Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σχόλια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σχόλια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 18 Μαΐου 2010

Η γελοιογραφία της Καθημρινής


Λέτε με αυτό τον τρόπο να πενθεί η Καθημερινή τη απώλεια του Εκδότη της Αντώνη Καρκαγιάννη. Το σκίτσο έγινε από τον Ηλία Μακρή

Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010

Ζορμπάς με Καγιέν

Διαβάζω στο ιστολόγιο του Νίκου Δήμου ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την άποψη των ξένων για τους νεοέλληνες. Αν θέλετε να το δείτε κάνετε κλικ εδώ

Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010

Νοσοκομεία και κόμμα

Διαβάζω στην σημερινή καθημερινή και προσυπογράφω χωρίς ενδοιασμό τα ακόλουθα:
"Ορισμένοι πολιτικοί επιμένουν να μην καταλαβαίνουν τι θα πει δημόσιο χρήμα και θέσεις ευθύνης. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η κυβέρνηση είναι να περιστείλει την απίστευτη σπατάλη και διαφθορά στα νοσοκομεία. Θα περίμενε κανείς πως, για τα κρίσιμα τουλάχιστον νοσοκομεία, θα επέλεγε τους άριστους με τεχνοκρατικά κριτήρια. Κατά κοινή, όμως, ομολογία η πλειονότητα των υποψηφίων που επελέγησαν, με μεγάλη μάλιστα καθυστέρηση, προήλθαν από εισηγήσεις και διασυνδέσεις κομματικών στελεχών. Τι να περιμένει όμως κανείς, όταν σε ένα τόσο κρίσιμο υπουργείο διορίζονται πολιτικοί οι οποίοι ουδέποτε έχουν εργασθεί εκτός κομματικού περιβάλλοντος;"
Νομίζω ότι η 35χρονη νοσοκομειακή θητεία μου, μου το επιτρέπει

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010

Ανθίμου πολιτικές απόψεις



Αυτό που δεν καταλαβαίνω ως Έλλην φορολογούμενος γιατί πρέπει κάθε Κυριακή να υφίσταμαι τον ρατσιστικό πολιτικό λόγο του κ Ανθίμου. ΑΝ ο σεβασμιότατος, και τον αποκαλώ έτσ, διότι κατά την εκκλησιαστική τάξη ούτως πρέπει να αποκαλείται εκτός της επαρχίας του θέλει να πολιτικολογεί από τηλεοράσεως ας το κάνει με δικά του έξοδα και όχι δικά μου. Δέστε και σχετικό σχόλιο στην Athens Voice

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010

Γελοιογραφία Πετρουλάκη


Από την Καθημερινή της 17-1-2010

Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Κακό μήνυμα

Διαβάζω το κύριο άρθρο της Καθημερινής με το οποίο συμφωνώ απόλυτα γιαυτό το αναπαράγω αυτούσιο
Πολύ κακό μήνυμα σε πολλές πλευρές δίνει το υψηλό κόστος της «τακτοποίησης» των εργασιακών θεμάτων στον ΟΛΠ. Κατ’ αρχήν δίδεται το σήμα σε άλλες συντεχνίες να προχωρήσουν σε εκβιαστικές ενέργειες, όπως ήταν το κλείσιμο του λιμανιού, για να εξασφαλίσουν όσα διεκδικούν. Ταυτοχρόνως δημιουργείται ένα αίσθημα έντονης κοινωνικής αδικίας σε χιλιάδες εργαζόμενους και επαγγελματίες, οι οποίοι ζουν με το άγχος της επιβίωσης ή της ανεργίας χωρίς να μπορούν να εκβιάσουν ανάλογη προνομιακή μεταχείριση από το κράτος. Και τέλος δίνεται ένα πολύ κακό σήμα στις αγορές και την Ε.Ε. καθώς η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να ξοδεύει χρήματα, που δεν διαθέτει, προκειμένου να εξευμενίσει ισχυρές συντεχνίες σε μια περίοδο πρόδηλης δημοσιονομικής κρίσης.

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009

Αντιγριπικος εμβολιασμός


Πολύ καλή κριτική της επικαιρότητας από τον κ Κ Μητρόπουλο στα ΝΕΑ

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2009

Η Ν.Δ. στην εποχή των Γιορκ και των Λάνκαστερ..

