εκτός από τη διαφθορά, την κατασπατάληση και τη συνακόλουθη οικονομική κατάρρευση, υπάρχει και το ξέφρενο τηλεοπτικό τοπίο. Αυτό που κατασκευάζει και επενδύει στα «απλά κορίτσια Τζούλιες», οδηγώντας τα κλονισμένα βήματά τους έως τη Βουλή και το υπουργείο Οικονομικών. Δεν χρειάζονται ξεχωριστά ταλέντα. Αρκεί τα υλικά να είναι εύπλαστα και να τροφοδοτούν είτε το στερεότυπο της χοντρής πλάκας (ας αναλογιστούμε μόνο ποια ήταν η πορεία της Εφης Θώδη) είτε το φαντασιακό της πρόθυμης λείας (ψηλή, θεαματική ξανθιά).
Και τώρα; Που η ανεξάντλητη βιομηχανία παραγωγής αναλώσιμων προϊόντων νιώθει το έδαφος να υποχωρεί; Αρχίζει η μεταστροφή. Τα «ρεπορτάζ» συνοδεύονται από σαρκασμό ή οίκτο (αναλόγως), προβάλλουν την «είδηση» αλλά όχι... άκριτα. Τη συνοδεύουν με υπονοούμενα ή πιπεράτες -καρτούν- αντιδράσεις.
Υπάρχουν ασφαλώς και (τηλεοπτικές) φωνές απορίας και σοβαρότητας, που εκφράζουν την άλλη μισή αλήθεια: ο κόσμος αλλάζει, μεγάλο μέρος του κοινού δυσανασχετεί και η δυσφορία αναζητά στέγη. Αυτήν την ώρα, που όλα μοιάζουν μετέωρα και ακίνητα, που οι πολίτες προσπαθούν να βολέψουν τον φόβο και την αβεβαιότητα για να συνεχίσουν μια, ούτως ή άλλως, διαταραγμένη καθημερινότητα, χρειάζονται αποφασιστικές κινήσεις. Να προβληθούν και να πολλαπλασιαστούν οι παρουσίες που με γνώση και ψυχραιμία διατυπώνουν αλήθειες και αποτυπώνουν πραγματικότητα. Που μπορούν να εκτιμήσουν αντιφάσεις και ανατροπές, που προσεκτικά και υπεύθυνα ανιχνεύουν τα προβλήματα και βοηθούν να παραχθεί σκέψη. Ο,τι, δηλαδή, είναι απολύτως αναγκαίο για δομές που κλυδωνίζονται και δεδομένα που ανατρέπονται.
Εκτός από τις άμεσες πολιτικές λύσεις και αποφάσεις, αν δεν προκύψει διάλογος, όχι ξύλινος και διαρκώς «προεκλογικός» αλλά συγκροτημένος, αναλυτικός και τεκμηριωμένος, η όποια διέξοδος δεν θα έχει κανέναν προσανατολισμό. Εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους» των ενημερωτικών εκπομπών και των τοκ σόου, με λόγο προβλέψιμο και εξαντλημένο, η ελληνική κοινωνία διαθέτει επιστήμονες, ανθρώπους του πολιτισμού με σφαιρική σκέψη και δυνατότητα αποτίμησης, «κανονικά» εργαζόμενους και επαγγελματίες, με τόλμη και άποψη.
Ας ανανεώσουμε τον αέρα που μας περιβάλλει. Τότε μόνο το «απλό κορίτσι Τζούλια» θα βρει τη θέση του. Με δωδεκάμετρη λιμουζίνα ή χωρίς, θα είναι απελπιστικά αδιάφορο.
Τα δε σχόλια των αναγνωστών της καλής εφημερίδας είναι ιδιαίτερα πνευματώδη. Μια βόλτα από εκεί νομίζω ότι θα σας ικανοποιήσει και με το παραπάνω

Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010

Πετσάλνικος και Γερμανία

Διαβάζω στο μπλογκ του Νίκου Δήμου
Δήλωση του κ. Πετσάλνικου, Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων:
«Εμείς τα τελευταία 40 χρόνια πήραμε δύο Νομπέλ λογοτεχνίας κι έχουμε στο τομέα της δημιουργίας πολλά πρόσωπα με διεθνή ακτινοβολία όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και άλλοι. Αυτοί, μία χώρα 85 εκατομμυρίων τι έχουν να επιδείξουν; Μπας και βγάλαν κανένα νέο Μπετόβεν και δεν το πήραμε χαμπάρι;».
Αυτοί, κύριε Πετσάλνικε, μετά τον πόλεμο πήραν 35 (ολογράφως: τριάντα πέντε) Νόμπελ – κι άλλα πενήντα πριν. Κρίμα κι είσαστε Γερμανοσπουδαγμένος! Ούτε το Νόμπελ Ειρήνης του Βίλλυ Μπραντ θυμηθήκατε, ούτε τα Νόμπελ λογοτεχνίας στον Χάινριχ Μπελ, τον Γκύντερ Γκρας και το τελευταίο (2009) στην Χέρτα Μύλλερ.
Προφανώς ο άνθρωπος είναι αστοιχείωτος. Τουλάχιστον δεν ρωτάει κανένα, πριν ανοίξει το στόμα του;
Υιοθετώ τα πάντα ανεπιφύλακτα εκτός του Χαρακτηρισμού "αστοιχείωτος" που κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι υπερβολικός

Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010

Ο Πατριωτισμός σήμερα

Διαβάζω στην Athens Voice:
Η «Ταράφ», μία ανεξάρτητη, μικρή ως προς το επενδεδυμένο κεφάλαιο εφημερίδα ανέλαβε τη σημαντική αποστολή να ξεσκεπάσει τις συνωμοσίες της εκτελεστικής πτέρυγας του «βαθέος κράτους» της Τουρκίας με στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης των ισλαμιστών και κατ’ επέκταση της γειτονικής χώρας, ώστε να επανέλθει σε καθεστώς απόλυτου πολιτικού και κυρίως οικονομικού ελέγχου. Είναι η εφημερίδα που αποκάλυψε με ηχητικά ντοκουμέντα την πρόθεση των στρατηγών να σκηνοθετήσουν μία «ντεμέκ» μικροεισβολή στον Έβρο, ώστε να αποσταθεροποιηθεί ο Ταγίπ Ερντογάν.
Οι κατ’ επάγγελμα «εθνικοί αναλυτές» της ημετέρας πατρίδας και πυλώνες του έθνους, κατά κύριο λόγο δημοσιογράφοι που ανήκουν «στον κύκλο των χαμένων σεναρίων», έχουν αποδυθεί σε έναν ανελέητο αγώνα, προκειμένου να αποκαλυφθεί το μέγεθος της διεθνούς συνωμοσίας κατά της Ελλάδας με αιχμή του δόρατος την Τουρκία, συχνά την Αλβανία, συχνότερα την ΠΓΔΜ, ορισμένες φορές το Ισραήλ και τους Εβραίους, και πάντα τους Μασόνους, με υποκινητή το φάντασμα της παγκοσμιοποίησης το οποίο ελέγχουν οι Αμερικανοί και οι Βρυξέλλες.

Η εμφύλια αντιπαράθεση στην Τουρκία
Με αυτή τη λογική, ό,τι κι αν συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία αποτελεί μέρος ενός «ευρύτερου σχεδιασμού» που στόχο έχει την εξουδετέρωση του ελληνισμού. Το ίδιο σκεπτικό πρυτάνευσε και πριν από χρόνια με αφορμή το Σχέδιο Ανάν, το ίδιο σκεπτικό προβλήθηκε με την «ελληνοτουρκική προσέγγιση», αυτές οι σκέψεις διοχετεύθηκαν ως προς τα σενάρια περί ονομασίας των Σκοπίων και περί του «αλβανικού δακτύλου» που σχεδιάζει «προσάρτηση των εδαφών της Θεσπρωτίας» με αιχμή το ζήτημα των Τσάμηδων.
Οι ίδιοι «εθνικοί αναλυτές», δημοσιογράφοι και κατ’ επάγγελμα παραθυράκηδες στα γυάλινα κουτιά, εξύβρισαν τη Ρεπούση, και εσχάτως τη Θάλεια Δραγώνα, με πρωτεργάτη τον Μίκη Θεοδωράκη και εξαπτέρυγα τους μονίμους υμνητές της «ελληνικότητας».
Τελικά η πραγματικότητα έρχεται να αποκαλύψει το μέγεθος της εθνικιστικής ανοησίας των «εθνικών αναλυτών». Στην Τουρκία εδώ και χρόνια διεξάγεται η πρώτη φάση της εμφύλιας ρήξης, που αποτελεί μέρος της αναπόφευκτης πορείας προς τον εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Το εάν η πορεία αυτή θα καταλήξει θετικά ή θα οδηγήσει σε λουτρό αίματος ή ενδεχομένως στην επικράτηση του φασίζοντος «βαθέος κράτους», είναι ακόμη άγνωστο. Στην εμφύλια αυτή αντιπαράθεση, ζητήματα όπως το Κουρδικό ή το Κυπριακό ή το μειονοτικό ή αυτό του Οικουμενικού Πατριαρχείου χρησιμοποιούνται ως «εργαλεία» για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Αυτοί οι στόχοι αφορούν την εσωτερική αντιπαράθεση στην κοινωνία της Τουρκίας.

Η δολοφονία που αποκάλυψε πολλά
Μια δολοφονία ενός εκδότη στην Κύπρο αποκάλυψε πως οι μεγάλες οικογένειες που πρωτοστάτησαν στην «προστασία των εθνικών στόχων», που αντιπαρατέθηκαν στο Σχέδιο Ανάν, που κατηγόρησαν ως προδότες εκείνους που στήριξαν την πολιτική προοπτική του Σχεδίου (του Γιώργου Παπανδρέου συμπεριλαμβανομένου), που αμαύρωσαν προσωπικότητες με ψευδή στοιχεία περί χρηματισμού τους από ξένα κέντρα, αυτές οι οικογένειες συμπεριφέρονται ως έσχατοι μαφιόζοι. Το κεντρικό εργαλείο προπαγάνδας του Τάσσου Παπαδόπουλου ήταν το γνωστής εθνικιστικής ταυτότητας Συγκρότημα Τύπου «ΔΙΑΣ» της οικογένειας Χατζηκωστή. Ο δολοφονηθείς Ανδρέας Χατζηκωστής ήταν ο παράγων που στήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο στην προσπάθειά του να καταψηφιστεί το Σχέδιο Ανάν. Στην πορεία των ανακρίσεων για τη δολοφονία αποκαλύπτεται πως οι δύο οικογένειες ψυχράνθηκαν, με αποτέλεσμα την πώληση ως πράξη αντεκδίκησης πακέτου μετοχών του συγκροτήματος, από το περιβάλλον του Παπαδόπουλου, σε άγνωστη παρουσιάστρια της τηλεόρασης. Η αλήθεια είναι ότι η οικογένεια Χατζηκωστή είχε πάψει να στηρίζει τον Παπαδόπουλο, για ιδιοτελείς πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Αποτέλεσμα, η οικτρή ήττα του στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αυτός που κατηγορούσε τους πολιτικούς αντιπάλους του για χρηματισμό, κατείχε μετοχικό κεφάλαιο του συγκροτήματος που τον στήριζε και διατηρούσε σχέσεις εξάρτησης. Αυτό είναι σκανδαλώδες. Όπως ισχυρίζονται κύκλοι του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κύπρου (ΑΚΕΛ), ο πατέρας Χαζηκωστής είχε ζητήσει από τον Παπαδόπουλο να τον κάνει υπουργό και αυτός αρνήθηκε. Εκεί αρχίζει και τελειώνει ο πατριωτισμός. Εκεί αρχίζει μια ιστορία που τελικά οδήγησε σε δολοφονία. Την «ενδιάμεση σχέση» θα την αποδείξει κάποια στιγμή η αστυνομία.

Ψυχωτικές συμπεριφορές
Οι «εθνικοί αναλυτές» που σήμερα, επί παραδείγματι, «συμβουλεύουν» τον Αντώνη Σαμαρά ως συνεργάτες του, «οι άλλοι» που ως ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν μεταπήδησαν στο ΛΑΟΣ, εκείνοι που «κατατρόπωναν» τον εθνικό μειοδότη Σημίτη για τη συμφωνία του Ελσίνκι και τη συνάντηση της Μαδρίτης, οι ίδιοι ακριβώς που «έστησαν» την προβοκάτσια της υπόθεσης Οτσαλάν, κρύβονται πίσω από ό,τι γράφτηκε, ειπώθηκε και διοχετεύθηκε για το Σχέδιο Ανάν, την ελληνοτουρκική προσέγγιση, τις επαφές των εμπειρογνωμόνων των υπουργών Εξωτερικών για τη διευθέτηση των εκκρεμοτήτων στο Αιγαίο. Κανένα από τα σενάριά τους δεν επαληθεύτηκε. Οι «ανατολίτικες συνωμοσίες» κατά της Ελλάδας αποδεικνύονται απραγματοποίητα σενάρια τουρκικής εσωτερικής κατανάλωσης. Το μέγα ζήτημα του «ξεπουλήματος του Κυπριακού» καταλήγει σε μία ενδοπαραταξιακή δολοφονία με μαύρο πρόβατο ένα «μικρό ψάρι»… την ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια. Ο σλαβικός «μπαμπούλας» των Σκοπίων αφορά κυρίως την πολιτική επιβίωση ανυπόληπτων παραγόντων τύπου Παπαθεμελή, Ψωμιάδη και των «παλικαριών» του ΛΑΟΣ. Ο «αλβανικός κίνδυνος» και ο «ισλαμικός δάκτυλος» αποτελούν βέλη στη φαρέτρα των ξενόφοβων - ρατσιστών, που δεν επιθυμούν την εξομάλυνση του μεταναστευτικού ζητήματος.
Είναι ώρα να αντιληφθούν, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται, πως η Ιστορία δεν μας χρωστά τίποτε. Ενδεχομένως, η κοινωνία αυτού του κράτους να χρωστά ακόμη στην Ιστορία. Οι τουρκόφωνοι της Θράκης έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους Έλληνες πολίτες. Οι ομιλούντες τη σλαβομακεδονική στη Φλώρινα, επίσης. Τα παιδιά των μεταναστών που ζουν και μορφώνονται στην Ελλάδα έχουν τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη. Η Τουρκία έχει και αυτή τα δικαιώματα που της επιμερίζονται στο Αιγαίο, διότι απλούστατα βρέχεται από αυτό. Οι αλβανόφωνοι που εκδιωχτήκαν από την Ελλάδα, έστω ως συνεργάτες των κατακτητών, έχουν δικαίωμα αποζημίωσης για τις περιουσίες τους, όπως οι Ρωμιοί που εκδιώχθηκαν από την Κωνσταντινούπολη. Τέλος, οι λίγοι Κύπριοι που ακόμη ονειρεύονται μια διακοινωτική συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους έχουν το δικαίωμα στο όνειρό τους χωρίς να θεωρούνται προδότες ή χρηματιζόμενοι. Τα σενάρια συνωμοσίας αφορούν μόνο εκείνους που τα διοχετεύουν. Η Ιστορία καταγράφεται με γεγονότα. Οι «συνωμοσίες» αφορούν μόνο μερικούς κακούς σκηνοθέτες, αποχαυνωμένους καλλιτέχνες και αντιαισθητικούς κονδυλοφόρους.

