Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επέτειοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επέτειοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009

400 χρόνια μετά τον Γαλιλαίο


Διαβάσω και μεταφέρω εδώ το εισαγωγικό σημείωμα του Καθηγητού Ηλία Κούβελα στο εισαγωγικό σημείωμα του αφιερώματος "Αναζητώντας το Σύμπαν" στο "Βήμα των Ιδεών"
Διανύουμε τον τελευταίο μήνα του 2009. Μιας χρονιάς όπου, όπως έγινε ευρύτατα γνωστό από ποικίλες εκδηλώσεις, γιορτάζουμε τα 150 χρόνια από τη δημοσίευση του βιβλίου του Δαρβίνου «Η καταγωγή των ειδών». Πρόκειται για το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη θέση του ανθρώπου μέσα στον φυσικό κόσμο (για όσους ασφαλώς εμπιστεύονται την επιστήμη και όχι τις δοξασίες που προέρχονται από το βασίλειο των θεών και των δεισιδαιμονιών).
Τούτη τη χρονιά επίσης, στο πλαίσιο του έτους της Αστρονομίας, γιορτάζουμε τα 400 χρόνια από την «ιδρυτική πράξη της σύγχρονης επιστήμης: όταν ο Γαλιλαίος, το έτος 1609, έστρεψε το μικροσκόπιό του στον ουρανό» (βλ. το άρθρο του Στέφανου Τραχανά).
Οι ανακαλύψεις του Γαλιλαίου άλλαξαν ριζικά και αμετάκλητα όσα πιστεύαμε για τη θέση του ανθρώπου στο Σύμπαν.
Ξεκινήσαμε τη χρονιά με ένα αφιέρωμα στον Δαρβίνο. Την κλείνουμε με ένα αφιέρωμα στον Γαλιλαίο, στους δρόμους που αυτός άνοιξε και που οδήγησαν στη σύγχρονη Κοσμολογία. Κορυφαίοι έλληνες επιστήμονες από αυτόν τον επιστημονικό χώρο παρουσιάζουν όχι μόνο τα όντως συγκλονιστικά ευρήματα της σύγχρονης Κοσμολογίας αλλά και τη συμμετοχή του ελληνικού επιστημονικού χώρου σε τούτη τη γοητευτική επιστημονική σάγκα.
Ο Υπογράφων θεωρεί το Γαλιλαίο την μεγαλύτερη επιστημονική μορφή της αναγέννησης και θεωρεί υποχρέωση του να παραθέσει λίγα βιογραφικά.
Ο Γαλιλαίος (Galileo Galilei) γεννήθηκε το 1564, στην Πίζα και ήταν το πρώτο παιδί από τα επτά της οικογένειάς του. Ο πατέρας του ήταν μουσικός και η μητέρα του πολύ μορφωμένη για την εποχή της. Το 1574, ο Γαλιλαίος εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Φλωρεντία και έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ένα κοντινό μοναστήρι. Στα τέλη του 1581, ο πατέρας του τον έστειλε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας για να σπουδάσει ιατρική. Στο πανεπιστήμιο συναναστράφηκε με προσωπικότητες που είχαν ασχοληθεί συστηματικά με τα μαθηματικά και ήρθε σε επαφή με τα έργα του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη. Το ενδιαφέρον του όμως στράφηκε προς τα μαθηματικά και, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του, εγκατέλειψε τις σπουδές του στην ιατρική, το 1585 και άρχισε να διδάσκει μαθηματικά ιδιωτικά στη Φλωρεντία και στη Σιένα.
Το φθινόπωρο του 1589, ο Γαλιλαίος άρχισε να διδάσκει μαθηματικά και αστρονομία στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, ύστερα από εισήγηση του μαθηματικού και μηχανικού Guidobaldo del Monte. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Γαλιλαίος απέκτησε φήμη, αφενός γιατί ήταν αξιόλογος μαθηματικός και αφετέρου γιατί μπορούσε να εκφράζει την αντίθεσή του στην αριστοτελική διδασκαλία που κυριαρχούσε ως κατεστημένο στα πανεπιστήμια της εποχής. Το γεγονός αυτό δημιούργησε τόσο συμμαχίες όσο και εχθρότητες στο πρόσωπό του. Ήταν η εποχή που ο Γαλιλαίος προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τη φήμη του και με τη βοήθεια ευγενών (πατρώνων), το 1592, κατέλαβε την έδρα των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Πάδουας, θέση αξιόλογη και σημαντική για να μπορέσει να εκφράσει πιο ανοιχτά την αντίθεση του στους αριστοτελικούς καθηγητές.
Το 1604, ο Γαλιλαίος διατύπωσε το νόμο της ελεύθερης πτώσης των σωμάτων. Μετά από επίμονες προσπάθειες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αποστάσεις που διασχίζει ένα σώμα κατά τη φυσική του κίνηση είναι ανάλογες προς τα τετράγωνα των χρόνων. Με την διατύπωση του νόμου της ελεύθερης πτώσης, κατάφερε το κυριότερο πλήγμα στην αριστοτελική φυσική, η οποία υποστήριζε ότι, κατά την ελεύθερη πτώση, η απόσταση είναι ανάλογη προς το χρόνο. Εν τω μεταξύ, η αντιπαλότητά του με τους αριστοτελικούς καθηγητές εντεινόταν όλο και περισσότερο.
Ο Γαλιλαίος έμεινε στην έδρα του Πανεπιστημίου της Πάδουας μέχρι το 1610. Στο διάστημα αυτό συνέχισε τις μελέτες του πάνω στο ζήτημα της κίνησης και γενικότερα σε προβλήματα μηχανικής, ενώ την ίδια περίοδο με τις ευρεσιτεχνίες του στο τηλεσκόπιο, άρχισαν να τον απασχολούν και ζητήματα αστρονομίας (οι παλίρροιες, οι κινήσεις και οι ταχύτητες των πλανητών). Τον Οκτώβριο του 1610 ο Γαλιλαίος ανέλαβε τα καθήκοντα του μαθηματικού του Μέγα Δούκα της Τοσκάνης, τίτλο που διατήρησε ως το τέλος της ζωής του, εξασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο την υποστήριξη ενός σπουδαίου πολιτικού φορέα της εποχής. Έτσι, παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του στην Πάδουα και μετακόμισε στη Φλωρεντία. Το 1610 δημοσίευσε το έργο του Sidereus Nuncius (Αγγελιαφόρος των Άστρων), στο οποίο παρουσίασε και τα αποτελέσματα των παρατηρήσεων του που για πρώτη φορά στην ιστορία γίνονται με τηλεσκόπιο.
Το 1611 ανακηρύχθηκε στη Ρώμη μέλος της Ακαδημίας των Λυγκέων (Accademia dei Lincei). Μετά την έκδοση του Αγγελιοφόρου των Άστρων, οι απόψεις του Γαλιλαίου έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς και σε κύκλους εκτός του πανεπιστημίου, ενώ η εχθρότητα των Αριστοτελικών εντάθηκε. Στη συζήτηση σχετικά με την προώθηση του ηλιοκεντρισμού εις βάρος του γεωκεντρισμού υπεισέρχεται και η Εκκλησία. Το 1616, η Ιερά Εξέταση, εκτελεστικό και δικαστικό όργανο στης Καθολικής Εκκλησίας, συγκρότησε μια επιτροπή για να αποφανθεί σχετικά με τις προτάσεις του Γαλιλαίου που υπήρχαν στο βιβλίο του και αφορούσαν στην άμεση υποστήριξη του κοπερνίκειου συστήματος.
Οι ρωμαιοκαθολικές εκκλησιαστικές αρχές, λόγω της έξαρσης της διαμάχης καθολικισμού και προτεσταντισμού και από φόβο μήπως τα επιχειρήματα υπέρ του Κοπέρνικου, που διατυπώθηκαν από τον Γαλιλαίο, οδηγήσουν σε σκάνδαλο και χρησιμοποιηθούν υπονομευτικά από τους Μεταρρυθμιστές, βασίστηκαν στην ορατή αναντιστοιχία μεταξύ της κοπερνίκειας θεωρίας και της Βίβλου. Κατήγγειλαν τον Γαλιλαίο και τον προέτρεψαν να συμμορφωθεί με τις απόψεις της Εκκλησίας και να σταματήσει να συζητά δημόσια και να διδάσκει την κοπερνίκεια υπόθεση.
Ο Γαλιλαίος αξιοποιώντας τη δεινή διπλωματική του ικανότητα και τις φιλικές σχέσεις του με καρδιναλίους, απέφυγε την τελευταία στιγμή την καταδίκη και αποσύρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Φλωρεντία. Μέχρι το 1632, πεπεισμένος για την ορθότητα του ηλιοκεντρισμού, συνέχισε τις παρατηρήσεις του, στις οποίες προστέθηκαν οι παρατηρήσεις κομητών (1619), το ζήτημα των παλιρροιών και με ορισμένα προβλήματα μηχανικής. Το 1624 επέδειξε τη σύνθεση ενός μικροσκοπίου, ενώ την ίδια περίοδο προσπάθησε να προωθήσει μία νέα αντίληψη για τη μελέτη του φυσικού κόσμου που θα στηριζόταν σε μαθηματικές αρχές, αποδεσμευμένη από τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Το 1632, εκδίδεται το έργο του Dialogo sopra i Due Massimi Sistemi del Mondo (Διάλογος περί των Δύο Κύριων Συστημάτων του Κόσμου). Το έργο αποτέλεσε βαρύ πλήγμα για τον αριστοτελισμό, αλλά και τα διδάγματα της Βίβλου και δημιούργησε ένα ισχυρό μέτωπο ενάντια στον Γαλιλαίο. Το 1632, η Ιερά Εξέταση απαγόρευσε την κυκλοφορία του βιβλίου και ο συγγραφέας της παραπέμφθηκε σε δίκη, η οποία έγινε το 1633.
Η δίκη του Γαλιλαίου είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα στην ιστορία της επιστήμης και σχετίζεται άμεσα με τα γεγονότα του 1616. Οι διαδικασίες διήρκεσαν πάνω από τρεις μήνες και ο Γαλιλαίος καταδικάστηκε τελικά (με ψήφους 7 προς 3) ως αιρετικός. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης, η οποία όμως μετατράπηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1638 εξέδωσε το Discorsi intorno à Due Nuove Scienze (Πραγματείες περί Δύο Νέων Επιστημών), βιβλίο που έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη μηχανική. Το χειρόγραφο πέρασε λαθραία από την Ιταλία και το βιβλίο του εκδόθηκε στην Ολλανδία. Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου 1642, ο Γαλιλαίος πέθανε στο Arcetri της Ιταλίας, σε ηλικία 78 ετών. Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εμπόδισε τη δημόσια κηδεία και τις τιμές που είχαν προγραμματιστεί στη Φλωρεντία. Τα βιβλία του αφαιρέθηκαν από τον Κατάλογο των Απαγορευμένων Βιβλίων (Index Librorum Prohibitorum) το 1835 και το 1992, διά στόματος του πάπα Ιωάννη-Παύλου Β΄, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μίλησε για τη στάση της απέναντι στο Γαλιλαίο, λέγοντας ότι δεν ήταν σωστό να ζητάει αποδείξεις για τις απόψεις του, αφού αυτό μάλλον εμποδίζει την εξέλιξη των επιστημών. Υπήρξε πηγή γνώσης και έμπνευσης για πολλούς Ακόμη διατηρώ στην μνήμη μια παράσταση του Γαλιλαίου του Μπρέχτ με τον αξέχαστο Στέλιο Βόκοβιτς στον επώνυμο ρόλο