Αυτό που βλέπετε να συμβαίνει σήμερα στη Ν.Δ. εν όψει διαδοχής (και δυσκολεύεστε να το πιστέψετε) είναι αυτό που συνέβαινε και επί κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, αλλά δεν το βλέπατε. Είναι η ίδια απουσία εκείνη που βυθίζει σήμερα την ηττημένη Ν.Δ. σε κρίση, με εκείνη που καταδίκασε σε στασιμότητα την περιλάλητη Νέα Διακυβέρνηση. Το αδιανόητο για την ανευθυνότητα του «Εγώ στις 8 Νοεμβρίου θα έχω φύγει» δεν διαφέρει επί της ουσίας από το στερεότυπο και εξίσου ανεύθυνο «Βρείτε τα μεταξύ σας», στο οποίο κατέληγε ο τέως πρωθυπουργός όποτε ανέκυπτε εσωτερικό πρόβλημα στην κυβέρνησή του.
Ενόσω ο Κώστας Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός, απορούσα πώς ήταν δυνατόν οι δικοί του να μη συνειδητοποιούν τις ευθύνες που τον βάρυναν, κυρίως για την αβελτηρία στη διαχείριση των σκανδάλων, αλλά πάντα να φταίει κάποιος άλλος και ο ίδιος να μένει, ως συνήθως, άσπιλος! Ηταν, λ.χ., ο Γ. Βουλγαράκης εκείνος που πρόδωσε την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Η ανοχή του πρωθυπουργού προς το αποτέλεσμα της δικής του εσφαλμένης κρίσης ποτέ δεν ήταν πρόβλημα για τους πιστούς του.
Τώρα, βλέποντας το επίπεδο στο οποίο διεξάγεται η διαμάχη για τη διαδοχή του, η απορία μου έχει πλέον ξεπερασθεί. Διότι όταν παρακολουθώ τους «φερόμενους υποψηφίους» (κατά την τρέχουσα διατύπωση) ή «ενδιαφερόμενους» (κατά τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής) να συζητούν την εκλογή νέου προέδρου, με τη διαδικασία εκλογής υπό διαπραγμάτευση, με μόνο γνώμονα το συμφέρον της κάθε υποψηφιότητας και αδιαφορώντας για το καταστατικό του κόμματος, καταλαβαίνω την επιεική στάση τους απέναντι στην πολλές φορές εμφανή ανεπάρκεια του Κ. Καραμανλή: Η εξουσία ήταν γι’ αυτούς αυτοσκοπός και θα ανέχονταν πολλά από εκείνον που μπορούσε να την εξασφαλίσει.
Για να συνοψίσω το πρόβλημα που παρουσιάζει σήμερα η Ν.Δ., υπό το φως μάλιστα της κυβερνητικής αποτυχίας της, θα χρησιμοποιούσα δύο λέξεις, τις οποίες εισήγαγε ο απελθών πρωθυπουργός στην πολιτική συζήτηση: Πολιτικός πολιτισμός. Αλλά όπως η ηθική στάση στην πολιτική ζωή δεν ταυτίζεται με την ηθικολογία, έτσι και η επίκληση του πολιτικού πολιτισμού δεν αρκεί από μόνη της. Το περιεχόμενο του όρου το έδωσε εν τέλει η ίδια η διακυβέρνηση με το ύφος και τα πεπραγμένα της, με την εγκατάλειψη των μεταρρυθμιστικών στόχων, με την προτεραιότητα που δινόταν πάντα στο πολιτικό κόστος έναντι οποιασδήποτε προσπάθειας να αλλάξουν τα κακώς κείμενα, στο τέλος ακόμη και με το λόγο για τον οποίο ζήτησε την επανεκλογή της.