Η μόνη προσθήκη στο άρθρο του κ Γεωργιάδη θα ήταν η υπενθύμιση ότι πατριώτες ήταν τόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος,όσο και ο Δημήτριος Γούναρης αλλά ο Πατριωτισμός του ενός δημιούργησε την μεγάλη ΕΛΛΑΔΑ,ενώ του ετέρου οδήγησε στον όλεθρο.

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010

Απολογισμός μιας δεκαετίας

Γράφει ο Καθηγητής Θ Βερέμης στην σημερινή Καθημερινή
Η δεκαετία που πέρασε υπήρξε από τις λιγότερο εποικοδομητικές της τελευταίας τριακονταετίας. Η τρομοκρατική καταστροφή των Δίδυμων Πύργων στη Νέα Υόρκη προκάλεσε, μεταξύ άλλων, τη δαπανηρή σε αίμα εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ και μάλιστα χωρίς κάποιο θετικό, τουλάχιστον, αποτέλεσμα. Η καταστροφική αμερικανική κατοχή πολλαπλασίασε τον θρησκευτικό φανατισμό στις ισλαμικές χώρες, αλλά και τον φονταμενταλισμό των Ευαγγελιστών του κεντρικού και νότιου τμήματος των ΗΠΑ. Ετσι, ο χειρότερος (μετά τον Harding) πρόεδρος του εικοστού αιώνα, George W. Bush, εξασφάλισε δεύτερη θητεία. Αφησε πίσω του μια μεγάλη οικονομική κρίση και την εμπλοκή της χώρας του στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Οι οπαδοί του σκληρού πυρήνα των Ρεπουμπλικανών δεν έμαθαν τίποτα από το πέρασμα της ολέθριας κυβέρνησης Bush και στρέφουν σήμερα το παράλογο μίσος τους κατά του νέου προέδρου.
Η φτωχή σε επιτυχίες δεκαετία, ωστόσο, ανέδειξε κάποιες προσωπικότητες οι οποίες συνδέονται με τους κύριους προβληματισμούς του πλανήτη, την οικονομία και το περιβάλλον. Ο βραβευμένος με Νομπέλ στα οικονομικά αλλά και σχολιαστής της επικαιρότητας Paul Krugman χαρακτήρισε την περασμένη δεκαετία «το μεγάλο μηδέν» (Νew York Times, 28/12/09). Μηδέν σε θετική ανάπτυξη, μηδέν σε πρόνοια για τις επερχόμενες καταστροφές και μηδέν στις ηθικές επιδόσεις πληθώρας ηγετών της επιχειρησιακής Αμερικής. Οταν το ρεπουμπλικανικό σύστημα απελευθέρωσε την οικονομία από τους παραδοσιακούς ελέγχους, επέτρεψε στους πιο επιτήδειους να τη λαφυραγωγήσουν. Θα είναι δύσκολη πια η επαναφορά της οικονομικής σκέψης στην πίστη προς το «αόρατο χέρι της αγοράς» που διορθώνει όλες τις δυσλειτουργίες του συστήματος. Ο Milton Friedman και ο Friedrich Hayek θα δυσκολεύονταν σήμερα να εξηγήσουν τις αλλεπάλληλες φούσκες που οδήγησαν την παγκόσμια οικονομία σε κρίση διαρκείας. Και συμπληρώνει ο Krugman: «Και όσο για τους πολιτικούς και ιδιαίτερα τους Ρεπουμπλικανούς, τώρα που η πολιτική των φορολογικών απαλλαγών και της απελευθέρωσης της αγοράς (deregulation) μας οδήγησε στο σημερινό χάος, επανέρχονται με την ίδια συνταγή - φορολογικές περικοπές και απελευθέρωση της αγοράς».
Ανάμεσα στις Κασσάνδρες της επερχόμενης καταστροφής διακρίθηκαν δύο οικονομολόγοι βραβευμένοι με Νομπέλ: Ο Joseph Stiglitz (2001) υπήρξε σαν τον Σωκράτη, η αλογόμυγα για τους άλογους συγχρόνους του. Πιστεύει ότι οι αντιφατικές πληροφορίες προκαλούν τη δυσλειτουργία της αγοράς και ότι η παγκοσμιοποίηση δεν συμφέρει τις φτωχές χώρες. Προειδοποίησε μάλιστα τους Αμερικανούς ότι η άρση των ελέγχων της οικονομίας θα οδηγούσε στη σημερινή μεγάλη οικονομική κρίση. Ο Amartya Sen (1998) είναι ο Ινδός οικονομολόγος που πρώτος διαπίστωσε ότι η καλή ή η κακή διαχείριση των οικονομικών πόρων μετράει περισσότερο από την αφθονία ή την έλλειψή τους. Ο σημαντικός αυτός διανοητής των οικονομικών μας θυμίζει την αλφαβήτα της πολιτικής επιστήμης. Κάμποσοι απαίδευτοι ημέτεροι ηγέτες επαναλαμβάνουν την στερεότυπη πλέον αποστροφή: «Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» λες και πρόκειται για σύστημα με αυτόματο πιλότο. Ομως, το δημοκρατικό πολίτευμα είναι το πιο ευαίσθητο γιατί εξαρτάται απόλυτα από την αρετή των πολιτών. Οταν η αρετή εκπέσει, το σύστημα (κατά τον Αριστοτέλη) μεταλλάσσεται σε οχλοκρατία, ανομία και καταλήγει σε τυραννία. Μήπως βρισκόμαστε στην αρχή αυτής της μετάλλαξης;
Ο Sen και ο Stiglitz κατάρτισαν πρόσφατα έκθεση η οποία κάνει έκκληση στις κυβερνήσεις να περιλάβουν και μη οικονομικά κριτήρια στους στόχους της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού του Τρίτου Κόσμου.
Οι κύκλοι της οικονομίας, όσο μεγάλη διάρκεια και αν έχουν, έρχονται και παρέρχονται. Οι καταστροφές όμως στο φυσικό περιβάλλον είναι πιο μόνιμες και ίσως μη αναστρέψιμες.
Η ανθρωπότητα οφείλει χάριτες στον βραβευμένο με Νομπέλ (2002) Ινδό οικονομολόγο-περιβαλλοντολόγο, Rajendra Pachauri, ο οποίος πρόβλεψε ότι η άνοδος της στάθμης των ωκεανών θα προκαλέσει πρωτοφανή μετακίνηση πληθυσμών στον πλανήτη. Ζήτησε δραστικές περικοπές στην έκλυση διοξειδίου του άνθρακα από τις ανεπτυγμένες χώρες, που είναι και οι κύριοι παραγωγοί ενέργειας, θεωρώντας ότι μόνο τότε η Κίνα θα δεχτεί να περικόψει τις δικές της εκλύσεις. Οφείλουμε επίσης πολλά στον διευθυντή της ΝASA, James Hansen, ο οποίος, παρά τις οδηγίες της κυβέρνησης Bush να μην κοινοποιεί τα ευρήματα της ερευνητικής του ομάδας σχετικά με τα επίπεδα διοξειδίου στην ατμόσφαιρα, έφερε τις δυσοίωνες διαπιστώσεις του για την κλιματική αλλαγή στη δημοσιότητα.
Και μια ευχάριστη είδηση. Στους 100 κορυφαίους παγκόσμιους διανοητές του 2009 (του έγκυρου Foreign Policy), φιγουράρει στην 50ή θέση ο κοινωνιολόγος της Ιατρικής, Νικόλαος Χρηστάκης του Πανεπιστημίου Harvard. Και του χρόνου περισσότερους!

Μένω στην Ευχάριστη είδηση

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010

Συνέβη στο Μάντσεστερ( Μια ιστορία τρέλλας)

Διαβάζω στο Lifo
Ένας ομοφυλόφιλος άνδρας προσπάθησε να δηλητηριάσει τις λεσβίες γειτόνισσές του προσθέτοντας δηλητήριο για σαλιγκάρια μέσα στο κάρυ που τους πρόσφερε. Οι λεσβίες τον είχαν κατηγορήσει προηγουμένως για απαγωγή της τρίποδης γάτας τους. Ο Gary Stewart, ετών 37, βρισκόταν εδώ και μήνες στα μαχαίρια με τις Marie Walton και Beverley Sales και η κίνησή του να τους χτυπήσει τη πόρτα προσφέροντάς τους μια μερίδα ρύζι με κάρυ προφασιζόμενος ότι παρήγγειλε από τον ινδικό παραπάνω από όσο μπορούσε να φάει, φάνηκε αρχικά σαν κίνηση ανακωχής σε αυτό τον πόλεμο που είχε κυρηχθεί ανάμεσά τους.
Όταν όμως οι δύο γυναίκες ξεκίνησαν να τρώνε το κάρυ που κέρασε ο γείτονας ανακάλυψαν ότι μέσα στο ρύζι κρύβονταν αυτά τα χαρακτηριστικά μπλε κομματάκια (σαν ψιλό χαλίκι) τα οποία αποτελούν δηλητήριο που απομακρύνει τα σαλιγκάρια από τους κήπους. Φυσικά κάλεσαν αμέσως την αστυνομία και ο Stewart συνελήφθηκε και ομολόγησε την πράξη του. Δεν παραδέχθηκε όμως ότι αυτός ήταν που απήγαγε την τρίποδη(!) γάτα τους και την εγκατάλειψε σε ένα χωριό κάμποσα μίλια έξω από το Μάντσεστερ όπου ζούσαν. Η γάτα ευτυχώς τελικά βρέθηκε αφού οι δύο κυρίες είχαν βάλει πόστερ με φωτογραφία της και στοιχεία επικοινωνίας παντού. Την είχε περιθάλψει μια κυρία που την βρήκε στο δρόμο.
Αυτά συμβαίνουν στον κόσμο των Gays and Lesbians.

Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009

Τι μας λέει ο ΟΟΣΑ για το σύστημα υγείας στην Ελλάδα

Για να δείτε το άρθρο του καθηγητή Γιάννη Τούντα στο "Βήμα των ιδέων κάνετε κλικ εδώ