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009

Ιουλιανά 1965 με το μάτι των γελοιογράφων

Έχουν περάσει 44 χρόνια από το βασιλικό πραξικόπημα του 1965.Ο νεαρός τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος απέπεμψε τον νόμιμο εκλεγμένο πρωθυπουργό και μάλιστα με το πρωτοφανές ποσοστό του 53%. Ενώ του αναγνώριζε το δικαίωμα να προΐσταται της Κυβερνήσεως, τον θεωρούσε ακατάλληλο για το υπουργείο άμυνας( φέουδο του). Η διαφωνία βασιλιά και πρωθυπουργού οδήγησε στην δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967. Απετέλεσε δε πηγή εμπνεύσεως των γελοιογράφων της εποχής. Δείγματα της δουλειάς τους παρατίθεται εδώ















Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

Σαν σήμερα



Marcel Proust
1913 - Μέχρι το 2003 την υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία στις ΗΠΑ, είχε σημειωθεί εκείνη την ημέρα στο Ντεθ Βάλεϊ (κάτι λιγότερο από 57 βαθμούς Κελσίου).

Ο θρησκευτικός ηγέτης Ιωάννης Καλβίνος, το 1509 γεννήθηκε στη Βόρεια Γαλλία.

Γεννήθηκε ο συγγραφέας Μαρσέλ Προυστ (Marcel Proust) στο Παρίσι το 1871

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009

Ματρώζος

Κ.Κανάρης




Θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια το ποίημα του Γεωργίου Στρατήγη "Ματρώζος". Δεν είχε ιδιαίτερες ποιητικές αρετές αλλά ήταν ύμνος στην αρετή με την αρχαιοελληνική έννοια

Ένας Σπετσιώτης γέροντας, σκυφτός από τα χρόνια,
με κάτασπρα μακριά μαλλιά, με πύρινη ματιά,
σαν πλάτανος θεόρατος γυρμένος απ' τα χιόνια,
περνούσε πάντα στο νησί τα μαύρα γηρατειά.
Είναι από κείνη τη γενιά κι ο γέρο-καπετάνος
που ακόμα και στον ύπνο του την έτρεμε ο Σουλτάνος.