Αν όμως, η διακυβέρνηση της χώρας από την Κεντροδεξιά κατέληξε –για να θυμηθούμε τον Ντισραέλι– σε «οργανωμένη υποκρισία», η παράταξη χωρίς την εξουσία έχει περιέλθει πλέον στο στάδιο της «ανοργάνωτης υποκρισίας». Με τον πολιτικό πολιτισμό της εξουσίας ως αυτοσκοπό, δεν εκπλήσσομαι που η κατάσταση σήμερα στη Ν.Δ. δικαιώνει πλήρως όσους χρησιμοποιούν το όρο «βαρώνος» για να περιγράψουν τους ισχυρούς παράγοντες της παράταξης. Οι όροι υπό τους οποίους προετοιμάζεται η Ν.Δ. για την επόμενη φάση της ιστορίας της είναι μεσαιωνικοί και θυμίζουν τους δυναστειακούς πολέμους των Γιόρκ με τους Λάνκαστερ, ενώ μάλιστα το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να διανύει περίοδο Πεφωτισμένης Δεσποτείας..
Υποθήκες
«Η Ν.Δ. συνετρίβη επειδή έχασε το ηθικό πλεονέκτημα έναντι του ΠΑΣΟΚ [...] Τώρα θα πρέπει η ίδια η Ν.Δ. να δείξει ότι μπορεί να φέρει πίσω την ηθική στην πολιτική ζωή». Εύστοχη η διαπίστωση του αιτίου της ήττας, ωραία η παραίνεση για την αποκατάσταση της ηθικής. Αποκτούν δε πρόσθετο βάρος, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι πρόκειται για θέσεις που εξέφρασε ο... Γιάννης Κεφαλογιάννης! (Καλά, δεν έχει συναίσθηση της κατάστασης του ο άνθρωπος;)
Κάτι το ωραίο
Ηταν οπωσδήποτε η γραφικότερη στιγμή των έως τώρα διεργασιών για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Ν.Δ. Εννοώ την επίσκεψη, την περασμένη Παρασκευή, του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο γραφείο του Δημήτρη «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλου. Ο λεγόμενος Βαγγέλας σιωπηλός και αμήχανος, βυθισμένος σε έναν καναπέ. Απέναντι του, να του κάνει κήρυγμα, με το δάχτυλο προτεταμένο ο «δεν κλέψαμε», σε στάση και ύφος που παρέπεμπε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή – υπήρχε μάλιστα και μια φωτογραφία του αειμνήστου σε περίοπτη θέση στο φόντο. Ολα αυτά δε σε σαλονάκι Chesterfield και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες...
Η πίστη σώζει
Διαβάζω μανιωδώς (μην τρομάξετε...) τις αναλύσεις στον «Ριζοσπάστη» για το αποτέλεσμα των εκλογών, όπου ως γνωστόν το κόμμα που αντιπροσωπεύει κατ’ αποκλειστικότητα τα συμφέροντα του λαού σημείωσε υποχώρηση κατά μία εκατοστιαία μονάδα. Σελίδες επί σελίδων, στις οποίες, ωστόσο, πουθενά δεν θίγεται η ουσία του προβλήματος τους: Οτι, δηλαδή, δεν γίνεται να πείσεις τον κόσμο να πιστέψει στον κομμουνισμό, όταν έχουν περάσει μόλις είκοσι χρόνια από την πλήρη κατάρρευσή του στην Ευρώπη. Αντιθέτως, οι αναλύσεις καταλήγουν πάντα σε μονότονες επισημάνσεις για «πιο υψηλό επίπεδο στράτευσης» και άλλα παρόμοια. Υπό μίαν έννοια, η στάση αυτή είναι συγκινητική, διότι ισοδυναμεί με το εξής: Σκοπός του ΚΚΕ είναι να γκρεμίσει έναν πέτρινο τοίχο με το κεφάλι του. Προσπαθεί, αλλά φυσικά δεν τα καταφέρνει. Αντί να αρχίζει να υποψιάζεται ότι ίσως το κεφάλι δεν είναι το κατάλληλο μέσον για να πέσει ένας τοίχος, αποφασίζει την επόμενη φορά να πέσει επάνω του με περισσότερη φόρα. Είναι θέμα πίστης και όταν πιστεύεις ότι το κεφάλι δεν σου είναι απαραίτητο...