400 χρόνια μετά τον Γαλιλαίο


Διαβάσω και μεταφέρω εδώ το εισαγωγικό σημείωμα του Καθηγητού Ηλία Κούβελα στο εισαγωγικό σημείωμα του αφιερώματος "Αναζητώντας το Σύμπαν" στο "Βήμα των Ιδεών"
Διανύουμε τον τελευταίο μήνα του 2009. Μιας χρονιάς όπου, όπως έγινε ευρύτατα γνωστό από ποικίλες εκδηλώσεις, γιορτάζουμε τα 150 χρόνια από τη δημοσίευση του βιβλίου του Δαρβίνου «Η καταγωγή των ειδών». Πρόκειται για το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη θέση του ανθρώπου μέσα στον φυσικό κόσμο (για όσους ασφαλώς εμπιστεύονται την επιστήμη και όχι τις δοξασίες που προέρχονται από το βασίλειο των θεών και των δεισιδαιμονιών).
Τούτη τη χρονιά επίσης, στο πλαίσιο του έτους της Αστρονομίας, γιορτάζουμε τα 400 χρόνια από την «ιδρυτική πράξη της σύγχρονης επιστήμης: όταν ο Γαλιλαίος, το έτος 1609, έστρεψε το μικροσκόπιό του στον ουρανό» (βλ. το άρθρο του Στέφανου Τραχανά).
Οι ανακαλύψεις του Γαλιλαίου άλλαξαν ριζικά και αμετάκλητα όσα πιστεύαμε για τη θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν.
Ξεκινήσαμε τη χρονιά με ένα αφιέρωμα στον Δαρβίνο. Την κλείνουμε με ένα αφιέρωμα στον Γαλιλαίο, στους δρόμους που αυτός άνοιξε και που οδήγησαν στη σύγχρονη Κοσμολογία. Κορυφαίοι έλληνες επιστήμονες από αυτόν τον επιστημονικό χώρο παρουσιάζουν όχι μόνο τα όντως συγκλονιστικά ευρήματα της σύγχρονης Κοσμολογίας αλλά και τη συμμετοχή του ελληνικού επιστημονικού χώρου σε τούτη τη γοητευτική επιστημονική σάγκα.
Ο Υπογράφων θεωρεί το Γαλιλαίο την μεγαλύτερη επιστημονική μορφή της αναγέννησης και θεωρεί υποχρέωση του να παραθέσει λίγα βιογραφικά.
Ο Γαλιλαίος (Galileo Galilei) γεννήθηκε το 1564, στην Πίζα και ήταν το πρώτο παιδί από τα επτά της οικογένειάς του. Ο πατέρας του ήταν μουσικός και η μητέρα του πολύ μορφωμένη για την εποχή της. Το 1574, ο Γαλιλαίος εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Φλωρεντία και έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ένα κοντινό μοναστήρι. Στα τέλη του 1581, ο πατέρας του τον έστειλε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας για να σπουδάσει ιατρική. Στο πανεπιστήμιο συναναστράφηκε με προσωπικότητες που είχαν ασχοληθεί συστηματικά με τα μαθηματικά και ήρθε σε επαφή με τα έργα του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη. Το ενδιαφέρον του όμως στράφηκε προς τα μαθηματικά και, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του, εγκατέλειψε τις σπουδές του στην ιατρική, το 1585 και άρχισε να διδάσκει μαθηματικά ιδιωτικά στη Φλωρεντία και στη Σιένα.
Το φθινόπωρο του 1589, ο Γαλιλαίος άρχισε να διδάσκει μαθηματικά και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, ύστερα από εισήγηση του μαθηματικού και μηχανικού Guidobaldo del Monte. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Γαλιλαίος απέκτησε φήμη, αφενός γιατί ήταν αξιόλογος μαθηματικός και αφετέρου γιατί μπορούσε να εκφράζει την αντίθεσή του στην αριστοτελική διδασκαλία που κυριαρχούσε ως κατεστημένο στα πανεπιστήμια της εποχής. Το γεγονός αυτό δημιούργησε τόσο συμμαχίες όσο και εχθρότητες στο πρόσωπό του. Ήταν η εποχή που ο Γαλιλαίος προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τη φήμη του και με τη βοήθεια ευγενών (πατρώνων), το 1592, κατέλαβε την έδρα των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Πάδουας, θέση αξιόλογη και σημαντική για να μπορέσει να εκφράσει πιο ανοιχτά την αντίθεση του στους αριστοτελικούς καθηγητές.
Το 1604, ο Γαλιλαίος διατύπωσε το νόμο της ελεύθερης πτώσης των σωμάτων. Μετά από επίμονες προσπάθειες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αποστάσεις που διασχίζει ένα σώμα κατά τη φυσική του κίνηση είναι ανάλογες προς τα τετράγωνα των χρόνων. Με την διατύπωση του νόμου της ελεύθερης πτώσης, κατάφερε το κυριότερο πλήγμα στην αριστοτελική φυσική, η οποία υποστήριζε ότι, κατά την ελεύθερη πτώση, η απόσταση είναι ανάλογη προς το χρόνο. Εν τω μεταξύ, η αντιπαλότητά του με τους αριστοτελικούς καθηγητές εντεινόταν όλο και περισσότερο.
Ο Γαλιλαίος έμεινε στην έδρα του Πανεπιστημίου της Πάδουας μέχρι το 1610. Στο διάστημα αυτό συνέχισε τις μελέτες του πάνω στο ζήτημα της κίνησης και γενικότερα σε προβλήματα μηχανικής, ενώ την ίδια περίοδο με τις ευρεσιτεχνίες του στο τηλεσκόπιο, άρχισαν να τον απασχολούν και ζητήματα αστρονομίας (οι παλίρροιες, οι κινήσεις και οι ταχύτητες των πλανητών). Τον Οκτώβριο του 1610 ο Γαλιλαίος ανέλαβε τα καθήκοντα του μαθηματικού του Μέγα Δούκα της Τοσκάνης, τίτλο που διατήρησε ως το τέλος της ζωής του, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο την υποστήριξη ενός σπουδαίου πολιτικού φορέα της εποχής. Έτσι, παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του στην Πάδουα και μετακόμισε στη Φλωρεντία. Το 1610 δημοσίευσε το έργο του Sidereus Nuncius (Αγγελιαφόρος των Άστρων), στο οποίο παρουσίασε και τα αποτελέσματα των παρατηρήσεων του που για πρώτη φορά στην ιστορία γίνονται με τηλεσκόπιο.
Το 1611 ανακηρύχθηκε στη Ρώμη μέλος της Ακαδημίας των Λυγκέων (Accademia dei Lincei). Μετά την έκδοση του Αγγελιοφόρου των Άστρων, οι απόψεις του Γαλιλαίου έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς και σε κύκλους εκτός του πανεπιστημίου, ενώ η εχθρότητα των Αριστοτελικών εντάθηκε. Στη συζήτηση σχετικά με την προώθηση του ηλιοκεντρισμού εις βάρος του γεωκεντρισμού υπεισέρχεται και η Εκκλησία. Το 1616, η Ιερά Εξέταση, εκτελεστικό και δικαστικό όργανο στης Καθολικής Εκκλησίας, συγκρότησε μια επιτροπή για να αποφανθεί σχετικά με τις προτάσεις του Γαλιλαίου που υπήρχαν στο βιβλίο του και αφορούσαν στην άμεση υποστήριξη του κοπερνίκειου συστήματος.
Οι ρωμαιοκαθολικές εκκλησιαστικές αρχές, λόγω της έξαρσης της διαμάχης καθολικισμού και προτεσταντισμού και από φόβο μήπως τα επιχειρήματα υπέρ του Κοπέρνικου, που διατυπώθηκαν από τον Γαλιλαίο, οδηγήσουν σε σκάνδαλο και χρησιμοποιηθούν υπονομευτικά από τους Μεταρρυθμιστές, βασίστηκαν στην ορατή αναντιστοιχία μεταξύ της κοπερνίκειας θεωρίας και της Βίβλου. Κατήγγειλαν τον Γαλιλαίο και τον προέτρεψαν να συμμορφωθεί με τις απόψεις της Εκκλησίας και να σταματήσει να συζητά δημόσια και να διδάσκει την κοπερνίκεια υπόθεση.
Ο Γαλιλαίος αξιοποιώντας τη δεινή διπλωματική του ικανότητα και τις φιλικές σχέσεις του με καρδιναλίους, απέφυγε την τελευταία στιγμή την καταδίκη και αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φλωρεντία. Μέχρι το 1632, πεπεισμένος για την ορθότητα του ηλιοκεντρισμού, συνέχισε τις παρατηρήσεις του, στις οποίες προστέθηκαν οι παρατηρήσεις κομητών (1619), το ζήτημα των παλιρροιών και με ορισμένα προβλήματα μηχανικής. Το 1624 επέδειξε τη σύνθεση ενός μικροσκοπίου, ενώ την ίδια περίοδο προσπάθησε να προωθήσει μία νέα αντίληψη για τη μελέτη του φυσικού κόσμου που θα στηριζόταν σε μαθηματικές αρχές, αποδεσμευμένη από τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Το 1632, εκδίδεται το έργο του Dialogo sopra i Due Massimi Sistemi del Mondo (Διάλογος περί των Δύο Κύριων Συστημάτων του Κόσμου). Το έργο αποτέλεσε βαρύ πλήγμα για τον αριστοτελισμό, αλλά και τα διδάγματα της Βίβλου και δημιούργησε ένα ισχυρό μέτωπο ενάντια στον Γαλιλαίο. Το 1632, η Ιερά Εξέταση απαγόρευσε την κυκλοφορία του βιβλίου και ο συγγραφέας της παραπέμφθηκε σε δίκη, η οποία έγινε το 1633.
Η δίκη του Γαλιλαίου είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα στην ιστορία της επιστήμης και σχετίζεται άμεσα με τα γεγονότα του 1616. Οι διαδικασίες διήρκεσαν πάνω από τρεις μήνες και ο Γαλιλαίος καταδικάστηκε τελικά (με ψήφους 7 προς 3) ως αιρετικός. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης, η οποία όμως μετατράπηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1638 εξέδωσε το Discorsi intorno à Due Nuove Scienze (Πραγματείες περί Δύο Νέων Επιστημών), βιβλίο που έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη μηχανική. Το χειρόγραφο πέρασε λαθραία από την Ιταλία και το βιβλίο του εκδόθηκε στην Ολλανδία. Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου 1642, ο Γαλιλαίος πέθανε στο Arcetri της Ιταλίας, σε ηλικία 78 ετών. Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εμπόδισε τη δημόσια κηδεία και τις τιμές που είχαν προγραμματιστεί στη Φλωρεντία. Τα βιβλία του αφαιρέθηκαν από τον Κατάλογο των Απαγορευμένων Βιβλίων (Index Librorum Prohibitorum) το 1835 και το 1992, διά στόματος του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μίλησε για τη στάση της απέναντι στο Γαλιλαίο, λέγοντας ότι δεν ήταν σωστό να ζητάει αποδείξεις για τις απόψεις του, αφού αυτό μάλλον εμποδίζει την εξέλιξη των επιστημών. Υπήρξε πηγή γνώσης και έμπνευσης για πολλούς Ακόμη διατηρώ στην μνήμη μια παράσταση του Γαλιλαίου του Μπρέχτ με τον αξέχαστο Στέλιο Βόκοβιτς στον επώνυμο ρόλο

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009

O "πόλεμος των αξιών" επανέρχεται δριμύτερος

Αντιγράφω από την διαδυκτιακή επιθεώρησηοο "Προοδευτική Πολιτική

O "πόλεμος των αξιών" επανέρχεται δριμύτερος
του Μάικλ Μακ Τέρναν Αύγουστος 27 2009
«Έχετε να επιλέξετε μεταξύ μιας δημόσιας τουαλέτας και μιας ιδιωτικής, ποια θα διαλέξετε;» κραυγάζει ο εξαγριωμένος ραδιοφωνικός παραγωγός. Μα ελάτε τώρα, είναι προφανές! Το ιδιωτικό είναι καλύτερο, αναφωνεί και αρχίζει να κατηγορεί για ανεπάρκεια το βρετανικό «εθνικό σύστημα υγείας» (NHS) και τα προβληματικά ευρωπαϊκά κρατικά συστήματα υγείας.

Τοποθετημένη στα άκρα του πολιτικού φάσματος, αυτή η υστερία και η προκλητική διάθεση, αναδεικνύει το λασπώδες έδαφος που καταπίνει την πρόσφατη πρωτοβουλία του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama) για μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας.

Επανεμφανίζεται η κλασική ρητορική του «πολέμου των αξιών»: ο σκληρά εργαζόμενος και άγρια φορολογούμενος «μέσος Αμερικανός» αντιπαρατίθεται στη φιλελεύθερη ελίτ που έχει βαλθεί να καταστρέψει τις αξίες στις οποίες στηρίζεται αυτή η χώρα. Σκοπός τους είναι «να γελοιοποιήσουν το μέσο Αμερικανό» φωνάζει ο τηλεπαρουσιαστής του καναλιού «φοξ νιους»· μας αποκαλούν «παράφρονες» και «αντιαμερικανούς»!