Είναι από κείνους που έχυσαν το αθάνατό τους αίμα,
από τους χίλιους που έβγαλες, πατρίδα μου χρυσή,
είναι από κείνους που έβαλαν στην κεφαλή σου στέμμα
και άγνωστοι σβηστήκανε στο δοξαστό νησί.
Είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου κι άλλα,
μα εκείνα που δεν έλαμψαν, ήσανε πιο μεγάλα.


Σαν έγραψαν με το δαυλό της ιστορίας μόνοι,
χωρίς γι' αυτούς τους ήρωες μια λέξη αυτή να πει,
με την πληγή τους για σταυρό κι ατίμητο γαλόνι,
άλλοι στα δίχτυα εγύριζαν και άλλοι στο κουπί.
Κι οι στολοκάφτες των Σπετσών, τ' ατρόμητα λιοντάρια,
με τις βαρκούλες έπιαναν, στο περιγιάλι ψάρια.


Ο γέρος μας παράπονο ποτέ δε λέει κανένα,
μα καπετάνους σαν ιδεί μες στα βασιλικά,
εκείνους που 'χε ναύτες του, με μάτια βουρκωμένα
στα περασμένα εγύριζε και στα πυρπολικά·
και ξαπλωμένος δίπλα μου, μου 'λεγε εκεί στην άμμο
πόσα καράβια εκάψανε στην Τένεδο, στη Σάμο.


«Παιδί μου, τώρα εγέρασα, παιδί μου θ' αποθάνω»,
στο τέλος πάντα μου 'λεγε μ' έν' αναστεναγμό,
«Ένας Ματρόζος δεν μπορεί να κάνει το ζητιάνο,
μα να βαστάξω δεν μπορώ της πείνας τον καημό.
Κλαίω που αφήνω το νησί, θα πάω στην Αθήνα,
πριν πεθαμένο μ' εύρετε μια μέρα από την πείνα»...


«Μου λεν, ο καπετάν Κωνσταντής, απ' τα Ψαρά κει πέρα,
πως υπουργός εγίνηκε μεγάλος και τρανός,
κι αν θυμηθεί πως τη ζωή τού έσωσα μια μέρα
απ' έξω από την Τένεδο, μπορούσε ο Ψαριανός
να κάνει τίποτε για με κι ίσως να δώσουν κάτι
σ' εκείνον που 'χε τάλαρα τη στέρνα του γεμάτη».


Πέντε έξι ημέρες ύστερα εμπήκε στο βαπόρι
κι ακουμπιστός περίλυπος επάνω στο ραβδί,
ως που στην Ύδρα έφθασε, εγύριζε στην πλώρη
το λατρευτό του το νησί ο γέροντας να δει.
Και σκύβοντας τα κύματα δακρύβρεχτος ερώτα,
πως φεύγει τώρ' απ' το νησί και πως ερχόταν πρώτα.


«Εδώ τι θέλεις, γέροντα;» ρωτά τον καπετάνο
στο υπουργείον εμπροστά κάποιος θαλασσινός
ντυμένος στα χρυσά. «Παιδί μου, είναι πάνω
ο Κωνσταντής;». «Ποιος Κωνσταντής;». «Αυτός... ο Ψαριανός».
«Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ είναι Υπουργείο,
να ζητιανέψεις πήγαινε μες στο φτωχοκομείο!».


Ο γέρος ανασήκωσε το κάτασπρο κεφάλι
και τα μαλλιά του εσάλεψαν σαν χαίτη λιονταριού
και με σπιθόβολη ματιά μες απ' τα στήθια βγάνει
με στεναγμό βαρύγνωμο φωνή παλληκαριού :
«Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα,
οι καπετάνοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα!»


Τότε ο Κανάρης που άκουσε φιλονικία κάτου,
στο παραθύρι πρόβαλε να δει ποιος τον ζητεί
και το νησιώτη βλέποντας λαχτάρησε η καρδιά του
και να 'ρθει επάνω διέταξε με τον υπασπιστή.
Κάτι η φωνή του γέροντα του εξύπνησε στα στήθη,
κάτι που μοιάζει με όνειρο μαζί και παραμύθι.


Τον κοίταξε τα μάτια του μες στα μακριά του φρύδια,
που μοιάζανε σαν αετούς κρυμμένους στη φωλιά,
στον καπετάνο εφάνηκαν με την φωτιά την ίδια,
όταν τα εφώτιζε ο δαυλός τα χρόνια τα παλιά.
Κι ένας τον άλλο κοίταζε κατάματα οι δυο γέροι,
ο ημίθεος τον γίγαντα, ο ήλιος το αστέρι.


«Δεν με θυμάσαι, Κωνσταντή;» σε λίγο του φωνάζει,
«γρήγορα συ με ξέχασες, μα σε θυμάμαι εγώ!....
Ποιος το 'λπιζε να δει ποτές», ο γέροντας στενάζει,
«τον καπετάνο ζήτουλα, το ναύτη υπουργό!...».
Και σκύβοντας την κεφαλή στα διάπλατά του στήθη,
τη φτώχεια του ελησμόνησε, τη δόξα του εθυμήθη.


«Ποιος είσαι, καπετάνο μου; Και ποιο 'ναι το νησί σου;»,
ο Ψαριανός τον ερωτά με πόνο θλιβερό,
«πενήντα χρόνια, μια ζωή, περάσανε, θυμήσου
απ' της καλής μου εποχής, εκείνης τον καιρό.
Μήπως στην Σάμο ήσουνα την εποχή εκείνη;
Στην Κω, στην Αλεξάνδρεια, στη Χιο, στη Μυτιλήνη;»


«Απ' έξω απ' την Τένεδο ...πενήντα πέντε χρόνια
επέρασαν απ' την στιγμήν εκείνη, σαν φτερό.
Σαν να σε βλέπω Κωνσταντή, δε θα ξεχάσω αιώνια...
Ακόμα στο μπουρλότο σου καβάλα σε θωρώ...
Χρόνος δεν ήταν που 'καψες στη Χιο τη ναυαρχίδα
κι ήταν η πρώτη μου φορά εκείνη που σε είδα...


Απ' έξω απ' την Τένεδο, θυμάσαι; Μια φρεγάδα
σ' έβαλε εμπρός μ' αράπικου αλόγου γληγοράδα
μ' οχτώ βατσέλα πίσω της εμοιάζαν περιστέρια
κι εσύ γεράκι γύρω τους... επάνω στο μπουρλότο,
που την κορβέτα τίναξες πρωτύτερα στ' αστέρια,
σαν δαίμονας μες στον καπνό γλυστρούσες και στον κρότο.