Tου Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 13-10-2009

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

Κληρονομική Δημοκρατία

Γράφει ο συγγραφέας Νίκος Δήμου στην Καθημερινή της 5-10-2009
Γυρίζοντας από το εξωτερικό ανήμερα των εκλογών εκόμιζα μία παράξενη γεύση. Οι συνομιλητές μου έξω ρώταγαν: «Μα ακόμα ζει ο Παπανδρέου;». Εξηγούσα ότι είναι γιος (και εγγονός) και ο αντίπαλος του, ανεψιός. Δεν το καταλάβαιναν. Βλέπετε δεν κυβέρνησε έξω γιος του Αντενάουερ, του Ντε Γκώλ, ή εγγονός του Τσώρτσιλ. «Καλά,» με ρωτούσαν, «τόσα χρόνια δεν βγήκε άλλος πολιτικός;».

Παράδοξο να παίζεται η μοίρα με δυναστείες. Να όμως που κυβερνούν άνθρωποι που δεν θα είχαν ποτέ φτάσει τόσο ψηλά, αν είχαν ένα κοινό όνομα. «Έλαβαν μόνο τον κόπο να γεννηθούν» όπως έγραψε ο Μπωμαρσαί. Και μόνο για την εξαίρεση, άξιζε ο Σημίτης.

Έτσι τώρα, μόλις μας απογοητεύσει ο ένας, τρέχουμε στον άλλο. Είμαστε βέβαια πια σε τέτοια χάλια, που μόνο θαύματα θα μας σώσουν. Μπορεί να κάνει θαύματα ο Γιώργος Παπανδρέου; Δύσκολο. Αλλά δεν έχουμε άλλη λύση. Τόσα χρόνια τον βλέπαμε σαν εξωγήινο, τώρα τον χρίσαμε σωτήρα. Η απελπισία φτιάχνει θεούς και μάγους.

Ξαφνικά θυμηθήκαμε πως ο Γιώργος έχει και κάποια πείρα. Ε, βέβαια, διοίκησε και δύο υπουργεία. Ενώ ο Κώστας, ούτε καν ένα περίπτερο. Γιατί τον εκλέξαμε; Αχ, εκείνο το όνομα! Και Κώστας, μάλιστα! Ούτε στο νυχάκι του θείου του δεν έφτασε.

Έτσι λοιπόν, οι ίδιοι που κορόιδευαν τον Γιώργο, τώρα τον ψήφισαν. Και ελπίζουν. Όλοι ελπίζουμε. Αν τώρα κι αυτός μας απογοητεύσει, υπάρχει και η Τρίτη Δυναστεία. Από ηγετική γενιά να είναι – οι αυτοδημιούργητοι δεν έχουν αρκετά μόρια στην κληρονομική μας δημοκρατία..

Εν τω μεταξύ η Ελλάδα βυθίζεται. Κι εμείς προσκυνάμε ένα νέο είδωλο. Έτσι είναι. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Η δική μου συμπλήρωση ας κάνουμε λίγο υπομονή για να δούμε τι καρπούς θα δρέψουμε από το καινούργιο δένδρο

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009

Η λογοκρισία του Video με το μάτι των γελοιογράφων

Η ματιά των γελοιογράφων είναι το πιο οξύ και πετυχημένο σχόλιο. Με την ευκαιρία της λογοκρισίας του βίντεο του Γαβρά οι Έλληνες γελοιογράφοι έδειξαν τον καλύτερο εαυτό τους. Ιδού τι απεκόμισα από μια γρήγορη περιήγηση στο διαδίκτυο.


Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009

Με τη μέθοδο του Ροΐδη

Γράφει ο Νίκος Δήμου στην σημερινή έκτακτη έκδοση της Καθημερινής
Το 1875 ο Εμμανουήλ Ροΐδης εξέδιδε την διάσημη σατιρική εφημερίδα «Ασμοδαίος». Σε αυτή έγραφε σχόλια και καυστικές «σκνίπες» με διάφορα ψευδώνυμα. Ένα από αυτά ήταν «Σωφρόνιος Βατοπεδινός», καλόγηρος.
Προφητικό;
Σε μία «σκνίπα» αναλύει την σύσταση των χρημάτων που απεκόμιζαν σκανδαλωδώς οι τότε διαπλεκόμενοι κεφαλαιοκράτες (που έφαγαν και την δική του περιουσία «δια παγίδος τινός της εφευρέσεώς των, καλουμένης Μετοχής»).
Αναλύοντας λοιπόν τις λίρες τους, λέει ότι απαρτίζονταν «εκ των ακολούθων στοιχείων: Δάκρυον ορφανού 2%, Στεναγμοί χήρας 1%, Πείνα συνταξιούχου 1%, Εύνοια Τούρκου 3%, Ελαστικότης Κώδικος 5%, Νωθρότης Εισαγγελέως 3%, Ευήθεια μετόχου 85%».
Παρακαλώ να προσέξετε πως τα μεγαλύτερα ποσοστά – μετά την αφέλεια του μετόχου – παίρνουν η ελαστικότητα του νόμου και η νωθρότητα του εισαγγελέως. Τα ίδια τα σημερινά πριν από 134 χρόνια…
Αναλύοντας με την ίδια μέθοδο την αρνητική ψήφο προς όλα τα κόμματα (αποχή 50%!) και ιδιαίτερα προς την Νέα Δημοκρατία, θα έλεγα ότι η σύνθεσή της είναι:
- Εφραίμ & Αρσένιος: 5%,
- «Κομιστής» & Ζαχόπουλος: 5%,
- Κουμπάροι: 5%,
- Ομόλογα: 5%,
- Υποκλοπές: 5%,
- Χριστοφοράκος & Καραβέλας: 5%
- Τσουκάτος: 5%
- Κουκουλοφόροι και τρομοκράτες: 5%
- Γραφειοκράτες που αργούν (ΥΠΕΞ): 5%,
- Γραφειοκράτες που βιάζονται (Βατοπέδι): 5%,
- Ευθύνες υπουργών: (Ρουσσόπουλος, Βουλγαράκης, Μαγγίνας, Παυλίδης, κλπ.) 50%.
Η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη και ο κύριος Κωνσταντίνος Καραμανλής ουδεμία φέρουν ευθύνη, αφού ανέλαβαν την πολιτική τοιαύτη – καθότι, ως γνωστόν, η πολιτική ευθύνη είναι τελικά το ανώτατο στάδιο της ανευθυνότητας.
Τελικά δεν κέρδισε το ΠΑΣΟΚ – έχασε η ΝΔ. Όσο για την Ευρώπη, αυτή έμεινε στα αζήτητα. Μόνο το ΚΚΕ έχει μία συνεπή Ευρωπαϊκή πολιτική. Είναι εναντίον. Αλλά μήπως όλοι οι άλλοι (που την ξέχασαν) είναι υπέρ;