Όπως σημειώνει οΤόμας Φρανκ (Thomas Frank) στο βιβλίο του «τι τρέχει με το Κάνσας;», η πολιτική των αξιών μετατράπηκε για τους προοδευτικούς σε «θανάσιμη πολιτική παγίδα». Ισχυριζόμενοι πως συμπαραστέκονται στο μέσο Αμερικάνο, οι συντηρητικοί κινητοποίησαν μάζες ψηφοφόρων σε «καυτά» κοινωνικά ζητήματα, παρά τα οδυνηρά αποτελέσματα της πολιτικής τους για τη «μέση Αμερική».
Η επιχείρηση αυτή ξεκίνησε τη δεκαετία του '60, όταν διάφορες προσωπικότητες της συντηρητικής ή θρησκευτικής δεξιάς άρχισαν να θορυβούν για τον υπονομευτικό ρόλο του «ελευθεριακού ήθους» στην αμερικανική κοινωνία. Έκτοτε, οι «πόλεμοι αξιών» έπληξαν τους Δημοκρατικούς, που αναζητούν εις μάτην τρόπο να επικοινωνήσουν εκ νέου με τη «μέση Αμερική», που έχει στραφεί αποφασιστικά εναντίον τους.
Χρησιμοποιώντας το Κάνσας σαν ιδεότυπο για ολόκληρη την Αμερική, ο Φρανκ χρησιμοποίησε για τίτλο του βιβλίου του τον τίτλο ενός Ρεπουμπλικανικού δοκιμίου του 1896, στο οποίο επικρίνονταν οι ντόπιοι ριζοσπάστες που υποτίθεται πως κατέστρεφαν την οικονομία της πολιτείας υιοθετώντας αιρετικές οικονομικές προσεγγίσεις. Ήταν η εποχή που είχαν εμφανιστεί μια σειρά μεγάλων προοδευτικών ηγετών που πρόβαλαν τις έννοιες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας, των τόσο σύμφυτων με το αμερικανικό σύστημα αξιών· ήταν η εποχή που ο φόρος ακινήτου περιουσίας του Γούντροου Ουίλσον (Woodrow Wilson) και τα αντιμονοπωλιακά μέτρα του Θεοδώρου Ρούσβελτ (Theodore Roosevelt) κέρδιζαν την υποστήριξη των πολιτών.
Πόσο άλλαξαν οι καιροί, αναλογίζεται ο Φρανκ, ενώ αναλύει πώς, χάρη στους «πολέμους αξιών», σφυρηλατήθηκε η παράδοξη συμμαχία μεταξύ των άλλοτε ακραιφνών οπαδών του «νιου ντιλ» και των συντηρητικών.
Η ανάλυση του Φρανκ γράφτηκε πριν την εκλογή του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama), κι όμως, παρά τη συμβολική σημασία της προεδρικής εκλογής του 2008, ο Αύγουστος του 2009 σηματοδοτεί την αναθέρμανση αυτών των «πολέμων των αξιών», μέσω της προσεκτικής επιχείρησης δαιμονοποίησης του προέδρου και των προτάσεών του για τη μεταρρύθμιση της υγείας. Καθώς ο πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με την αποδοκιμασία της κοινής γνώμης, πολλαπλασιάζονται οι φήμες πως θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει, όπως ακριβώς ο Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) το 1993.
Πάντως μέχρι τώρα ο πρόεδρος απαντά προβάλλοντας την ανάγκη της καθιέρωσης αποτελεσματικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για τους Αμερικάνους, που αγωνιούν για την πορεία της οικονομίας. Ο πρόεδρος εκστρατεύει ενάντια στις αυξήσεις στα ασφάλιστρα, τονίζοντας ταυτόχρονα πως «οι γραφειοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν καμιά δουλειά να ανακατεύονται στις υποθέσεις σας, με τον ίδιο τρόπο που δεν έχουν οι γραφειοκράτες των ασφαλιστικών εταιρειών, που δε δίνουν λογαριασμό σε κανένα».
Ο Ομπάμα συνειδητοποιεί πλήρως τη δυναμική αυτής της σύγκρουσης και των συνεπειών που θα είχε ένα στραβοπάτημα στον τρέχοντα «πόλεμο αξιών». Αν απαντήσει επιθετικά στον κυκεώνα των προκλήσεων και της παραπληροφόρησης, θα κατηγορηθεί πως περιφρονεί την αμερικανική εργατική τάξη. Αν επιχειρήσει να «ανεβάσει» το επίπεδο του διαλόγου θα έπαιζε το παιχνίδι όσων θέλουν να τον παρουσιάσουν ως εκπρόσωπο των «κουλτουριάρηδων» που φιλοδοξούν να υποδείξουν στο λαό πώς πρέπει να ζει χάρη σε ακαταλαβίστικες κουβέντες και τα πτυχία των ακριβών πανεπιστημίων τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν βούτυρο στο ψωμί των ραδιοφωνικών παραγωγών όλης της χώρας.
Προκειμένου να κατανοηθεί το φαινόμενο των «πολέμων των αξιών», χρειάζεται να αναγνωρίσουμε το θεμελιακό ρόλο που έπαιξε στην ανάπτυξή τους η ισχυρή επιρροή του αμερικανισμού και του συνταγματικού εθνικισμού, που αποτελούν τον πυλώνα του αμερικανικού συστήματος αξιών, στο οποίο κεντρικό ρόλο παίζουν το κράτος δικαίου, η δημοκρατία, ο σεβασμός του συντάγματος και η κοινωνική δικαιοσύνη.
Όπως αποδεικνύει η εποχή των μεγάλων προοδευτικών τομών (1890-1920), το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων της δεκαετίας του '60 και η ίδια η εκλογή του Ομπάμα, ο «αμερικανισμός» μπορεί να είναι προοδευτικός και ελπιδοφόρος, μπορεί όμως και να λειτουργήσει αντιδραστικά, ως αντίπαλος της αλλαγής.
Όμως έχει ήδη αποδείξει στη διάρκεια της περίφημης προεκλογικής του εκστρατείας, ο Ομπάμα είναι σε θέση να κινητοποιήσει συναισθηματικά τη «μέση Αμερική», απευθυνόμενος ακριβώς στον πυρήνα των αμερικανικών αξιών. Αυτό οφείλει να συνεχίσει να κάνει στην αντιπαράθεση για το ζήτημα της μεταρρύθμισης στην υγεία.
Το ζήτημα λοιπόν για τον Ομπάμα δεν είναι να «υπερβεί» τον «πόλεμο των αξιών», αλλά μάλλον να αξιοποιήσει το σκληρά αποκτημένο πολιτικό του κεφάλαιο προβάλλοντας την ανισότητα ενός συστήματος υγείας που παράγει κοινωνικές διακρίσεις και σπατάλη. Αν θέλει να ξεφύγει από την παγίδα του «πολέμου των αξιών», ο πρόεδρος χρειάζεται να απευθύνεται συναισθηματικά στην ευαισθησία των αμερικάνων για κοινωνική ισότητα και οικονομία. Αν συνεχίσει να υπογραμμίζει το εθνικό όνειδος των 46 εκατομμυρίων ανασφάλιστων Αμερικανών και τις προσωπικές του εμπειρίες (στο παρελθόν αναφέρθηκε στην καρκινοπαθή μητέρα του και την αγωνία της για το πώς θα πλήρωνε τα ιατρικά της έξοδα) ίσως να καταφέρει να «περάσει» τον περί υγείας νόμο του από το κογκρέσο.

Αν αντιθέτως υποχωρήσει υπό την πίεση των αντιπάλων του στον «πόλεμο των αξιών» ή στο αντι-φορολογικό «κόμμα του τσαγιού», τότε θα έχει αποτύχει να αξιοποιήσει τη συγκυρία και θα έχει υπονομεύσει σοβαρά τη δυνατότητά του να αλλάξει τα πράγματα. Το μόνο που θα καταφέρει η υποχώρησή του είναι να αναζωογονήσει το Ρεπουμπλικανικό κίνημα και να σκορπίσει σύγχυση σε όσους επένδυσαν τις ελπίδες τους στις μεταρρυθμιστικές του ικανότητες.

Αφιερώνεται με περισσή αγάπη σε όλους τους Έλληνες νεοφιλελεύθερους,ιδιαίτερα σε εκείνους του e-rooster και της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και τον κ υπουργό Υγείας ,όποιος παρά τις όντως φιλότιμες προσπάθειες του δεν κατάφερε μέχρις στιγμής να διαλύσει το ΕΣΥ

Κυριακή 26 Ιουλίου 2009

Το λογοκριμένο Video του Γαβρά



Νομίζω δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο. Το ίδιο είναι ένα σχόλιο της κακής μας μοίρας και της καλοκέφαλης εκκλησίας μας

Κυριακή 21 Ιουνίου 2009

Η γκάφα του Βήματος


Διάβασα στο Facebook του φίλου Νίκου Ράπτη ,αλλά και στον ιστότοπο "Προοδευτική Πολιτική" από όπου και η παραπάνω φωτογραφία ότι το έγκυρο "Βήμα" δημοσίευσε στο σημερινό του φύλο και με λεπτομέρειες μάλιστα περί συναντήσεως Καραμανλή-Ερντογάν το απόγευμα του Σαββάτου.Οποία ποιότης δουλειάς. Τι σεβασμός στον αναγνώστη.Θα τρίζουν τα κόκαλα του ιδρυτή του με τα κατορθώματα του κ Σταύρου. Και να φανταστείτε ότι η ακύρωση της επισκέψεως Ερντογάν ήταν γνωστή από τις 4 τουλάχιστον το απόγευμα. Εάν θέλετε περισσότερες πληροφορίες για την γκάφα κάντε κλικ εδώ

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009

Το μάτι και το όνομα

Γράφει ο Νίκος Δήμου στην ιστοσελίδα του
Μου γράφει κάποιος αναγνώστης:
«Τις τελευταίες μέρες, μες από κάποιες συζητήσεις με ανθρώπους της γενιάς μου, που μάλιστα εκτιμούσα, καταλαβαίνω γιατί αισθάνεστε τόσο μόνος σ' αυτή τη χώρα... Με την αφορμή σας, μιλήσαμε για τη Δράση. "Μα ο Μάνος, που "ανήκε" στη "δεξιά", που έχει "φιλελεύθερες" απόψεις, συγκέντρωσε τις "φίρμες" για να "εκμεταλλευτεί" το πολιτικό αδιέξοδο (λες και μιλάμε για τον Καρατζαφέρη...), και ο Δήμου, γιατί να συμμετέχει εκεί...." Από ποια λέξη ν' αρχίσεις τον αντίλογο...Θεέ μου λέω, η προκατάληψη, το κοντόφθαλμο και η καχυποψία του νεοέλληνα, είναι ακόμα πιο απογοητευτική όταν την ακούς από νέους, μέσα από βαρύγδουπες, σκουριασμένες φράσεις και ιδέες. Ίσως γι' αυτό έλεγε ο Πικάσο "πρέπει να περάσουν πολλά χρονιά για να γίνει κανείς νέος..."».

Αυτά μου γράφει. Διαβάζω και την δήλωση του Μιχάλη Τρεμόπουλου στον Σταύρο Θεοδωράκη «ο Μάνος είναι νέο-φιλελεύθερος». Ακόμα και άτομα με ελεύθερη και πρωτότυπη σκέψη (όπως ο Τρεμόπουλος) υποκύπτουν στην γοητεία του κλισέ.

Γνωρίζω τον Στέφανο Μάνο πάνω από τριάντα χρόνια – κι έχω συνεργαστεί στενά μαζί του. Ποτέ δεν τον άκουσα να κηρύσσει ένα δόγμα (και ο «νέο-φιλελευθερισμός» είναι δόγμα). Τον έζησα να αναλύει προβλήματα, να βρίσκει και να εφαρμόζει λύσεις χωρίς ιδεολογική ταυτότητα – μερικές θα μπορούσαν (εκ των υστέρων) να χαρακτηριστούν και σοσιαλιστικές. Είναι ένας άνθρωπος πρακτικός που ακολουθεί απόλυτα τη παροιμία: «Μαύρη γάτα – άσπρη γάτα – αρκεί να πιάνει ποντίκια». Το Ποπεριανό problem solving στην αποθέωσή του. Και νομίζω πως, από τους Έλληνες πολιτικούς, είναι αυτός που έχει πραγματοποιήσει τα περισσότερα συγκεκριμένα επιτεύγματα.

Τέλος πάντων – όπως λέει ο λαός «καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα». Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθούν αρκετοί άνθρωποι που θα ξεπεράσουν τα στερεότυπα και θα στείλουν έναν έντιμο και ικανό πολιτικό στην Ευρωβουλή. Με τον τρόπο που συντάσσονται τα ευρωψηφοδέλτια των κομμάτων (τήρηση εσωτερικών ισορροπιών, κλπ.) δεν είμαι σίγουρος πως η Ελλάδα θα εκπροσωπείται από τους καλύτερους – κι αυτό σε μία περίοδο κρίσης έχει μεγάλη σημασία.

Σάββατο 30 Μαΐου 2009

"Πειρατές" σαλπάρουν για την Ευρωβουλή

Διαβάζω στην Καθημερινή της Παρασκευής ένα άρθρο της Λίνας Γιάνναρου για το κόμμα των πειρατών που είναι η Τέταρτη δύναμη στην Σουηδία και πραγματικά ζηλεύω τους Σουηδούς που σαφώς επιθυμούν νομιμοποίηση της ιντερνετικής πειρατείας. Ας δούμε τι λέει

"Αν η χώρα μας νομίζει ότι κρύβει στο μανίκι της την «έκπληξη» των επερχόμενων ευρωεκλογών λόγω της εισόδου στο προσκήνιο των Οικολόγων - Πρασίνων, πλανάται οικτρά. Εάν κοιτάξουμε λίγο βόρεια (όχι εκεί, πιο βόρεια, ναι εκεί όπου η όποια άνοδος του κόμματος των Οικολόγων - Πρασίνων είναι old news), θα αντικρίσουμε μια πραγματικά εκλογική έκπληξη. Στη Σουηδία, δεν αποκλείεται τέταρτο κόμμα -και με δύο έδρες στην Ευρωβουλή- να βγουν οι... Πειρατές.

Οχι ότι το Πειρατικό Κόμμα της Σουηδίας περιμένει την 7η Ιουνίου για να «διεμβολίσει» το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Το έχει ήδη κάνει. Με το τρίπτυχο «Κάτω το copyright, κάτω οι πατέντες, ζήτω η προστασία της ιδιωτικότητας στο Ιντερνετ», το PiratPartiet, όπως ονομάζεται στα σουηδικά, έχει κατορθώσει να κλέψει τις καρδιές του σημαντικότερου και σφριγηλότερου τμήματος του εκλογικού σώματος, εντός και εκτός Σκανδιναβίας: των νέων. Των νέων - νέων. Εκείνων που δεν ξέρουν τι θα πει δισκάδικο και βιντεοκλάμπ, που δεν έχουν αγοράσει ποτέ λογισμικό ηλεκτρονικών υπολογιστών, που εν τέλει δεν βρίσκουν τίποτα κακό στο να ανταλλάσσουν γρήγορα, εύκολα και δωρεάν τα αρχεία τους. Των «δηλαδή-εσείς-πώς-το-κάνατε-πριν;» νέων.

Μορφή κινήματος

Δεν είναι τυχαίο ότι, μέσα σε μόλις τρία χρόνια ύπαρξής του, το Πειρατικό Κόμμα μετράει πάνω από 40.000 μέλη (εγγράφει πάνω από 3.000 καθημερινά), ενώ η νεολαία του είναι η πολυπληθέστερη στη χώρα: 16.000 παλλόμενα κορμιά της γενιάς του download. Ηδη, ημιαυτόνομα «παραρτήματα» του κόμματος έχουν δημιουργηθεί σε Πολωνία, Αυστρία, Ισπανία, Γερμανία - και έπεται συνέχεια...

Τη δημιουργία του κόμματος πυροδότησε η ψήφιση ενός νόμου στη Σουηδία που ποινικοποιούσε τις ανταλλαγές αρχείων (μουσική, βίντεο, προγράμματα) μέσα από δίκτυα P2P (peer to peer), με στόχο την «προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών». (Σημειώνεται ότι ένας στους δέκα στη Σουηδία χρησιμοποιεί αυτά τα δίκτυα.) Ηδη, η χώρα ένιωθε υπερήφανη γιατί είχε «γεννήσει» το Pirate Bay, έναν από τους δημοφιλέστερους χώρους ανταλλαγής torrent (έχει καταγράψει και 25 εκατομμύρια επισκέπτες σε μία ημέρα). Ηταν λοιπόν οι «εγκέφαλοι» του συγκεκριμένου ιστοτόπου, μαζί με τα μέλη της μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα πνευματικά δικαιώματα PiratByran που αποφάσισαν να «απαντήσουν» στο νόμο στη γλώσσα που καταλαβαίνει: την κοινοβουλευτική. Κάπως έτσι, στις εκλογές του 2006 το νεοσύστατο PiratPartiet των μόλις 3.000 μελών τότε, έλαβε το 0,63% των ψήφων. Αυτά που πρέσβευε ήταν απλά: να αλλάξουν οι νόμοι γύρω από τα πνευματικά δικαιώματα - το copyright να έχει 5ετή και όχι 75ετή διάρκεια για εμπορική χρήση και η μη κερδοσκοπική χρήση του να είναι ελεύθερη από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του νέου δίσκου ή της νέας ταινίας. Να καταργηθούν οι πατέντες στα φάρμακα, ώστε οι νέες ανακαλύψεις να μπορούν να χρησιμοποιούνται άμεσα από όλους. Και να υπάρχει μεγαλύτερος σεβασμός στα προσωπικά δεδομένα και την ιδιωτικότητα που, στη μετά την 11η Σεπτεμβρίου εποχή, καθημερινά φαίνεται να λεηλατούνται.