Σε καμαρώνω από μακριά... κι οι ναύτες κι ο λοστρόμος
μ' εξώρκιζαν να φύγουμε τους είχε πιάσει τρόμος,
γιατί η αρμάδα ζύγωνε επάνω στο τιμόνι
θάρρος στους ναύτες σου έδινες... δεν βάσταξε η καρδιά μου,
σε μια στιγμή χανόσουνα, σε μια στιγμή και μόνη
και "όρτσα! μάινα τα πανιά!" φωνάζω στα παιδιά μου.


Στο στρίψιμο του τιμονιού μας σίμωσες... μ' αντάρα,
ο Τούρκος κοντοζύγωνε η μαύρη μου καμπάρα
αστροπελέκια και φωτιές και κεραυνούς πετούσε,
μα σαν δελφίνι γρήγορα κι εκείνος εγλιστρούσε.
Οι ναύτες μου φωνάζανε: "Τι κάνεις καπετάνο;"
Κι εγώ τους λέω: "Τον Ψαριανό να σώσω κι ας πεθάνω...".


Και σου πετώ τη γούμενα... και δένεις το μπουρλότο...
κάνω τιμόνι δεξιά... το φλογερό το χνώτο
του Τούρκου θα σε βούλιαζε -θυμάσαι; Σου φωνάζω,
"Πρώτος απ' όλους ν' ανεβείς", μα δεν μ' ακούς κι αφήνεις
άλλοι ν' ανέβουν... έσκυψα κι απ' τα μαλλιά σ' αδράζω,
και σ' έσωσα κι εφύγαμε... μα δάκρυα βλέπω χύνεις!...».


«Ματρόζε μου!» δακρύβρεχτος ο Κωνσταντής φωνάζει
και μες στα στήθη τα πλατιά σφιχτά τον αγκαλιάζει.
Κι ενώ οι δύο γίγαντες με τα λευκά κεφάλια
στ' άσπρα τους γένεια δάκρυα κυλούσαν σαν κρυστάλλια,
δυο κορφοβούνια μοιάζανε γεμάτα από το χιόνι,
όταν του ήλιου το φιλί την άνοιξη το λειώνει.

Αντί αφιερώματος στην 25η Μαρτίου , η ομιλια του Θ. Κολοκοτρώνη στους νέους


Παιδιά μου!

Εἰς τὸν τόπο τοῦτο, ὁποὺ ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημηγοροῦσαν τὸν παλαιὸ καιρὸ ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των. Ἐγὼ ἐπιθυμοῦσα νὰ σᾶς ἰδῶ, παιδιά μου, εἰς τὴν μεγάλη δόξα τῶν προπατόρων μας, καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς εἰπῶ, ὅσα εἰς τὸν καιρὸ τοῦ ἀγῶνος καὶ πρὸ αὐτοῦ καὶ ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὸν ὁ ἴδιος ἐπαρατήρησα, καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ νὰ κάμωμε συμπερασμοὺς καὶ διὰ τὴν μέλλουσαν εὐτυχίαν σας, μολονότι ὁ Θεὸς μόνος ἠξεύρει τὰ μέλλοντα. Καὶ διὰ τοὺς παλαιοὺς Ἕλληνας, ὁποίας γνώσεις εἶχαν καὶ ποία δόξα καὶ τιμὴν ἔχαιραν κοντὰ εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη τοῦ καιροῦ των, ὁποίους ἥρωας, στρατηγούς, πολιτικοὺς εἶχαν, διὰ ταῦτα σας λέγουν καθ᾿ ἡμέραν οἱ διδάσκαλοί σας καὶ οἱ πεπαιδευμένοι μας. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀρκετός. Σᾶς λέγω μόνον πὼς ἦταν σοφοί, καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἐπῆραν καὶ ἐδανείσθησαν τὰ ἄλλα ἔθνη τὴν σοφίαν των.

Εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον κατοικοῦμε, ἐκατοικοῦσαν οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἠμεῖς καταγόμεθα καὶ ἐλάβαμε τὸ ὄνομα τοῦτο. Αὐτοὶ διέφεραν ἀπὸ ἠμᾶς εἰς τὴν θρησκείαν, διότι ἐπροσκυνοῦσαν τὲς πέτρες καὶ τὰ ξύλα. Ἀφοῦ ὕστερα ἦλθε στὸν κόσμο ὁ Χριστός, οἱ λαοὶ ὅλοι ἐπίστευσαν εἰς τὸ Εὐαγγέλιό του, καὶ ἔπαυσαν νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα. Δὲν ἐπῆρε μαζί του οὔτε σοφοὺς οὔτε προκομμένους, ἀλλ᾿ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, χωρικοὺς καὶ ψαράδες, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔμαθαν ὅλες τὲς γλῶσσες τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι ὅπου καὶ ἂν ἔβρισκαν ἐναντιότητες καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ τύραννοι τοὺς κατέτρεχαν, δὲν ἠμπόρεσε κανένας νὰ τοὺς κάμῃ τίποτα. Αὐτοὶ ἐστερέωσαν τὴν πίστιν.

Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοια καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν, διὰ νὰ ἀλλάξη ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾿ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸ σταυρό του ἔκαμε.

Σὰν εἶδε τοῦτο ὁ σουλτάνος, διόρισε ἕνα βιτσερὲ, ἕναν πατριάρχη, καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσία τῆς ἐκκλησίας. Αὐτὸς καὶ ὁ λοιπὸς κλῆρος ἔκαμαν ὅ,τι τοὺς ἔλεγε ὁ σουλτάνος. Ὕστερον ἔγιναν οἱ κοτζαμπάσηδες εἰς ὅλα τὰ μέρη. Ἡ τρίτη τάξη, οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι, τὸ καλύτερο μέρος τῶν πολιτῶν, μὴν ὑποφέρνοντες τὸν ζυγὸ ἔφευγαν, καὶ οἱ γραμματισμένοι ἐπῆραν καὶ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τὴν πατρίδα των, καὶ ἔτσι ὁ λαός, ὅστις στερημένος ἀπὸ τὰ μέσα τῆς προκοπῆς, ἐκατήντησεν εἰς ἀθλίαν κατάσταση, καὶ αὐτὴ αὔξαινε κάθε ἡμέρα χειρότερα· διότι, ἂν εὐρίσκετο μεταξὺ τοῦ λαοῦ κανεὶς μὲ ὀλίγην μάθηση, τὸν ἐλάμβανε ὁ κλῆρος, ὅστις ἔχαιρε προνόμια, ἢ ἐσύρετο ἀπὸ τὸν ἔμπορο τῆς Εὐρώπης ὡς βοηθός του ἢ ἐγίνετο γραμματικὸς τοῦ προεστοῦ. Καὶ μερικοὶ μὴν ὑποφέροντες τὴν τυραννίαν τοῦ Τούρκου καὶ βλέποντας τὲς δόξες καὶ τὲς ἡδονὲς ὁποὺ ἀπελάμβαναν αὐτοί, ἄφηναν τὴν πίστη τους καὶ ἐγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καὶ τοιουτοτρόπως κάθε ἡμέρα ὁ λαὸς ἐλίγνευε καὶ ἐπτώχαινε.