Τετάρτη 27 Μαΐου 2009

Ιεροί Κανόνες και νόμοι της Πολιτείας

Ο μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ Ιερόθεος σχολιάζει στο Βήμα της Παρελθούσης Κυριακής το σκάνδαλο του πρώην Αττικής και νυν μοναχού Παντελεήμονος Μπεζενίτη. Δεν είμαι ειδικός περί το θέμα, αλλά επειδή μου άρεσε ιδιαίτερα το αναδημοσιεύω εδώ. Ελπίζω να είναι χρήσιμο και για άλλους

Η υπόθεση του πρώην Μητροπολίτου Αττικής Παντελεήμονος απετέλεσε μια κρίση για την Εκκλησία, τουλάχιστον εδώ και μία επταετία. Για το θέμα αυτό εξεδόθησαν τρεις αποφάσεις από την Ιερά Σύνοδο, ήτοι η έκπτωση από της θέσεως του Μητροπολίτου Αττικής (Αύγουστος 2005), η αναστολή κάθε περαιτέρω δίωξης (Μάρτιος 2009) και η διαπιστωτική πράξη καθαίρεσης, ύστερα από την αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου (Μάιος 2009).

Η τελευταία απόφαση δημιούργησε σοβαρή συζήτηση, επειδή προκλήθηκε καθαίρεση από το αρχιερατικό αξίωμα κατά τις διατάξεις του άρθρου 160 του νόμου 5383/1932 από το Πρωτοβάθμιο για Αρχιερείς Δικαστήριο «άνευ ετέρας τινός διαδικασίας», οπότε ετέθη θέμα κατά πόσον η Εκκλησία θα πρέπει να κυβερνάται σύμφωνα με τους ιερούς Κανόνες ή τους νόμους της Πολιτείας.

Θεωρώ ότι η Εκκλησία πρέπει να ρυθμίζη τα του οίκου της σύμφωνα με τους ιερούς Κανόνες και προς την κατεύθυνση αυτή πρέπει να προσδιορισθούν οι περαιτέρω ενέργειές της. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κρίνη τους Κληρικούς της βάσει των ιερών Κανόνων των Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων. Η τήρηση, όμως, των ιερών Κανόνων δεν είναι μια απλή υπόθεση και ένας «συνθηματικός» λόγος.

Στη συνέχεια θα τεθούν μερικά από τα πολλά ενδιαφέροντα σημεία προς περαιτέρω διερεύνηση.

1. Οι ιεροί Κανόνες δεν είναι νομικά κείμενα, παρά την νομοτεχνική τους διατύπωση, αλλά εκκλησιαστικά κείμενα που συνδέονται στενά με τα δόγματα-όρους και αποβλέπουν στην ενότητα της Εκκλησίας και την έκφραση του εκκλησιαστικού φρονήματος. Μόνον όταν συνδέσουμε τους Κανόνες με τον σκοπό των δογμάτων μπορούμε να τους ερμηνεύσουμε σωστά· διαφορετικά, τους παρερμηνεύουμε.