Υψηλή δημοτικότητα

Η απόφαση, τον περασμένο Απρίλιο, του σουηδικού δικαστηρίου να καταδικάσει τους τρεις νεαρούς συνιδρυτές τού Pirate Bay σε ένα χρόνο φυλάκιση και πρόστιμο 2,7 εκατ. ευρώ για παραβίαση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων, κυριολεκτικά εκτόξευσε στα ύψη τη δημοτικότητα του Πειρατικού Κόμματος, εξοργίζοντας την εκλογική του βάση. Μεταξύ των μηνυτών του site ήταν ορισμένα από τα πιο ηχηρά ονόματα της βιομηχανίας του θεάματος, όπως η Warner Bros, η Fox Movies, η Sony Music κ. ά. και, όπως αναμενόταν, η δικαστική διαμάχη παρομοιάστηκε με σύγκρουση μεταξύ ισχυρών και καταπιεσμένων. Φυσικά, το Pirate Bay ουδέποτε έκλεισε, η έφεση έχει ήδη ασκηθεί (άλλωστε αποκαλύφθηκε ότι ένας από τους δικαστές ήταν και μέλος ένωσης για την προστασία των συγγραφικών δικαιωμάτων), ενώ τη συσπείρωση του PiratPartiet θα τη ζήλευαν πολλοί. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το 5% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τους Πειρατές, όταν δεν χρειάζονται παρά ένα 4% για να μπουν στην Ευρωβουλή. Όπως γράφτηκε στο Pirate Bay, την ημέρα της ανακοίνωσης της απόφασης του δικαστηρίου, «όπως σε όλες τις καλές ταινίες του Χόλιγουντ, οι ήρωες χάνουν στην αρχή, αλλά κερδίζουν μια επική νίκη στο τέλος».

Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

Ιεροί Κανόνες και νόμοι της Πολιτείας

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ Ιερόθεος σχολιάζει στο Βήμα της Παρελθούσης Κυριακής το σκάνδαλο του πρώην Αττικής και νυν μοναχού Παντελεήμονος Μπεζενίτη. Δεν είμαι ειδικός περί το θέμα, αλλά επειδή μου άρεσε ιδιαίτερα το αναδημοσιεύω εδώ. Ελπίζω να είναι χρήσιμο και για άλλους

Η υπόθεση του πρώην Μητροπολίτου Αττικής Παντελεήμονος απετέλεσε μια κρίση για την Εκκλησία, τουλάχιστον εδώ και μία επταετία. Για το θέμα αυτό εξεδόθησαν τρεις αποφάσεις από την Ιερά Σύνοδο, ήτοι η έκπτωση από της θέσεως του Μητροπολίτου Αττικής (Αύγουστος 2005), η αναστολή κάθε περαιτέρω δίωξης (Μάρτιος 2009) και η διαπιστωτική πράξη καθαίρεσης, ύστερα από την αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου (Μάιος 2009).

Η τελευταία απόφαση δημιούργησε σοβαρή συζήτηση, επειδή προκλήθηκε καθαίρεση από το αρχιερατικό αξίωμα κατά τις διατάξεις του άρθρου 160 του νόμου 5383/1932 από το Πρωτοβάθμιο για Αρχιερείς Δικαστήριο «άνευ ετέρας τινός διαδικασίας», οπότε ετέθη θέμα κατά πόσον η Εκκλησία θα πρέπει να κυβερνάται σύμφωνα με τους ιερούς Κανόνες ή τους νόμους της Πολιτείας.

Θεωρώ ότι η Εκκλησία πρέπει να ρυθμίζη τα του οίκου της σύμφωνα με τους ιερούς Κανόνες και προς την κατεύθυνση αυτή πρέπει να προσδιορισθούν οι περαιτέρω ενέργειές της. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κρίνη τους Κληρικούς της βάσει των ιερών Κανόνων των Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων. Η τήρηση, όμως, των ιερών Κανόνων δεν είναι μια απλή υπόθεση και ένας «συνθηματικός» λόγος.

Στη συνέχεια θα τεθούν μερικά από τα πολλά ενδιαφέροντα σημεία προς περαιτέρω διερεύνηση.

1. Οι ιεροί Κανόνες δεν είναι νομικά κείμενα, παρά την νομοτεχνική τους διατύπωση, αλλά εκκλησιαστικά κείμενα που συνδέονται στενά με τα δόγματα-όρους και αποβλέπουν στην ενότητα της Εκκλησίας και την έκφραση του εκκλησιαστικού φρονήματος. Μόνον όταν συνδέσουμε τους Κανόνες με τον σκοπό των δογμάτων μπορούμε να τους ερμηνεύσουμε σωστά· διαφορετικά, τους παρερμηνεύουμε.

2. Η επίκληση των ιερών Κανόνων δεν μπορεί να είναι επιλεκτική και αποσπασματική. Δεν είναι δυνατόν να παραβαίνονται οι ιεροί Κανόνες, όταν προσκρούουν σε προσωπικά πάθη και σε προσωπικές επιλογές, και να τους επικαλούμαστε, όταν θέλουμε να ελέγξουμε αυτούς που είναι αντίθετοι στις απόψεις μας. Η όλη εκκλησιαστική ζωή πρέπει να ρυθμίζεται βάσει του γράμματος και ιδιαιτέρως του «πνεύματος» των ιερών Κανόνων.

Επί πλέον η δικαστική κρίση για Αρχιερείς δεν πρέπει να είναι ανεξάρτητη από τον τρόπο της εκλογής τους. Λέγεται αυτό γιατί πολλές φορές ενεργούμε κατά κοσμικό τρόπο στις εκλογές των Αρχιερέων και στη συνέχεια ή αμνηστεύουμε αντικανονικές ενέργειές τους ή κοπτόμαστε για την τήρηση των κανόνων, για να καλύψουμε διάφορες αντιεκκλησιαστικές πράξεις.

3. Οι ιεροί Κανόνες διακρίνονται από σεβασμό στο χάρισμα της Ιερωσύνης, όπως φαίνεται και στις ευχές της χειροτονίας, αλλά και από πνεύμα φιλανθρωπίας στους αμαρτάνοντες, όταν οι πράξεις τους δεν είναι καθαιρετικές της Ιερωσύνης. Αυτό σημαίνει ότι η λεγόμενη φιλανθρωπία δεν μπορεί να λειτουργή ανεξάρτητα από την αξία του χαρίσματος της Ιερωσύνης. Η προτροπή του Αποστόλου Παύλου « μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος, ο εδόθη σοι διά προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου » (Α Τιμ. δ, 14) είναι χαρακτηριστική.

Για να μπορέση, όμως, κανείς να ισορροπήση τα πράγματα, μεταξύ χαρίσματος της Ιερωσύνης και φιλανθρωπίας, και να αντιληφθή το «πνεύμα» των ιερών Κανόνων, πρέπει ο ίδιος να έχη το χάρισμα των Πατέρων που τους θέσπισαν, να είναι και ως προς τον τρόπο «μέτοχος» των Αποστόλων και όχι μόνον «διάδοχος των θρόνων» τους. Αυτή είναι η αληθινή εκκλησιολογία και η έλλειψή της αποτελεί το μεγαλύτερο θεολογικό πρόβλημα στη σύγχρονη Εκκλησία.

4. Βέβαια, πρέπει να ενεργούμε κατά τους ιερούς Κανόνες. Αλλά όταν αρνούμαστε ή αδιαφορούμε να κρίνουμε εμείς βάσει των ιερών Κανόνων στον κατάλληλο καιρό, και κατά συνέπεια δημιουργούνται πολλά «εκκλησιαστικά καρκινώματα», δεν μπορούμε να διαμαρτυρόμαστε όταν επεμβαίνη η Πολιτεία για να διασφαλίση ακόμη και το κοινό περί δικαίου αίσθημα και αυτού του εκκλησιαστικού πληρώματος. Ο Θεός ενεργεί ποικιλοτρόπως.

5. Απαιτείται τροποποίηση των αντικανονικών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος και του τρόπου λειτουργίας των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων. Δεν πρέπει να αμνηστεύουμε τις αντικανονικές διατάξεις που έχουν οι εκκλησιαστικοί αυτοί νόμοι, από τον υπαρκτό ή ανύπαρκτο φόβο της μη διαταράξεως των σχέσεων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας.

Επί τέλους, ας ζητήσουμε ή ας δεχθούμε από την Πολιτεία να λειτουργή η Εκκλησία κατά το κανονικό δίκαιο, χωρίς να μας διακατέχη το σύνδρομο του φόβου έναντι της Πολιτείας. Παράλληλα, ας ενεργούμε εμείς οι Κληρικοί και ιδίως οι Επίσκοποι βάσει των ιερών Κανόνων σε όλα τα επίπεδα της εκκλησιαστικής ζωής, για να μη φοβόμαστε την παρέμβαση της Πολιτείας.

Πολλοί επισημαίνουν ότι θα πρέπει να γίνουν αλλαγές στον τρόπο αποδόσεως της δικαιοσύνης στους Κληρικούς. Θεωρώ ότι θα πρέπει να ψηφισθή ένας νόμος από την Πολιτεία με πρόταση της Εκκλησίας, που θα δίνη την αρμοδιότητα στην Εκκλησία να δικάζη τους Κληρικούς της, όταν διαπράττουν κανονικά παραπτώματα, κατά το δικό της κανονικό δίκαιο.

Στο παρελθόν παρατηρήθηκαν διάφορες πρωτοβουλίες από εκκλησιαστικούς, πολιτικούς και νομικούς κύκλους στο θέμα αυτό, που όμως δεν ευοδώθηκαν. Είναι καλό να ερευνηθούν τα αίτια της αποτυχίας των προσπαθειών αυτών και να τεθούν σε σωστά πλαίσια οι επόμενες κινήσεις μας, που θα λειτουργήσουν προς την ευκρινέστερη οριοθέτηση των σχέσεων εκκλησιαστικής και πολιτικής διοίκησης για να μη παρατηρούνται εκατέρωθεν εμπλοκές.

Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

O tempora o mores

Διαβάζω στο σημερινό Βήμα
"Ενα χαστούκι είναι αυτό που αξίζει στη σπάταλη γυναίκα, αν έχει την ατυχία να ζει στη Σαουδική Αραβία. Κατά την άποψη του δικαστή Χαμάντ αλ Ραζίν, ο οποίος μίλησε πρόσφατα σε σεμινάριο για την ενδοοικογενειακή βία, « αν κάποιος δώσει στη σύζυγό του 235 ευρώ κι εκείνη ξοδέψει τα 176 ευρώ για να αγοράσει σινιέ αμπάγια ( σ.σ.: το μαύρο κάλυμμα που φορούν οι γυναίκες) από ακριβή μπουτίκ, ε,τότε θα φταίει ο άνθρωπος αυτός αν τη χαστουκίσει;» διερωτήθηκε. Οι γυναίκες στο ακροατήριο αγανάκτησαν και διαμαρτυρήθηκαν εντόνως, ενώ δημιουργήθηκε πανδαιμόνιο όταν κατάλαβαν ότι ο άνδρας που είχε μιλήσει ήταν δικαστής. Εκείνος δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι απλώς επιχείρησε να εξηγήσει το φαινόμενο της αύξησης της βίας".
Φεμινισμός ρε παιδί μου!!! Εσείς τι λέτε

Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2009

Νέο πολιτικό κόμμα από Μάνο και Κοντογιαννόπουλο

Διαβάζω στην ιστοσελίδα του Κούλογλου tvxs.gr "Σε ίδρυση νέου κόμματος με την ονομασία "Δράση" προχωρούν οι οι πολιτικοί Στέφανος Μάνος, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος και άλλοι. Το νέο κόμμα, η ίδρυση του οποίου θα ανακοινωθεί τον Μάρτιο, θα κινείται πολιτικά στον κεντρώο χώρο και θα δίνει έμφαση στην προώθηση συγκεκριμένων μέτρων και μεταρρυθμίσεων.
Το νέο πολικό κόμμα, στο οποίο αναμένεται να συμμετάσχουν γνωστές προσωπικότητες του πνευματικού και επιχειρηματικού κόσμου, θα λάβει μέρος στις ευρωεκλογές του Ιουνίου, που σύμφωνα με τους εμπνευστές του εγχειρήματος παρέχουν ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για τη νέα πολιτική κίνηση.
Ορισμένα από τα ονόματα που ακούγονται ότι θα συμμετάσχουν είναι από τον πανεπιστημιακό χώρο είναι μεταξύ άλλων των Κ. Στεφάνου, Κ. Ζώρα, Δ. Δημητράκου, Α. Διαμαντόπουλου, Γ. Μπήτρου, Π. Καζάκου και από τον επιχειρηματικό χώρο οι Κ. Πετρόπουλος, Α. Αϊβαλιώτης και ο συγγραφέας Ν. Δήμου."
Ελπίζω και εύχομαι η προσπάθεια αυτή να είναι πιο σοβαρή από εκείνη που ξεκίνησε το καλοκαίρι από ανθρώπους που διαπιστώνουν ότι με τις υπάρχουσες κομματικές δομές δεν πάει άλλο και οδήγησε στους "δημοκρατικούς" δηλαδή σε ένα νεφέλωμα που αυτάρεσκα αυτοαποκαλείται ριζοσπαστικό κέντρο και δεν έχει καταλήξει στο τι θέλει και που αποσκοπεί, εκτός από το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια διατυπωμένα όμως με άλλες λέξεις και φόρμες γιατί τα παλιά ρήματα εκλύουν και άσκημα αντανακλαστικά.
Δεν είδα στο κείμενο του tvxs το όνομα του κ Ι Μπουτάρη, του γνωστού μπαρπαγιάννη της βόρειας Ελλάδας, μήπως αποκλείστηκε ως "αριστερός"

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009

Η απολογία ενός ανθέλληνα


Διαβάζω ένα δοκίμιο του Νίκου Δήμου στην ιστοσελίδα του, ο τίτλος του είναι Η απολογία ενός ανθέλληνα. Καίτοι έχει παρέλθει 12ετία από της πρώτης κυκλοφορίας (1996) το κείμενο συνεχίζει να είναι επίκαιρο. Έτσι άλλωστε συμβαίνει πάντοτε με τα πραγματικά έργα τέχνης. Είμαι ενθουσιασμένος με το κείμενο, ελπίζω ο συγγραφέας να μου επιτρέψει την λογοκλοπή

"Η απολογία ενός ανθέλληνα

Κώνειο δεν χορηγεί πια ετούτη η Αθήνα, αλλά πολλά άλλα φαρμάκια. Νιώθω, στα τέλη του αιώνα, να με βαραίνει όλο και πιο πολύ η κατηγορία και αισθάνομαι την ανάγκη να εξηγηθώ. Κυρίως διότι οι περισσότερες από τις εναντίον μου επιθέσεις αφορούν πράγματα που δεν έχω πει ποτέ μου. Μου αποδίδονται σκέψεις, απόψεις και θεωρίες που ουδέποτε πίστεψα. Καιρός είναι λοιπόν να ξεκαθαρίσω για άλλη μία φορά τι πιστεύω, ώστε τουλάχιστον όποιος επιθυμεί να με δικάσει, να βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα.