Εἰς αὐτὴν τὴν δυστυχισμένη κατάσταση μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φυγάδες γραμματισμένους ἐμετάφραζαν καὶ ἔστελναν εἰς τὴν Ἑλλάδα βιβλία, καὶ εἰς αὐτοὺς πρέπει νὰ χρωστοῦμε εὐγνωμοσύνη, διότι εὐθὺς ὁποὺ κανένας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ λαὸ ἐμάνθανε τὰ κοινὰ γράμματα, ἐδιάβαζεν αὐτὰ τὰ βιβλία καὶ ἔβλεπε ποίους εἴχαμε προγόνους, τί ἔκαμεν ὁ Θεμιστοκλῆς, ὁ Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι πολλοὶ παλαιοί μας, καὶ ἐβλέπαμε καὶ εἰς ποίαν κατάσταση εὐρισκόμεθα τότε. Ὅθεν μᾶς ἦλθεν εἰς τὸ νοῦ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε εὐτυχέστεροι. Καὶ ἔτσι ἔγινε καὶ ἐπροόδευσεν ἡ Ἑταιρεία.

Ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάμωμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἅρματα οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις οὔτε κανένας φρόνιμος μᾶς εἶπε «ποὺ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.

Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοιακαὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδί του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δυὸ χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη.

Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁποὺ ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι μίαν ἁρμάδα…

Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἤκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε, καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια. Ἐμᾶς μὴ μᾶς τηρᾶτε πλέον. Τὸ ἔργο μας καὶ ὁ καιρός μας ἐπέρασε. Καὶ αἱ ἡμέραι τῆς γενεᾶς, ἡ ὁποία σας ἄνοιξε τὸ δρόμο, θέλουν μετ᾿ ὀλίγον περάσει. Τὴν ἡμέρα τῆς ζωῆς μας θέλει διαδεχθῆ ἡ νύκτα τοῦ θανάτου μας, καθὼς τὴν ἡμέραν τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων θέλει διαδεχθῆ ἡ νύκτα καὶ ἡ αὐριανὴ ἡμέρα.

Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὁποὺ ἠμεῖς ἐλευθερώσαμε· καί, διὰ νὰ γίνῃ τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια της πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία, τὴν καλλιέργεια τοῦ θρόνου καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία.

Τελειώνω τὸ λόγο μου. Ζήτω ὁ βασιλεύς μας Ὄθων! Ζήτω οἱ σοφοὶ διδάσκαλοι! Ζήτω ἡ Ἑλληνικὴ Νεολαία!

Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2008

Σαν σήμερα


1822 - Γέννηση του Λουί Παστέρ, Γάλλου επιστήμονα,χημικού και πατέρα της σύγχρονης μικροβιολογίας. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον Λουί Παστέρ κάνετε κλικ εδώ και εδώ

Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008

Σαν σήμερα

Στο Χεδιβικό βασιλικό θέατρο (όπερα) του Καΐρου παίζεται για πρώτη φορά η όπερα «Αΐντα» το 1871.
Ας ακούσουμε ένα κομμάτι από το 2ο μέρος

Δευτέρα 25 Αυγούστου 2008

Η επανάσταση και ο φωτογράφος χωρίς όνομα











Αντιγράφω από το χθεσινό "Βήμα"

Σαράντα χρόνια μετά τη νύχτα της 20ής προς την 21η Αυγούστου, όταν οι κάτοικοι της τσεχοσλοβακικής (τότε) πρωτεύουσας είδαν το όνειρο του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» να σβήνει κάτω από τις ερπύστριες των σοβιετικών αρμάτων μάχης. Ο Γιόζεφ Κουντέλκα ήταν ανάμεσά τους με τη φωτογραφική μηχανή του και έκανε το πρώτο βήμα προς τη διεθνή αναγνώριση με φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν σε όλον τον ελεύθερο κόσμο χωρίς το όνομά του

Πέρασαν κιόλας 40 χρόνια από τη μαύρη νύχτα της 20ής προς την 21η Αυγούστου 1968 - τότε που οι κάτοικοι της Πράγας είδαν, μέσα στο κατακαλόκαιρο, τη σύντομη πολιτική τους Ανοιξη να μετατρέπεται σε ζοφερό χειμώνα και τον (ουτοπικό αλλά τόσο εύηχο!) «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» να συνθλίβεται κάτω από τις ερπύστριες των ρωσικών αρμάτων μάχης. Αυτή τη φορά οι Ρώσοι δεν είχαν έρθει, όπως το '45, για να απελευθερώσουν τους Τσεχοσλοβάκους από τον μελανοχίτωνα ζυγό του ναζισμού· αντίθετα, είχαν γίνει οι ίδιοι φορείς ενός ντυμένου στα κόκκινα αλλά εξίσου απάνθρωπου και ιμπεριαλιστικού φασισμού, είχαν έρθει για να απελευθερώσουν τους άτακτους «υπηκόους» του σοβιετικού imperium από τον μεγαλύτερο εχθρό τους, τον εαυτό τους...

Οι Ρώσοι δεν ήρθαν βέβαια μόνοι τους: τους κάλεσαν στην Πράγα, με σειρά μυστικών επιστολών, οι ίδιοι οι δήθεν σύντροφοι του βασικότερου εκφραστή της Ανοιξης, του Σλοβάκου Αλεξάντρ Ντούμπτσεκ, οι κομματικοί μανδαρίνοι που έτρεμαν μη χάσουν την εξουσία και την περιώνυμη χρυσή κουτάλα της. Στις επιστολές αυτές, που είχαν αποδέκτη τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, η δράκα αυτή - ο Ιντρα, ο Μπίλακ, ο Κόλντερ, ο Σβέστκα - αυτοαποκαλούνταν «υγιείς δυνάμεις» του κόμματος και ζητούσαν επισταμένως την «αδελφική βοήθεια» της μαμάς ΕΣΣΔ προτού «η ξενοκίνητη», έλεγαν, «αντεπαναστατική κλίκα επικρατήσει ολοκληρωτικά στην κοινωνία». Και ο Μπρέζνιεφ, αυτή η προσωποποίηση της νομενκλατούρας και του γραφειοκρατικού ολοκληρωτισμού - και για πολλούς ο μέγας νεκροθάφτης του σοσιαλιστικού ονείρου, μετά τη σύντομη όσο και αμφιλεγόμενη μετασταλινική «αναλαμπή» του Νικίτα Χρουστσόφ - εισάκουσε τις οιμωγές τους αποστέλλοντας στην Τσεχοσλοβακία 400.000 βαριά οπλισμένους «κομμουνιστές»...