2. Η επίκληση των ιερών Κανόνων δεν μπορεί να είναι επιλεκτική και αποσπασματική. Δεν είναι δυνατόν να παραβαίνονται οι ιεροί Κανόνες, όταν προσκρούουν σε προσωπικά πάθη και σε προσωπικές επιλογές, και να τους επικαλούμαστε, όταν θέλουμε να ελέγξουμε αυτούς που είναι αντίθετοι στις απόψεις μας. Η όλη εκκλησιαστική ζωή πρέπει να ρυθμίζεται βάσει του γράμματος και ιδιαιτέρως του «πνεύματος» των ιερών Κανόνων.

Επί πλέον η δικαστική κρίση για Αρχιερείς δεν πρέπει να είναι ανεξάρτητη από τον τρόπο της εκλογής τους. Λέγεται αυτό γιατί πολλές φορές ενεργούμε κατά κοσμικό τρόπο στις εκλογές των Αρχιερέων και στη συνέχεια ή αμνηστεύουμε αντικανονικές ενέργειές τους ή κοπτόμαστε για την τήρηση των κανόνων, για να καλύψουμε διάφορες αντιεκκλησιαστικές πράξεις.

3. Οι ιεροί Κανόνες διακρίνονται από σεβασμό στο χάρισμα της Ιερωσύνης, όπως φαίνεται και στις ευχές της χειροτονίας, αλλά και από πνεύμα φιλανθρωπίας στους αμαρτάνοντες, όταν οι πράξεις τους δεν είναι καθαιρετικές της Ιερωσύνης. Αυτό σημαίνει ότι η λεγόμενη φιλανθρωπία δεν μπορεί να λειτουργή ανεξάρτητα από την αξία του χαρίσματος της Ιερωσύνης. Η προτροπή του Αποστόλου Παύλου « μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος, ο εδόθη σοι διά προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου » (Α Τιμ. δ, 14) είναι χαρακτηριστική.

Για να μπορέση, όμως, κανείς να ισορροπήση τα πράγματα, μεταξύ χαρίσματος της Ιερωσύνης και φιλανθρωπίας, και να αντιληφθή το «πνεύμα» των ιερών Κανόνων, πρέπει ο ίδιος να έχη το χάρισμα των Πατέρων που τους θέσπισαν, να είναι και ως προς τον τρόπο «μέτοχος» των Αποστόλων και όχι μόνον «διάδοχος των θρόνων» τους. Αυτή είναι η αληθινή εκκλησιολογία και η έλλειψή της αποτελεί το μεγαλύτερο θεολογικό πρόβλημα στη σύγχρονη Εκκλησία.

4. Βέβαια, πρέπει να ενεργούμε κατά τους ιερούς Κανόνες. Αλλά όταν αρνούμαστε ή αδιαφορούμε να κρίνουμε εμείς βάσει των ιερών Κανόνων στον κατάλληλο καιρό, και κατά συνέπεια δημιουργούνται πολλά «εκκλησιαστικά καρκινώματα», δεν μπορούμε να διαμαρτυρόμαστε όταν επεμβαίνη η Πολιτεία για να διασφαλίση ακόμη και το κοινό περί δικαίου αίσθημα και αυτού του εκκλησιαστικού πληρώματος. Ο Θεός ενεργεί ποικιλοτρόπως.

5. Απαιτείται τροποποίηση των αντικανονικών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος και του τρόπου λειτουργίας των Εκκλησιαστικών Δικαστηρίων. Δεν πρέπει να αμνηστεύουμε τις αντικανονικές διατάξεις που έχουν οι εκκλησιαστικοί αυτοί νόμοι, από τον υπαρκτό ή ανύπαρκτο φόβο της μη διαταράξεως των σχέσεων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας.

Επί τέλους, ας ζητήσουμε ή ας δεχθούμε από την Πολιτεία να λειτουργή η Εκκλησία κατά το κανονικό δίκαιο, χωρίς να μας διακατέχη το σύνδρομο του φόβου έναντι της Πολιτείας. Παράλληλα, ας ενεργούμε εμείς οι Κληρικοί και ιδίως οι Επίσκοποι βάσει των ιερών Κανόνων σε όλα τα επίπεδα της εκκλησιαστικής ζωής, για να μη φοβόμαστε την παρέμβαση της Πολιτείας.