Ας σημειωθεί εδώ πως δεν αισθάνομαι ένοχος - και η λέξη «απολογία» γράφεται μάλλον ειρωνικά (αν θέλετε, με Σωκρατική ειρωνεία). Επίσης, συνειδητά δεν έβαλα εισαγωγικά στην λέξη ανθέλλην - διότι δεν χρειάζονται. Πιστεύω ότι πρόκειται για τιμητικό τίτλο που τον κέρδισαν πολλοί αξιόλογοι Έλληνες. Κάπου έχει γράψει ο Nietzsche (δεν θυμάμαι ακριβώς το χωρίο και δεν το ξαναβρήκα) ότι οι Αντι-Γερμανοί υπήρξαν οι καλύτεροι Γερμανοί.

Ποιος ονομάζεται «ανθέλλην»; Συνήθως ο Έλληνας ή ξένος που γράφει (η λέει) πράγματα δυσάρεστα για τους Έλληνες, που ασκεί κριτική ή διατυπώνει απόψεις που δεν μας αρέσουν. Στην περίπτωση του Έλληνα, είναι άραγε δύσκολο να καταλάβουμε πως ένας τέτοιος κριτικός σχολιαστής ωφελεί περισσότερο την πατρίδα του από έναν ενθουσιώδη υπέρμαχο;

Ο ξένος ανθέλλην (ή, επί τα χείρω μισέλλην) είναι άλλο πράγμα. Μπορεί να είναι δημοσιογράφος που περιγράφει και σχολιάζει, ή επιστήμων που διατυπώνει μία θεωρία. Ανθέλλην γίνεται από την στιγμή που δεν συμφωνούμε με αυτά που γράφει - άσχετα με το πόσο σωστά ή αληθινά είναι. Ο Fallmereyer θα ήταν ανθέλλην κι αν ακόμα η θεωρία του για την σλαβική καταγωγή των Ελλήνων αποδεικνυόταν εκατό τα εκατό ορθή. (Μάλιστα τότε θα γινόταν ακόμα πιο ανθέλλην…)

Ας πούμε βέβαια πως όλη αυτή η διαίρεση ανθρώπων σε φιλέλληνες και μισέλληνες (ή ανθέλληνες) είναι το λιγότερο αφελής. Σπάνια οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί και (πολύ λιγότερο) οι επιστήμονες - ιστορικοί κλπ. - σκέπτονται και ενεργούν με συναισθηματικά κριτήρια. (Αμφιβάλλω αν ο Fallmereyer αντιπαθούσε τους Έλληνες). Ούτε είναι τόσο ρατσιστές ώστε να έχουν προκαταλήψεις για ολόκληρους λαούς. Η φαιδρότητα της ετικέτας φαίνεται ιδιαίτερα όταν κάποιος θεωρούμενος και αποκαλούμενος από χρόνια μισέλλην (όπως ο Kissinger), τοποθετείται στο Μακεδονικό υπέρ των Ελλήνων - οι οποίοι αμέσως του αποδίδουν «φιλελληνική στάση».

Ο Ανθέλλην Δήμου

Το 1975 κυκλοφόρησε η «Δυστυχία του να είσαι Έλληνας» που πέτυχε αυτόματα: α) να με κάνει γνωστό β) να υπονομεύσει το πνευματικό μου κύρος (διότι έγινε μπεστ-σέλερ) και γ) να μου κολλήσει δύο προσωνυμίες που έκτοτε κουβαλάω όπως η καμήλα την καμπούρα της: «ο συγγραφέας της ‘Δυστυχίας’» (κι ας έχω γράψει σαράντα βιβλία) και ο «ανθέλλην Δήμου».

Αυτό δεν έγινε από την αρχή. Οι πρώτες αντιδράσεις στο βιβλίο ήταν θετικές. Οι Έλληνες, ζαλισμένοι ακόμα από την δικτατορία, αρχικά αποδέχθηκαν ένα κείμενο που έλεγε πικρές αλήθειες.

Όμως σύντομα αυτή η φάση της αυτογνωσίας πέρασε, η ευθύνη για όλα μετατέθηκε στους ξένους («ξενοκίνητη» δικτατορία) και η «Δυστυχία» άρχισε να ενοχλεί. Ακόμα περισσότερο ενόχλησε μία επτασέλιδη συνέντευξη που έδωσα το 1977 στο γερμανικό περιοδικό Spiegel. Η συνέντευξη αυτή, που έλεγε πάλι πικρές αλήθειες, καθυβρίστηκε και διαστρεβλώθηκε από τον Ελληνικό Τύπο, χωρίς ποτέ να γίνει γνωστό το πραγματικό περιεχόμενό της. Κατάφερα να συγκεντρώσω τα πυρά και της Αριστεράς και της Δεξιάς – και να ονομαστώ και από τις δύο πλευρές ανθέλληνας.

Την καταξίωσή μου όμως (ως ανθέλλην) την επέτυχα οριστικά την πενταετία 1991-96 όταν αντέδρασα στην έξαρση του ελληνικού εθνικισμού. Ως μίασμα με απέβαλε τότε η «Καθημερινή». Καταγράφτηκε και η «Δυστυχία», στο Ίντεξ των ανθελληνικών βιβλίων.

Εγώ βέβαια ισχυριζόμουν (και ισχυρίζομαι ακόμα) πως το κείμενο αυτό γεννήθηκε από αγάπη (ίσως και υπερβολική) για την Ελλάδα. Όποιος διαβάζοντας δεν κατάλαβε πόσο πονάω αυτή τη χώρα, είναι σίγουρα προκατειλημμένος. Άλλωστε, η σάτιρα γεννιέται πάντα από το τραύμα - ο σατιρικός είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος που μετουσιώνει την αγανάκτηση και την οργή του σε πικρό σαρκασμό.

Ωστόσο υπάρχουν πολλοί που διατείνονται πως δεν αγαπώ την πατρίδα μου - ότι θα ήθελα να ζω αλλού (π.χ. στην Δυτική Ευρώπη) και γι αυτό όλα εδώ μου φταινε.

Πραγματικά θα ήθελα να ζω αλλού. Όμως θα επιθυμούσα αυτό το αλλού να είναι εδώ. Γι αυτό έδωσα την μάχη – να εντείνω και να καλλιεργήσω τα θετικά στοιχεία του Δυτικού (δηλαδή Ελληνικού) πολιτισμού στην χώρα μας. Για είκοσι περίπου χρόνια, μαζί με τα βιβλία μου, χρησιμοποίησα όλα τα Μέσα προκειμένου να δημοσιοποιήσω τις απόψεις μου. Έμπλεξα με εφημερίδες, τηλεόραση, περιοδικά – πράγμα που στα μάτια των διανοούμενων, υποβάθμισε ακόμα περισσότερο την πνευματική μου υπόσταση. Κι όλα αυτά μάλλον μάταια. Τα τελευταία χρόνια ένα κύμα εθνικισμού, θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ρατσισμού, αντιδυτικισμού και απομονωτισμού, έχει κατακλύσει τον τόπο μας. Διαβάζω τις διάφορες έρευνες που αναλύουν την σκέψη, την στάση και την νοοτροπία των Ελλήνων και σκέπτομαι ότι άδικα κοπίασα. Η πλύση εγκεφάλου από τους Ελληνοκεντρικούς είναι συνεχής και υποδόρια. Στον πνευματικό μας χώρο οι λέξεις ευρωπαϊστής, ακόμα και εκσυγχρονιστής, ακούγονται πια σαν ύβρεις ή το λιγότερο σαν ειρωνείες.

Ίσως τελικά το να είχα φύγει εγώ, θα ήταν και πιο απλό και πιο αποτελεσματικό σε προσωπικό επίπεδο. Δεν είμαι δέσμιος. Από ένα σημείο και πέρα είχα (με αρκετό κόπο) αποκτήσει την οικονομική ανεξαρτησία για να ζήσω έξω. Οι άλλες προϋποθέσεις (π.χ. γλώσσες, εξοικείωση με τον τρόπο ζωής) υπήρχαν ήδη. Και ομολογώ ότι ήρθαν πραγματικά στιγμές που το σκέφθηκα. Πικραίνομαι όταν παραβάλλω την πορεία μου με αυτή δυτικοευρωπαίων φίλων και συμφοιτητών οι οποίοι δεν γνώρισαν την ανθρωποφαγική και μικρόψυχη συμπεριφορά που κυριαρχεί στην στενάχωρη πνευματική αγορά μας.

Όμως τελικά έμεινα και έδωσα εδώ τη μάχη. Γιατί αυτό που με ενδιέφερε δεν ήταν να ζήσω εγώ σε ένα πιο σωστό περιβάλλον - αλλά να βελτιώσω το δικό μας. Πιστεύω πως αυτή η χώρα έχει πολλά να κερδίσει από τον σωστό εκσυγχρονισμό και από την μελέτη της Δύσης. Γιατί η Δύση δεν είναι κάτι ξένο - είναι η δική μας συνέχεια. Η σωστή Ελλάδα θα πρέπει να είναι η σύνθεση των θετικών πλευρών της νεοελληνικής ταυτότητας και παράδοσης με τις θετικές στιγμές της Δύσης. (Προς το παρόν ζούμε όλοι το αντίθετο: τα αρνητικά του χαρακτήρα μας συνδυασμένα με ό,τι αρνητικό διαθέτει η Δύση…)

Το αν αγαπάω την Ελλάδα δεν θα το πω εδώ, τώρα - το γράφω (και το απεικονίζω στις φωτογραφίες μου) εδώ και σαράντα χρόνια. (Μάρτυς μου «Το Φως των Ελλήνων» και το «Δεν ξεχνώ»). Αγάπη όμως για μένα δεν είναι η άκριτη δοξολόγηση, η προσήλωση σε μύθους και οράματα, η εθνοκαπηλία και πατριδοκαπηλία. «Όποιος αγαπάει παιδεύει» λεει σωστά ο λαός μας - και η σωστή αγάπη φαίνεται με το πόσο μας καινε τα στραβά και τα ανάποδα του τόπου μας.

Τόσο με τρωει η Ελλάδα που της έχω αφιερώσει επτά ολόκληρα βιβλία και αμέτρητα άλλα κείμενα. Στο Ημερολόγιο του Καύσωνα γράφω: «Αυτή η χώρα με έχει σακατέψει. Πως λέμε: Σεισμόπληκτος, πλημμυρόπληκτος. Εγώ – Ελλαδόπληκτος. Η Ελλάδα – με την ομορφιά και τον παραλογισμό της – έχει περάσει από πάνω μου σαν τραίνο».

Όπως έχω γράψει και αλλού, η εικόνα που έχω για την πατρίδα δεν είναι ιδέα, αλλά αίσθηση - μία θαλπωρή του οικείου. Δεν θεωρώ τη χώρα μου ούτε καλύτερη ούτε σημαντικότερη από τις άλλες, την αγαπώ επειδή είναι η γωνιά μου μέσα στην οικουμένη - όπως αγαπώ την γειτονιά μου. Αλλά όπως δεν θα σκεπτόμουν ποτέ να μετατρέψω την γειτονιά μου σε ιδεολόγημα και να σκοτώσω γι αυτήν, έτσι δεν θεωρώ λογικό να μετατρέπουμε την πατρίδα σε έθνος – και να θυσιάζονται άνθρωποι για «ένα πουκάμισο αδειανό…»

Αγαπάω την Ελλάδα όπως αγαπάει κανείς το σπίτι του και τους δικούς του. Όμως αυτό δεν με κάνει να παραβλέπω τα στραβά της, ούτε να θεωρώ το δικό μου σπίτι και τους δικούς μου συγγενείς καλύτερους από τους άλλους ανθρώπους. Από μικρό παιδί απορούσα όταν έβλεπα φανατικούς – κάθε είδους. Κι ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται κανείς ορκισμένος οπαδός, ή καραμπινάτος πιστός. Έβλεπα τους μεγάλους να τσακώνονται για πολιτικά κόμματα ή ποδοσφαιρικές ομάδες, να «κόβουνε την καλημέρα» σε φίλους διότι υποστήριζαν άλλη παράταξη - και ξαφνιαζόμουν.