Ο Ντούμπτσεκ δεν ήταν βέβαια ούτε «δεξιός» ούτε πράκτορας ούτε - πολύ περισσότερο - «αντικομμουνιστής». Τουναντίον, υπήρξε ένας κλασικός κομματικός «απαράτσικ», ένα στέλεχος του κόμματος με βαθιά μαρξιστική παιδεία, που λίγους μήνες νωρίτερα είχε κατακτήσει την εξουσία στη χώρα με ένα τυπικό εσωκομματικό «αυλικό πραξικόπημα» - αντικαθιστώντας τον αμόρφωτο, γηραλέο και καταγέλαστο, ακόμη και από τους ίδιους τους πιστούς οπαδούς του ΚΚ, Αντονιν Νόβοτνι, τον άνθρωπο που από το κομμουνιστικό πραξικόπημα του 1948 και το τέλος της τριετούς «λαϊκής δημοκρατίας», της πραγματικής «Ανοιξης», και δώθε εκπροσωπούσε για τους Τσεχοσλοβάκους όλα τα αρνητικά στοιχεία του καθεστώτος: τη φτώχεια, την υπανάπτυξη, την έλλειψη βασικών αγαθών, την καφκική γραφειοκρατία, την πανταχού παρούσα διαφθορά, τη διγλωσσία των κομματικών ΜΜΕ και φυσικά τη δουλικότητα έναντι των ξένων «αφεντικών» από την Ανατολή. Και βέβαια το τεράστιο οικονομικό και πολιτισμικό χάσμα που χώριζε πλέον την άλλοτε πλούσια χώρα από τους κεντροευρωπαίους γείτονές της, δηλαδή την Αυστρία και τη Δυτική Γερμανία, που καμία προπαγάνδα δεν μπορούσε να κρύψει.

Μάταια θα ψάξει κανείς στο βραχύβιο «Πρόγραμμα Δράσης» του Ντούμπτσεκ και των συντρόφων του - του Τσέρνικ, του Σμρκόφσκι, του Κρίγκελ, του Σπάτσεκ - της «μεταρρυθμιστικής» πτέρυγας του κόμματος κάποια αντισοβιετική ή αντικομμουνιστική πλευρά: ο «δημοκρατικός σοσιαλισμός», όπως ονόμασαν τη νέα κομματική «γραμμή» τους, περιοριζόταν αυστηρά στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας και είχε ως στόχο την «εθνική παλιγγενεσία», τον «εκδημοκρατισμό» και πρωτίστως την επιτάχυνση της οικονομικής ανάπτυξης μέσω της ελαφράς, όσο πατάει η γάτα, «φιλελευθεροποίησης» και «αποκέντρωσης» - πάντα μέσα στις γενικότερες μαρξιστικές επιταγές και με σύνθημα το περίφημο «Από καθέναν ανάλογα με τις δυνατότητές του στον καθέναν ανάλογα με τις ανάγκες του». Ηθελαν, λέει, να πείσουν τον τσεχοσλοβακικό λαό για τις «λαμπρές προοπτικές του σοσιαλισμού» - αλλά χωρίς κουβέντα για πολυκομματική δημοκρατία, ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, κατάργηση της λογοκρισίας και πλήρη ελευθερία έκφρασης και άλλα τέτοια «ταμπού».

Ο ορίζοντας για όλα αυτά μάλιστα τοποθετήθηκε στο μακρινό 2000 - ενώ σε όλη τη διάρκεια της κρίσης με τη Μόσχα, και ιδιαίτερα τις τελευταίες εβδομάδες πριν από την εισβολή, ο Ντούμπτσεκ παρέμενε σε συνεχή επικοινωνία με τον Μπρέζνιεφ, προσπαθώντας μάταια να τον πείσει για την κομματική νομιμοφροσύνη του... Στην τελευταία τους κατ' ιδίαν συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε την 1η Αυγούστου στην κομματική «ντάτσα» της Τσιέρνα, όπως και στις δύο τηλεφωνικές συνομιλίες που ακολούθησαν, ο Ντούμπτσεκ έφτασε να υποσχεθεί στον σοβιετικό «τσάρο» πως θα αποκαθιστούσε «πάση θυσία» το χαμένο κύρος του κόμματος - ακόμη και με σκληρά μέτρα καταστολής. Ο Μπρέζνιεφ όμως δεν τον πίστεψε: η κόκκινη μηχανή είχε πάρει μπροστά.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η επίσημη τσεχοσλοβακική κυβέρνηση και το κόμμα, πέρα από μια σύντομη ανακοίνωση καταδίκης της εισβολής, δεν έκανε απολύτως τίποτε για να εμποδίσει την ντε φάκτο κατάκτηση της χώρας ή να οργανώσει κάποια μορφή παθητικής έστω αντίστασης στα ρωσικά τανκς: ο Ντούμπτσεκ και οι «μεταρρυθμιστές» του, που αργότερα ηρωοποιήθηκαν για τη «γενναία» δήθεν στάση τους, περίμεναν υπομονετικά τη σύλληψή τους στα γραφεία του κόμματος - οι άπραγοι της Πράγας... Τα περισσότερα βαρέα άρματα μάχης και οχήματα μεταφοράς προσωπικού που βλέπετε στις διάσημες φωτογραφίες του Γιόζεφ Κουντέλκα δεν μπήκαν οδικώς στη χώρα αλλά μεταφέρθηκαν μέσα σε τεράστια σοβιετικά μεταγωγικά, τα οποία προσγειώθηκαν χωρίς αντίσταση στα μεγάλα αεροδρόμια της Πράγας, της Μπρατισλάβας και του Μπρνο, όπου τα υποδέχθηκαν με τιμές οι διάφοροι πουλημένοι «απαράτσικ» του στρατού και του κόμματος - οι οποίοι, άλλωστε, όπως είδαμε νωρίτερα, τα είχαν «αρμοδίως» προσκαλέσει.

Εκεί ακριβώς έγκειται και το πραγματικό μεγαλείο της αντίστασης του τσεχοσλοβακικού λαού, που επί μία εβδομάδα - ακέφαλος, ανοργάνωτος, εγκαταλελειμμένος στη μοίρα του (όπως ακριβώς και στο Μόναχο, το 1938) από τους δυτικούς «φίλους», που μόνο κροκοδείλια δάκρυα έχυσαν για χάρη του - πρόβαλλε τα στήθη του στα ρωσικά τανκς και στους ντόπιους συνεργάτες του Κρεμλίνου. Οχι με τα πιστόλια και τις μολότοφ - αν και δεν έλειψαν εντελώς και αυτά - αλλά με τα αυτοσχέδια οδοφράγματα, τα πάσης φύσεως μικροσαμποτάζ, τα εμπρηστικά συνθήματα στους τοίχους και τις παράνομες ραδιοφωνικές εκπομπές, την ανοιχτή περιφρόνηση προς τους ρώσους φαντάρους και πάνω απ' όλα με το ανίκητο, διαβρωτικό χιούμορ των απλών ανθρώπων που μετέτρεψε για λίγες ημέρες την Πράγα σε παγκόσμια πρωτεύουσα της σάτιρας απέναντι στους ισχυρούς, μια πόλη που θα έκανε υπερήφανους τον Διογένη και τον Αριστοφάνη...