Πολλοί επισημαίνουν ότι θα πρέπει να γίνουν αλλαγές στον τρόπο αποδόσεως της δικαιοσύνης στους Κληρικούς. Θεωρώ ότι θα πρέπει να ψηφισθή ένας νόμος από την Πολιτεία με πρόταση της Εκκλησίας, που θα δίνη την αρμοδιότητα στην Εκκλησία να δικάζη τους Κληρικούς της, όταν διαπράττουν κανονικά παραπτώματα, κατά το δικό της κανονικό δίκαιο.

Στο παρελθόν παρατηρήθηκαν διάφορες πρωτοβουλίες από εκκλησιαστικούς, πολιτικούς και νομικούς κύκλους στο θέμα αυτό, που όμως δεν ευοδώθηκαν. Είναι καλό να ερευνηθούν τα αίτια της αποτυχίας των προσπαθειών αυτών και να τεθούν σε σωστά πλαίσια οι επόμενες κινήσεις μας, που θα λειτουργήσουν προς την ευκρινέστερη οριοθέτηση των σχέσεων εκκλησιαστικής και πολιτικής διοίκησης για να μη παρατηρούνται εκατέρωθεν εμπλοκές.

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009

Μην υπογράφετε διακηρύξεις!

Βρήκα στην Ιστοσελίδα του συγγραφέα Νίκου Δήμου μία ανάρτηση με τον τίτλο Μην υπογράφετε διακηρύξεις διαβάστε την. Κάθε σχολιασμός εκ μέρους μου είναι περιττός

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008

Μαρκογιαννάκης και Εφραίμ


Αν η φωτογραφία πού δημοσιεύεται στο Press.gr είναι αυθεντική στα παλληκάρια της κυβερνητικής παρατάξεως χρειάζεται ένα χέρι ξύλο. Αν λέω!!!

Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Χιούμορ του Ανδρέα Πετρουλάκη



Από την σημερινή "Καθημερινή"