Το πάθος του ανήκειν δεν το έζησα ποτέ. Ίσως μάλιστα από αντίδραση στον φανατισμό που διαπότισε τα παιδικά μου χρόνια (στα Δεκεμβριανά ήμουν εννέα χρόνων), να καλλιέργησα το αντίθετο πάθος. Της φανατικής απόστασης. Με αποτέλεσμα τώρα στα εξήντα μου να έχω εντελώς περιθωριοποιηθεί. (Στην Ελλάδα άμα δεν σε στηρίζει κόμμα, παράταξη, παρέα, κλίκα, δημοσιογραφικό συγκρότημα, θρησκευτικό ή ποδοσφαιρικό σωματείο – ουσιαστικά δεν υπάρχεις…)

Ωστόσο όλα αυτά καθόλου δεν με κάνουν να αλλάζω απόψεις. Απλά βαρέθηκα πια τις αντιπαραθέσεις - και ιδιαίτερα με ανθρώπους που με κανένα τρόπο δεν είναι διατεθειμένοι να ακούσουν αυτό που λες. Στην Ελλάδα έχει συμβεί κάτι διαβρωτικό για την σκέψη: ύστερα από τις πρώτες σου τοποθετήσεις, σου κολλάνε μία ετικέτα (π. χ. «δυτικόφιλος») και μετά, ό,τι κι αν πεις θεωρείται αναμενόμενο και δεδομένο. Οι οπαδοί της παράταξής σου θα συμφωνήσουν και οι αντίθετοι θα διαφωνήσουν, χωρίς καν να σε έχουν ακούσει. Οι Παναθηναϊκοί ποτέ δεν θα συζητήσουν τις απόψεις ενός Ολυμπιακού. Έτσι διάλογος ουσιαστικός δεν γίνεται. Με τα συνθήματα, τις ετικέτες και τα στερεότυπα, η πνευματική σκηνή θυμίζει όλο και περισσότερο ποδοσφαιρικό γήπεδο.

Τα του Θεού…

Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα. Εκκλησιαστικοί κύκλοι με έχουν αποκαλέσει άπιστο, άθεο, μέχρι και …βουδιστή. (Τώρα αυτό για μένα δεν θα ήταν κατηγορία – ο βουδισμός είναι μία σημαντική βιοθεωρία που πολύ μελέτησα, αν και ουδέποτε προσχώρησα σε αυτήν). Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή προσπαθώ να ξεκαθαρίσω το θρησκευτικό συναίσθημα (που το σέβομαι απόλυτα) από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των εκκλησιαστικών και παραεκκλησιαστικών εξουσιαστών.

Κατηγορήθηκα κάποτε - με σαφή (και ηθελημένη) παρερμηνεία των κειμένων μου - ότι υβρίζω τον στρατό και την εκκλησία. Δεν συνηθίζω να βρίζω, αλλά να σκέπτομαι. Στην περίπτωση αυτή απλά προσπάθησα να καταλάβω πώς γίνεται οι Έλληνες να έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη σε αυτούς τους δύο θεσμούς από ότι στην επιστήμη, την τέχνη, την παιδεία, την δικαιοσύνη, την πολιτική - θεσμούς σίγουρα πιο δημιουργικούς και δημοκρατικούς.

Κατάλαβα - και από την αντίδραση στα κείμενά μου - πως η βασική αιτία είναι η καταραμένη ανασφάλεια των Eλλήνων. Αυτή η ίδια που τους ωθεί να είναι επιθετικοί και εριστικοί, υπερβολικοί και κυκλοθυμικοί. Η ανασφάλεια τους ωθεί να εμπιστεύονται μορφές οργάνωσης που είναι στατικές, εσωστρεφείς, ιεραρχημένες και πειθαρχημένες. Και να φοβούνται το ανοιχτό, το καινούργιο, το δημιουργικό και το διαφορετικό.

Φυσικά δεν κρύβω το γεγονός ότι δεν ανήκω στους θιασώτες αυτών των δύο θεσμών. Για τον στρατό πιστεύω - και το έγραψα - πως είναι απλά ένα αναγκαίο κακό, μέχρι ο άνθρωπος να καταλάβει την ηλιθιότητα και τον παραλογισμό του πολέμου. Τότε δεν θα χρειάζεται επαγγελματίες της μαζικής δολοφονίας. Η εκκλησία, από την άλλη πλευρά, με ενοχλεί ακριβώς επειδή σέβομαι απόλυτα την θρησκευτική εμπειρία. Διότι δεν είναι τίποτα άλλο από την εκκοσμίκευση και γραφειοκρατικοποίηση αυτής της εμπειρίας. Συγκρίνετε απλά τα διδάγματα του Χριστού, με την παρουσία και την δραστηριότητα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας…

Ειδικά στην Ελλάδα πιστεύω πως η ανάμιξη της εκκλησίας στην ζωή μας αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα και για την κοινωνία και για την ίδια την εκκλησία. Όταν μάλιστα η επίσημη ιεραρχία παίρνει την σκυτάλη από τους παλαιοημερολογίτες και τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις και τοποθετείται εναντίον των νέων ταυτοτήτων και του «666» - η μεσαιωνική μούχλα αρχίζει να δημιουργεί συμπτώματα ασφυξίας.

Θεωρώ ότι ο χωρισμός εκκλησίας και κράτους είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για κάθε σοβαρή κοινωνική εξέλιξη. Είμαστε το μόνο ευρωπαϊκό κράτος που εξακολουθεί να μην αποδίδει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» και στο σημείο αυτό εξομοιωνόμαστε με θεοκρατικά τριτοκοσμικά καθεστώτα. Και αν αντιτείνει κανείς πως έτσι θα χαθεί η πολύτιμη ορθόδοξη παράδοση - θα ισχυριστώ ακριβώς το αντίθετο. Η πραγματικά αξιόλογη αυτή κληρονομιά κινδυνεύει περισσότερο από την εμπλοκή της εκκλησίας στην εξουσία.

Αυτογνωσία

Η σημερινή αυτοσυνείδηση του Έλληνα θεμελιώνεται επάνω σε μία σειρά από μύθους. Τον μύθο της συνέχειας. Τον μύθο της φυλετικής και πολιτισμικής ανωτερότητας των προγόνων (άρα, λόγω συνέχειας, και ημών...) Τον μύθο της ιδιαιτερότητας (που σημαίνει τελικά υπεροχής - δεν υπάρχει ιδιαιτερότητα προς τα κάτω…) Τον μύθο της φυλετικής και θρησκευτικής καθαρότητας. Τον μύθο του «δαιμονίου της φυλής».

Η παρουσία αυτών των μύθων δημιουργεί βέβαια και τις αντίστοιχες αντιδράσεις. Έτσι ο τυπικός συμπατριώτης μου, ενώ είναι υπερήφανος επειδή είναι Έλληνας (το 95% σύμφωνα με σφυγμομετρήσεις…) είναι συγχρόνως έτοιμος να λοιδορήσει και να ψέξει τον λαό του με το παραμικρό. Κι αυτό επειδή φυσικά δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και τις απαιτήσεις που δημιουργούνε οι μύθοι.

Γι αυτό συμβαίνει να είμαστε ταυτόχρονα οι μεγαλύτεροι δοξολογητές και υβριστές του εαυτού μας. Ανάλογα με την οπτική γωνία (και την στιγμή), είτε υμνούμε τους Έλληνες ή τους φτύνουμε (εκεί, συνήθως, τους αποκαλούμε Ρωμιούς).

Φυσικά και οι δύο στάσεις είναι λάθος. Αντί να χειροκροτούμε ή να βρίζουμε, θα ήταν πιο χρήσιμο να σκεφτούμε. Ψύχραιμα και ορθολογικά.

Ωχ! Είπα την απαγορευμένη λέξη. Λαύροι νέο-ορθόδοξοι με κατακεραυνώνουν! Διότι για αυτούς ο ορθός λόγος είναι επικατάρατος, εφεύρεση των Δυτικών, η ratio των σχολαστικών φιλοσόφων - ενώ ο ελληνικός λόγος είναι «άλλος». (Όπως, άλλωστε, «άλλοι» είμαστε και εμείς).

Θα επαναλάβω εδώ αυτά που έχω γράψει αλλού γι αυτή την τεχνητή διχοτόμηση του λόγου. Πιστεύω ότι υπάρχει μία βασική αλλά ηθελημένη παρεξήγηση που στοιχειώνει την σκέψη όλων των ανορθολογιστών (ελληνοκεντρικών ή νεο-ορθόδοξων) και την καθιστά φιλοσοφικά διάτρητη.

Η «ratio», την οποία πολεμούν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μετάφραση στα Λατινικά της αρχαίας ελληνικής λέξης «λόγος». Και μάλιστα της Αριστοτελικής εκδοχής της - δηλαδή του «ορθού λόγου». Για να δημιουργήσουν την διαφορά (πράγμα που βαθύτατα επιθυμούν) βαφτίζουν αυθαίρετα ratio τον κακό «ορθό λόγο» και του αντιπαραθέτουν έναν καλό «άλλο ελληνικό λόγο» διαπράττοντας δύο αδικήματα. Της περιττής μετωνυμίας και της «μετάβασης εις άλλον γένος». Διότι αυτός ο «άλλος» λόγος δεν είναι μια διαφορετική μορφή κριτικής και αναλυτικής σκέψης - αλλά διαίσθηση, ενόραση, συναίσθημα. Δεν αποτελεί εναλλακτική πρόταση για τον «ορθό» ούτε μπορεί να τον υποκαταστήσει. Αφορά τον χώρο έξω από τα όρια.

Όπου ανήκουν και πολλοί δημιουργοί - από τον Λορεντζάτο ως τον Αρτώ. Όταν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν άλλα είδη ορθού λόγου δεν εννοώ πως δεν υπάρχει κάτι εκτός ορθού λόγου. Ίσα-ίσα που έχω γράψει πολλές φορές (παραπέμπω και στο βιβλίο μου «Το Απόλυτο και το Τάβλι») πως τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή - η Τέχνη, η Πίστη, ο Έρωτας - βρίσκονται έξω από τα όρια του ορθού λόγου. Ο «άλλος» λόγος που επικαλούνται οι αντίπαλοι του «ορθού» ανήκει σε αυτό τον άλλο χώρο, τον πέρα από τα όρια του ορθού λόγου.

Η δεύτερη διαφορά μου είναι πως η διάκριση ορθού και «άλλου» λόγου (που εκφραζεται και στο δίπολο διαφωτισμός - ρομαντισμός) δεν χωρίζει την Δύση από την Ανατολή - υπάρχει και στους δύο χώρους. Και μέσα στην Δύση υπάρχουν σημαντικοί ανορθολογιστές. Εκτός αν δεχθούμε πως η Βέιλ, ο Κίρκεργκωρ και ο Αρτώ είναι ...Έλληνες. Και πάλι εδώ βαφτίζουμε αυθαίρετα τον μη- ή τον αν-ορθολογισμό (και τον Δυτικό) σε «Ελληνικό Λόγο».

Η τρίτη και βασική διαφορά είναι πως, ενώ αναγνωρίζω το πρωτείο του «άλλου λόγου» (η μάλλον μη λόγου) για την πλήρωση του κάθε συγκεκριμένου ανθρώπου - δεν θεωρώ ότι μπορεί να αποτελέσει την βάση για την σκέψη, την επιστήμη, την πολιτική ή την οργάνωση της κοινωνίας. Δεν μπορώ να φανταστώ ούτε ένα Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (πόσο μάλλον ένα Σύνταγμα) που να αγνοεί τον ορθό λόγο και να βασίζεται στο συναίσθημα ή στην διαίσθηση. Πόσο συμβατή είναι π.χ. η απόλυτη θρησκευτική πίστη, με τα ανθρώπινα δικαιώματα; Ένα θεοκρατικό πολίτευμα δεν μπορεί (εξ ορισμού) να είναι δημοκρατικό.

Στον υποκειμενικό χώρο ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να αναζητήσει την λύτρωση ή την ευτυχία με όποιο «λόγο» θέλει. Αλλά το μόνο κοινό σύστημα σκέψης που (όπως και τα συγγενή του μαθηματικά) υποχρεώνει σε καθολική αποδοχή και ξεπερνάει το υποκείμενο, είναι ο ένας και ενιαίος (επιμένω) ορθός λόγος. Δύο και δύο κάνουν τέσσερα και στην Ανατολή και στην Δύση.

Η «κακή» Δύση

Ο Μανιχαϊσμός (δηλαδή η αντίθεση άσπρου-μαύρου) είναι μία από τις αρρώστιες που μας καταδυναστεύουν. Δεν υπάρχει το απόλυτα κακό ή καλό, κι αυτό που μας χρειάζεται δεν είναι η αντίθεση, η αντίφαση, η αντιπαράθεση, αλλά η σύνθεση. Έχουμε μάθει όμως πια να υπάρχουμε χάρη στην αντίφαση - κι όταν δεν έχουμε εχθρούς πρέπει να τους εφευρίσκουμε. Όπως π.χ. η «κακή» Δύση - ή οι «κακοί» γείτονες.

Είναι απίθανο το πόσο σχηματοποιούμε και παραμορφώνουμε κάτι, για να το αναγορεύσουμε σε εχθρό. Έτσι και την Ευρώπη. Όμως η Ευρώπη περιέχει τα πάντα (και εμάς μαζί). Περιέχει ρασιοναλιστές και αντιρασιοναλιστές, εθνικιστές και κοσμοπολίτες, διαφωτιστές και ρωμαντικούς. Δεν υπάρχει τάση στην σημερινή ελληνική σκέψη που να μην αντιστοιχεί σε κάποιο ευρωπαϊκό ρεύμα – για να μην πω ότι κατάγεται από αυτό. H Δύση τώρα συμπεριλαμβάνει και την Ανατολή – μια και επιδράσεις της άλλαξαν την τέχνη και την σκέψη του αιώνα μας. Περιέχει όλη την κλίμακα ορθολογισμού και ανορθολογισμού – από τον Ντεκάρτ ως τον Ντερριντά. Ακόμα και ο Ντοστογιέφσκη, ο αντιδυτικός, ο Σλαβόφιλος, είναι τώρα ένα κομμάτι αναπόσπαστο της Δυτικής παράδοσης.