«Χέσαμε τη Δύση και τα σκατά μάς ήρθαν από την Ανατολή - ιδού η απόδειξη πως η Γη είναι στρογγυλή!» έγραψε ένα αόρατο χέρι στους σημαδεμένους από σφαίρες τοίχους της πλατείας Βάτσλαβσκε στην παλιά πόλη. Αλλα χέρια, αψηφώντας τα πολυβόλα, ξεγλιστρούσαν τη νύχτα ανάμεσα στα τανκς και ζωγράφιζαν πάνω στη θωράκιση σβάστικες στο εσωτερικό των κόκκινων αστεριών. «Γνωρίσατε τον πολιτισμό, τώρα τραβάτε σπίτια σας!» φώναζαν - σε άψογα ρωσικά - ανώνυμες γυναίκες στους πεινασμένους και κουρασμένους Ρώσους, στους οποίους αρνήθηκαν να πουλήσουν έστω και ένα κομμάτι ψωμί ή ένα ποτήρι νερό: «Ούτε νερό (voda, στα τσεχικά) ούτε βότκα στον κατακτητή»!

Η μαζική «ανυπακοή» πληρώθηκε ακριβά: πάνω από 100 νεκροί, 400 βαριά και 500 ελαφρά τραυματισμένοι είναι ο σύγχρονος, ψύχραιμος απολογισμός της τραγωδίας. Οι περισσότεροι, νέοι άνθρωποι που χάθηκαν είτε από τον «υπερβάλλοντα ζήλο» των ρώσων στρατιωτών (σαν τον νεαρό άνδρα που εκτελέστηκε εν ψυχρώ με μια ριπή ενώ διαδήλωνε μπροστά στο κτίριο του ΚΚ Τσεχοσλοβακίας) ή από ατύχημα (σαν την ανώνυμη γυναίκα που συνεθλίβη κάτω από τις ερπύστριες όταν ένα τανκ πέρασε μέσα από το πλήθος των διαδηλωτών σε κεντρική πλατεία της Πράγας). Χιλιάδες ήταν και οι συλληφθέντες - άλλοι από την πρώτη ημέρα...

Στις 27 του μηνός, έτσι κι αλλιώς, όλα είχαν τελειώσει. Ο Μπρέζνιεφ και το σοβιετικό «πρεζίντιουμ» συνειδητοποίησαν ότι η εισβολή είχε αποτύχει πολιτικά και διέταξαν την «απελευθέρωση» των αντιφρονούντων. Το άτακτο πρόβατο έπρεπε να επιστρέψει μόνο του στο μαντρί - και ο Ντούμπτσεκ, που μαζί με τους συντρόφους του είχε μεταφερθεί «για λόγους ασφαλείας» σε ένα δάσος της Ουκρανίας, επέστρεψε πράγματι για να ψελλίσει από ραδιοφώνου μια κακογραμμένη «ξύλινη» ομιλία για την ανάγκη «σταθεροποίησης» και «ομαλότητας».

Οι ομοεθνείς του, νικημένοι αλλά συνάμα νικητές, όχι μόνο τον συγχώρεσαν αλλά τον αναγόρευσαν σε μάρτυρα: ακόμη και από τα ερτζιανά μπορούσαν θαρρείς να δουν το χαμογελαστό του πρόσωπο, το τόσο διαφορετικό από εκείνο του Νόβοτνι, να τους μιλάει για ένα καλύτερο μέλλον και για έναν σοσιαλισμό (ή έστω, διάβολε, έναν «λαϊκό καπιταλισμό»!) με ανθρώπινο πρόσωπο, που ακόμη και σήμερα, 20 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, πολλοί από αυτούς περιμένουν να έρθει...

Η Τσεχοσλοβακία βέβαια έκανε από τότε μεγάλα βήματα: από «αποπαίδι» του Συμφώνου της Βαρσοβίας έγινε ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ, σημείωσε θεαματική - αν και κοινωνικά άνιση - οικονομική ανάπτυξη και εξελίχθηκε σε σημαντικό τουριστικό προορισμό. Πλήρωσε ωστόσο και ακριβό τίμημα - πρώτα με τη μορφή του βιαστικού «βελούδινου διαζυγίου», που ικανοποίησε τον σλοβακικό και τον τσεχικό εθνικισμό αλλά αποδυνάμωσε τη χώρα, και ύστερα με τη μορφή της εγκατάλειψης του κράτους προνοίας και την πρόσδεση στο πολιτικο-οικονομικό άρμα της Γερμανίας, των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων-«σωτήρων» που έσπευσαν, ως συνήθως, να καλύψουν το κενό εξουσίας μετά την αποχώρηση των Ρώσων.

Σήμερα η κοινή της γνώμη μοιάζει πιο διχασμένη, γεωπολιτικά, παρά ποτέ - καθώς η «φιλοατλαντική» πλέον ηγεσία της ετοιμάζεται να εγκαταστήσει στο έδαφός της τα ραντάρ της περιβόητης αντιπυραυλικής ασπίδας των ΗΠΑ - μετατρέποντας την Τσεχία για μία ακόμη φορά σε στόχο του ρωσικού στρατού, παρά την αντίθετη γνώμη του 70% των τσέχων πολιτών. Αρκετοί Τσέχοι, ανήσυχοι για την υπερβολικά «δυτικόστροφη» πορεία της χώρας, έχουν ήδη αρχίσει να νοσταλγούν τα χαμένα συνθήματα της Ανοιξης του '68: Ελευθερία, σοσιαλισμός, κυριαρχία και αυτοδιάθεση...
Κουντέλκα: φωτογραφικό «καρτέρι» στα τανκς

«Καρτέρι» στα τανκς είχε στήσει με τη φωτογραφική του μηχανή και ένας νεαρός Τσέχος, ο Γιόζεφ Κουντέλκα. Γιος ράφτη από το μικρό χωριό Μποσκοβίτσε, ο Κουντέλκα πέρασε ένα καλοκαίρι στα 14 του μαζεύοντας φράουλες για να αγοράσει την πρώτη του κάμερα και στη συνέχεια ασχολήθηκε κυρίως με την απαθανάτιση θεατρικών παραστάσεων - προτού η μοίρα του κάνει κυριολεκτικά κλικ. «Δεν είχα ιδέα για τη φωτοειδησεογραφία» λέει σήμερα σε μία από τις - σπανιότατες - συνεντεύξεις του, «αλλά τα συναισθήματά μου για τα όσα συνέβαιναν ήταν πολύ δυνατά. Ηταν η δική μου χώρα, το δικό μου πρόβλημα. Αυτές τις φωτογραφίες τις τράβηξα για τον εαυτό μου, δεν είχα σκοπό να τις δημοσιεύσω. Δεν είμαι ιδιαίτερα θαρραλέος: απλά, όπου και να κοιτούσα γύρω μου, υπήρχε κάτι ενδιαφέρον για να φωτογραφίσω»...