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2008

Παρεξήγηση

Μια ανάλυση του Σ Κούλογλου στα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο TVXS
Έπρεπε να εμφανιστεί στο προσκήνιο ο κ.Κούγιας για να μάθουμε τελικά την αλήθεια: η χώρα τραντάζεται επί 5 μέρες για μια παρεξήγηση. Ο αστυνομικός δεν ήθελε να δολοφονήσει τον Αλέξη Γρηγορόπουλο,αλλά να ρίξει μια μπαλωτιά στον αέρα προκειμένου να φοβίσει το πλήθος που ετοιμαζόταν να του επιτεθεί. Απλώς η σφαίρα παρεξήγησε τις προθέσεις του και καρφώθηκε στη καρδιά του 16χρονου μαθητή. Και κανείς δεν βρέθηκε να τον ρωτήσει πως απομακρύνθηκε με το πάσο του απ το αγριεμένο πλήθος ή γιατί δεν έτρεξε, όπως θα έπρεπε να κάνει, για να βοηθήσει το παιδί που είχε υποτίθεται τραυματίσει κατά λάθος.
Παρεξήγηση ήταν ότι ο Αλέξης ήταν ένα χαμογελαστό αγόρι, όπως όλα της ηλικίας του. Επρόκειτο στη πραγματικότητα για ένα χουλιγκάνο των Βορείων Προαστίων, με διαγωγή κοσμία. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου αστυνομικού, που προφανώς συνέβαλε στη σύνταξη της απολογίας του πελάτη του, παρέσυρε τη δημόσια συζήτηση σε έναν δρόμο που δεν έπρεπε να πάρει: και ο διάολος μεταμορφωμένος να είναι, δε σκοτώνεις ένα δεκαεξάχρονο παιδί.
Το κακό είναι ότι, για τα αίτια της εξέγερσης των νέων, την θεωρία της παρεξήγησης ασπάζονται και τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης. Δεν βλέπεις στις περισσότερες τηλεοπτικές συζητήσεις ή τα ρεπορτάζ παρά εικόνες από καταστροφές και ανιαρές αναλύσεις για τους κουκουλοφόρους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν ότι οι μαθητές που παρά λίγο να καταλάβουν το αστυνομικό τμήμα της Βούλας δεν το έκαναν επειδή είχαν περάσει τον διοικητή του τμήματος για τον πατέρα τους και ήθελαν να τον εκδικηθούν: το έκαναν επειδή είναι οργισμένοι με τη ζωή τους και τη κοινωνία στην οποία καλούνται να ενταχθούν.
Δεν υπάρχει άλλη χώρα στο κόσμο με ένα τόσο δύσκολο, ανιαρό, αγχωτικό, ψυχοφθόρο εκπαιδευτικό σύστημα όπως το ελληνικό, με αποκορύφωμα τις εισαγωγικές εξετάσεις. Δεν υπάρχει άλλη χώρα που επι 30 χρόνια δεν έχει αλλάξει ένα σύστημα που όλοι θεωρούν αποτυχημένο. Και δεν υπάρχει άλλη χώρα που να ανταμείβει την υπερπροσπάθεια μιας δεκαετίας με τα ψίχουλα των 700 ευρώ. Με την εξαίρεση των χωρών που βρίσκονται σε πόλεμο, δεν υπάρχει άλλη χώρα που να απαγορεύει τόσο πολύ στους έφηβους να χαρούν την ηλικία τους. Στη πιο διαφωτιστική εικόνα αυτών των ημερών, χθες το μεσημέρι στη Πλατεία Συντάγματος, οι διαδηλωτές σταμάτησαν το πετροπόλεμο και έπαιζαν ποδόσφαιρο. Αυτό θα έπρεπε κυρίως να κάνουν τα παιδιά, αλλά δεν τους αφήνουν.
Σε μια εκδήλωση γονέων που είχα πάει για παιδιά της Α' Γυμνασίου, η διευθύντρια του σχολείου πρότεινε το εξής πρόγραμμα για το σπίτι: μετά την επιστροφή γύρω στις 4, φαΐ και ανάπαυση μέχρι τις 5, διάβασμα 5-8 και μετά καμμιά ώρα τηλεόραση! Και όταν ανοίγεις στις 8 την τηλεόραση, δεν ακούς παρά για ατέλειωτα σκάνδαλα και παπάδες η υπουργούς λαμόγια που έγιναν εκατομμυριούχοι σε μια τετραετία. Δεν υπάρχει νεολαία στο κόσμο που να μπορεί να ζήσει χωρίς ελπίδα. Σε τι όμως να ελπίζει ένας νέος φωτογράφος που τραβάει τη φωτογραφία που θα ζήλευαν όλα τα διεθνή πρακτορεία, κι αντί να πάρει το βραβείο Πούλιτζερ τελικά απολύεται; Για την ανεύρεση της χαμένης ελπίδας εξεγέρθηκαν.
Δε μπόρεσαν αυτή τη φορά να τη βρουν για πολλούς λόγους. Γιατί η όλη υπόθεση καπελώθηκε από τις καταστροφές και τις λεηλασίες. Γιατί δε διαμορφώθηκε κανένα σύνθημα ή αίτημα που να οδηγούσε σε συγκεκριμένες κατακτήσεις, οι οποίες θα έδιναν την αίσθηση και τη χαρά της νίκης. Αν όμως οι ιθύνοντες πιστεύουν ότι όλα όσα έγιναν οφείλονται σε μια εν ψυχρώ δολοφονία ή σε μία παρεξήγηση, τότε θα πρέπει να περιμένουμε πολλές παρεξηγήσεις.

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2008

Πολιτικό Σχόλιο μέσω γελοιογραφίας



Είναι τόσο αλγεινή η κατάσταση της χώρας που είχα υποσχεθεί στο εαυτό μου να μην αναρτήσω στο ιστολόγιο οτιδήποτε έχει πολιτική χροιά. Η υπόσχεση δεν κράτησε και πολύ και η αιτία ήταν ο πειρασμός που ένιωθα να μοιραστώ μαζί σας την πολύ όμορφη γελοιογραφία του Αναστασίου από τα σημερινά ΝΕΑ

Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2008

Αχ! Αχ Βατοπέδι


Χωρίς Ρουσόπουλους, Βουλγαράκηδεςκλπ ,αλλά όπως τα καταγράφει το πενάκι του Χατζόπουλου στα"ΝΕΑ"

Δευτέρα 25 Αυγούστου 2008

Η γελοιογραφία της ημέρας

Η γελοιογραφία κατά την γνώμη του γράφοντος είναι το πιο οξύ και περιεκτικό σχόλιο. Νομίζω το ίδιο συμβαίνει και με την χθεσινή του Μητρόπουλου στο "Βήμα"

Τρίτη 19 Αυγούστου 2008

H αναμάρτητος κ Χαλκιά



Η γελοιογραφία του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή είναι τόσο εύγλωττη που δεν χρειάζεται σχολιασμό