Στην πραγματικότητα το να μιλάμε για Δυτικό πολιτισμό είναι λάθος. Πρόκειται τώρα για ένα παγκόσμιο πολιτισμό που εμπεριέχει μέσα όλα τα προηγούμενα πολιτισμικά μορφώματα. Είναι ο πρώτος πολιτισμός στην ιστορία που συντηρεί και καλλιεργεί όλες τις τάσεις και τις παραδόσεις. Οι παλιότεροι πολιτισμοί ξεκινούσαν με την κατάργηση των προηγούμενων ή των διαφορετικών. (Π. χ. οι Χριστιανοί κατάστρεφαν τα μνημεία και τα κείμενα των αρχαίων).

Μόλις ακούσουμε για παγκόσμιο πολιτισμό, μας πιάνει βέβαια το άγχος της αφομοίωσης, απώλειας ταυτότητας κλπ. (Φυσική αντίδραση σε κάθε μικρό λαό). Όμως κι αυτός ο φόβος δεν ευσταθεί. Όπως έχω ξαναγράψει, αιώνες μέσα στον ίδιο εθνικό χώρο – στο ίδιο κράτος - οι Σικελοί δεν έγιναν Μιλανέζοι, οι Βαυαροί δεν έγιναν Πρώσοι, οι Ουαλλοί Άγγλοι και οι Προβηγκιανοί Νορμανδοί. Μόνον εμείς θα αλλοτριωθούμε; Η διάδοση της Κόκα Κόλα ή των τζιν δεν σημαίνει διάδοση πολιτισμικών αξιών. (Οι περισσότεροι αντιαμερικανοί που γνωρίζω φοράνε τζιν…) Παράλληλα με την παγκοσμιοποίηση λειτουργεί και η αντίρροπη τάση της εμμονής στη διαφορά (και μάλιστα παραλειτουργεί όπως είδαμε στην πρώην Γιουγκοσλαβία). Σε καμία εποχή της ιστορίας της η ανθρωπότητα δεν ασχολήθηκε τόσο με τα δικαιώματα των μειονοτήτων – και σε καμία εποχή δεν καλλιέργησε τόσο τις τοπικές παραδόσεις. Ο νέος παγκόσμιος πολιτισμός μπορεί να ισορροπήσει ενότητα με διαφορά.

Δεν ξέρω πόσο κακή είναι η Δύση για μας. Ξέρω όμως πως της χρωστάμε αρκετά. Από την ανεξαρτησία μας (κανείς δεν μιλάει πια για το Ναβαρίνο) μέχρι την ίδια μας την ελληνολατρία. Αν κάτι Δυτικόφερτο έχει κάνει κακό στην Ελλάδα, αυτό δεν είναι ούτε ο ορθός λόγος (ή ratio), ούτε το πολιτικό σύστημα, ούτε η τεχνολογία. Είναι η ιδέα για την συνέχεια του Ελληνισμού. Περιέργως, αυτή η ιδέα, πού σήμερα επισείεται ως φλάμπουρο από όλους τους αντί-δυτικούς, είναι καθαρά Δυτική. Οι ξένοι «φιλέλληνες» ανακάλυψαν τα αρχαία μνημεία, οι ίδιοι μας επέβαλλαν να θεωρήσουμε εαυτούς ως τους άμεσους απογόνους και συνεχιστές των αρχαίων.

Οι Ρωμιοί του 18ου αιώνα δεν ένιωθαν ούτε καν έλληνες – πόσο μάλλον αρχαίοι. Ήταν ένας νέος βαλκανικός λαός, που είχε προέλθει από την επιμιξία πολλών φύλων και πολιτιστικών παραδόσεων, με δικό του ύφος και δική του νοοτροπία. Ξαφνικά οι Δυτικοί «φιλέλληνες» (και οι μιμητές τους, δικοί μας λογιώτατοι) του φόρεσαν μία περικεφαλαία τον έχρισαν συνεχιστή των αρχαίων και τον μπόλιασαν με την μανία της καθαρότητας.

Καθαρή φυλή, άρα και καθαρή γλώσσα. Τι τράβηξε αυτό το έθνος από την προσκόλληση αυτή! Μοναδική περίπτωση στα γλωσσολογικά χρονικά: επινόησε μία τεχνητή γλώσσα, μια γλώσσα ρετρό. Άρχισε να αποβάλλει κάθε ίχνος επιμιξίας, να αλλάζει τα τοπωνύμια, να παραποιεί την ιστορία του - προκειμένου να αποδείξει τι; Πως δεν ήταν ένας βαλκανικός λαός σαν τους άλλους, αλλά ο φυλετικά καθαρός αριστοκράτης, όχι απλώς της περιοχής αλλά και ολόκληρης της οικουμένης. Σαν κάτι ψευτο-γαλαζοαίματους που μηχανεύονται γενεαλογικά δέντρα για να αποδείξουν την ανωτερότητά τους.

Αλλά ανώτερος δεν γίνεται κανείς λόγω καταγωγής – μόνο λόγω επιτευγμάτων. Ο γιος του νομπελίστα δεν είναι κληρονομικώ δικαίω νομπελίστας. Οι αρχαίοι ανήκουν σε όλο τον κόσμο, κυρίως σε όσους «μετέχουν της ημετέρας παιδείας». Ένας Άγγλος αρχαιοδίφης της Οξφόρδης είναι πιο κοντά τους, από τον ανίδεο Έλληνα.

Όμως ακόμα και σήμερα δικοί μας διανοούμενοι ονομάζουν τους Έλληνες «αριστοκράτες των λαών». Ακόμα και σήμερα πολλοί Έλληνες (οι περισσότεροι) πιστεύουν ενδόμυχα πως είμαστε λαός περιούσιος. Από κει πηγάζουν και τα μόνιμα παράπονα για το πώς μας φέρονται οι άλλοι. Σαν τα κακομαθημένα παιδιά διεκδικούμε πάντα την αμέριστη συμπαράσταση όλων - ακόμα και όταν έχουμε άδικο. Και πιστεύουμε πως μόνιμα μας «ρίχνουν», αγνοώντας το γεγονός πως είμαστε το μόνο κράτος της περιοχής που έχει διπλασιάσει την έκτασή του τα τελευταία εκατό πενήντα χρόνια. Έχουμε εξυφάνει άπειρες θεωρίες συνωμοσίας για να απαλλαγούμε από τις ευθύνες μας και να τις ρίξουμε στους άλλους.

Η πεποίθηση της υπεροχής φαίνεται καθαρά και στις σαφείς ρατσιστικές μας τάσεις. Ποιος Έλληνας δεν πιστεύει πως είναι ανώτερος από τον Τούρκο, τον Αλβανό, ή τον «Γυφτοσκοπιανό»; Μιλήστε σε ένα μορφωμένο ακροατήριο για τον Τουρκικό πολιτισμό - είναι σίγουρο πως θα καγχάσει.

Ε, λοιπόν, αυτόν τον Έλληνα, που ρωτάει την ανθρωπότητα «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», που παραληρεί στα συλλαλητήρια, που αρνείται στον Άλλο βασικά δικαιώματα, που κάνει πογκρόμ εναντίον (παλιότερα) των Εβραίων και σήμερα των Μουσουλμάνων συμπολιτών του - και που καταλήγει να πυροβολεί (κατά λάθος) τον Αλβανό και τον γύφτο, δεν τον συμπαθώ. Και στο σημείο αυτό είμαι, αθεράπευτα, ανθέλλην.

Η ιστορία ως ουέστερν

Δεν υπάρχει μέρα που να μην διαβάζω στις εφημερίδες για κάποια ανθελληνική απειλή. Έβηξε ο Τούρκος, ξύστηκε ο Αμερικανός - κακό που μας μέλλεται. Από τα παιδικά μου χρόνια ζούσα την ιστορία μας σαν ένα (φτηνό) καουμπόικο έργο. Όπου εμείς οι Έλληνες ήμασταν - μόνιμα και απόλυτα - οι Καλοί. Οι Κακοί άλλαζαν. Υπήρχε ο «από Βορράν κίνδυνος», γύρισε στην Ανατολή, επέστρεψε μετά στο Βορρά και από εκεί πάλι έστριψε ανατολικά. Όταν ήμουν παιδί ή λέξη «Βούλγαρος» ήταν βρισιά - πιο πολύ κι από το Τούρκος. Το «Μακεδόνας», στην Βόρεια Ελλάδα, ήταν απαγορευμένη λέξη. Το «Αλβανός» ήταν αδιάφορο, μέχρι που έγινε σήμερα απειλή.

Πρέπει κάποτε να βγούμε από την Βαλκανική διάσταση. Όπου, όπως γράφει ο Fred Reed: «ο εθνομάρτυρας του ενός λαού είναι ο εγκληματίας του άλλου, όπου ο ιδρυτικός μύθος του ενός έθνους, είναι ιστορία οδύνης και σφετερισμών για το άλλο». Εδώ η ιδεολογική χρήση της ιστορίας έφτασε στο ύψιστο σημείο της. Με πολλή έκπληξη διαπίστωσα, διαβάζοντας ιστορικά βιβλία άλλων λαών, ότι υπάρχουν ιστορίες που δεν βασίζονται στην αντιπαλότητα και την έχθρα, που δεν καλλιεργούν εθνικισμό και μίσος. Που αναφέρονται στους γείτονες με κατανόηση.

Μα τολμάς να συγκρίνεις τους Έλληνες με άλλους λαούς; Ε! Ναι - και καλό θα ήταν να ξεχάσουμε την μοναδικότητα μας και ως προς τα παθήματα. Η Ιστορία δεν είναι η παρηγορήτρα Μάνα όπου καταφεύγεις για να διηγηθείς τους πόνους σου - και ανάλογα εξασφαλίζεις χάδια και προνόμια. Όλοι οι λαοί της γης έχουν περάσει άσκημες ώρες - ούτε χρειάζεται ανταγωνισμός αυτολύπησης. Είπαμε -πρέπει να ενηλικιωθούμε!

Και επιτέλους να πάψουμε να ζούμε την ιστορία σαν ουέστερν. Κάθε πρωί οι εφημερίδες φωνάζουν (σαν τον μικρό στο σινεμά) «Πρόσεχε! Σε σημαδεύει από πίσω!» Κάθε μέρα η αγωνία: τι ετοιμάζουν οι Κακοί. (Λες και δεν κάνουν άλλη δουλειά από το συνωμοτούν εναντίον μας…)

Πότε άραγε θα καταλάβουμε πως στην Ιστορία - όπως και στη ζωή - δεν υπάρχουν ατόφιοι Καλοί και Κακοί. Πως η μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται ούτε με την μυθοπλασία ούτε με την κινδυνολογία - αλλά κυρίως με την δυνατότητα που επιδεικνύουν στο να ξεπερνούν τα προβλήματα του παρόντος (και του παρελθόντος, όταν παραμένει παρόν). Σκεφθείτε πόση δύναμη χρειάστηκε για να θαφτεί η έχθρα Γάλλων-Γερμανών, έχθρα αιώνων ποτισμένη με πολύ αίμα. Κάθε φορά που τώρα διαβάζω για τον «Γαλλογερμανικό άξονα» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θυμάμαι την πρώτη μου δασκάλα των γαλλικών που έβριζε με λύσσα τους Boches.

Το ένα και μόνο «εθνικό» θέμα

Για μένα τα «εθνικά θέματα» δεν είναι το Αιγαίο, ή το Μακεδονικό. Ούτε καν η οικονομία και η δημόσια διοίκηση. Για μένα το ένα και μοναδικό εθνικό θέμα είναι αυτό που έθεσε ο Διονύσιος Σολωμός: Το έθνος πρέπει να ταυτίσει το εθνικό με το αληθές. Αν δεν γίνει αυτό (και δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη - θέλει χρόνια δουλειά, κυρίως στην παιδεία) δεν θα μπορέσουμε να σταθούμε στον σημερινό κόσμο. Θα παραπαίουμε μόνιμα ανάμεσα στο παράπονο και την επιθετικότητα. Θα ξοδεύουμε τρισεκατομμύρια - το αίμα και τον ιδρώτα μας - σε άχρηστους εξοπλισμούς. Θα βρισκόμαστε σε μόνιμη διαμάχη με τους γείτονές μας και με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Θα βλέπουμε παντού παρανοϊκά σχέδια και συνωμοσίες. Σαν άρρωστος, απροσάρμοστος άνθρωπος θα ζούμε ανάμεσα στην υστερία και την κατάθλιψη.

Ποιος θα τολμήσει να διδάξει στους Έλληνες την αληθινή τους ιστορία; (Όπου π.χ. θα περιλαμβάνονται και τα πογκρόμ που αναφέρω παραπάνω…) Την ιστορία (και τον πολιτισμό) των γειτόνων τους; Ποιος θα τολμήσει να πει στους Έλληνες την αλήθεια για μερικά «εθνικά θέματα»; (Όπως π.χ. το FIR Αθηνών; Οφείλεται στην Παγκόσμια Συνωμοσία ότι κανείς από την Διεθνή Κοινότητα δεν μας δίνει δίκιο;) Πότε θα μπορέσουν οι Έλληνες να δούνε τον εαυτό τους όπως πραγματικά είναι, ένας λαός όπως όλοι οι άλλοι, με ικανότητες και αδυναμίες, με ταλέντο (αλίμονο – συχνά περισσότερο από όσο χωράει ο τόπος) αλλά και συμπλέγματα, με μεγαλοψυχίες και μικροψυχίες. Ποιος θα βοηθήσει τους νεοέλληνες να δούνε το πρόσωπό τους στον καθρέφτη – και να το αποδεχθούν;

Πριν από την εξυγίανση της οικονομίας επαγγέλλομαι την εξυγίανση της νοοτροπίας. Τελικά είμαι ανθέλλην ή μήπως αγαπώ την Ελλάδα; Αυτό ας το κρίνει το μέλλον".

Ή οι συνέλληνες πλην των ελληναράδων θα προσέθετα εγώ ο μικρός