Αυτές οι «ιδιωτικές» φωτογραφίες από την εξεγερμένη Πράγα, για τις οποίες ο Κουντέλκα έπαιξε κορόνα-γράμματα τη ζωή του, περιλαμβάνονται σήμερα ανάμεσα στα σπουδαιότερα φωτορεπορτάζ του 20ού αιώνα. Εναν ολόκληρο χρόνο μετά την εισβολή, τα «καυτά» αρνητικά έφθασαν λαθραία στα γραφεία του πρακτορείου Magnum, στο Παρίσι, και από εκεί στις σελίδες των «Sunday Times», με την υπογραφή ΡΡ - Prague Photographer, ο ανώνυμος φωτογράφος της Πράγας. Ο κόσμος έμεινε άφωνος από το άγνωστο ως τότε μεγαλείο των τσέχων και σλοβάκων αγωνιστών. Λίγους μήνες αργότερα ο Κουντέλκα έλαβε - δι' αντιπροσώπου, φυσικά, αφού η ζωή του συνέχιζε να κινδυνεύει όσο παρέμενε πίσω από το Παραπέτασμα - το βραβείο Ρόμπερτ Κάπα «για λήψη φωτογραφιών που απαίτησαν εξέχον θάρρος».

Το 1970 πήρε μια τρίμηνη άδεια εργασίας για την Αγγλία: ξαναείδε την πατρίδα του μετά την πτώση του Τείχους το 1989. Παραμένει ωστόσο «πολίτης του κόσμου», αμετανόητος ταξιδευτής και ερωτευμένος με τον φωτογραφικό φακό: «Εξακολουθώ να μην έχω αυτοκίνητο, τηλεόραση, κινητό τηλέφωνο και... σύζυγο. Ο,τι δεν έχω δεν το χρειάζομαι. Για μένα το πιο σημαντικό είναι να ξυπνάω το πρωί, να νιώθω καλά και να βγαίνω έξω να τραβήξω φωτογραφίες». Και συμπληρώνει χαμογελώντας, αυτό το γνήσιο τέκνο της Ανοιξης: «Κάποιος στην Ιταλία μου είπε ότι είμαι το σκυλί που ξέφυγε από την αλυσίδα... Εύχομαι να πεθάνω φωτογραφίζοντας»!

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται εδώ αποτελούν δουλειά του Γιόζεφ Κουντέλκα και προέρχονται από την ίδια εφημερίδα. Η δημοσίευση κρίθηκε απαραίτητη για θυμούνται οι μεγαλύτεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Η καλλιέργεια ιστορικής μνήμης είναι πολλαπλά ωφέλιμη για όλους μας

Πέμπτη 21 Αυγούστου 2008

Η άνοιξη της Πράγας και ο Αντώνης Καρκαγιάννης

Ο εκδότης της συντηρητικής Καθημερινής κ Αντώνης Καρκαγιάννης θυμάται την επέτειο της εισβολής των σοβιετικών στρατευμάτων στην τότε Τσεχοσλοβακία. Ο Καρκαγιάννης ήταν τότε κρατούμενος ενός άλλου τυραννικού καθεστώτος, της Χούντας των συνταγματαρχών στο Παρθένι και θυμάται την ατελέσφορη αλλά λίαν αξιοπρεπή πράξη της διαμαρτυρίας των συγκρατουμένων του κατά της εισβολής. Διαβάστε τον

Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008

Ημέρα περιββάλλοντος

Αναδημοσιεύουμε από το whispering planet το άρθρο με τίτλο "Νερό πηγή ζωής" για να το δείτε στην αρχική του μορφή κλικ εδώ

Έφτασε η ώρα για πολίτες, αγρότες και φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν για την εξοικονόμηση νερού στον τομέα τους.

Έφτασε η ώρα να αντιληφθούμε ότι στην εποχή της κλιματικής αλλαγής είναι αναγκαίο όλοι και όλες να αποτελέσουμε μέρος της λύσης, ανεξάρτητα από τις αλλαγές που χρειάζεται να γίνουν σε επίπεδο πολιτικών.

Η λύση είναι απλή:
- Εφαρμόστε μία ή και περισσότερες πρακτικές εξοικονόμησης νερού.
- Ενθαρρύνετε τους γύρω σας να δώσουν προτεραιότητα και μεγαλύτερη έμφαση στην εξοικονόμηση νερού.
- Διαμορφώστε μία νέα σχέση με το περιβάλλον.

Ανταποκριθείτε στο κάλεσμα του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS, του ΣΚΑΪ, της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, του Γεωπονικού Πανεπιστημίου και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και υπογράψτε εδώ τη διακήρυξη εθελοντικής δέσμευσης για την εξοικονόμηση του νερού.


***


Εθελοντική δέσμευση πολιτών
Εμείς οι πολίτες, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Δικτύου ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS, του ΣΚΑΪ, της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, υπογράφουμε αυτή τη διακήρυξη εθελοντικής δέσμευσης για την εξοικονόμηση του νερού, αντιλαμβανόμενοι ότι στην εποχή των κλιματικών αλλαγών είναι αναγκαίο όλοι και όλες να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αντιστοιχούν, ώστε να αποτελέσουμε μέρος της λύσης - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αγνοούμε ή αδιαφορούμε για τις αλλαγές που χρειάζεται να γίνουν σε επίπεδο πολιτικών για το νερό.

Δεσμευόμαστε εθελοντικά, ότι στην καθημερινή μας ζωή, σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, θα προσπαθήσουμε να συμβάλλουμε στην εξοικονόμηση νερού και θα επιδιώξουμε να ευαισθητοποιήσουμε και άλλους πολίτες να συμμετάσχουν σε αυτή την προσπάθεια:

- εφαρμόζοντας κάποιες ή τις περισσότερες από τις πρακτικές εξοικονόμησης που καταγράφονται στον δωδεκάλογο καλών πρακτικών,

- ενθαρρύνοντας τις τοπικές αρχές και τις εταιρίες ύδρευσης να δώσουν προτεραιότητα και μεγαλύτερη έμφαση στην εξοικονόμηση νερού.

Στην επιλογή μας αυτή οδηγηθήκαμε μέσα από τη συνειδητοποίηση του γεγονότος, ότι χρειάζεται σήμερα να διαμορφώσουμε μια νέα σχέση με το περιβάλλον και τους φυσικούς πόρους με πρώτο το νερό, να υιοθετήσουμε μια νέα κουλτούρα που θα αντιμετωπίζει το νερό ως αγαθό σε ανεπάρκεια που πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες της ζωής

• Eθελοντική δέσμευση αγροτών
• Εθελοντική δέσμευση φορέων
• Διάλογος: "Δέσμευση στην πράξη"
μας και της ζωής των μελλοντικών γενεών, καθώς και τις ανάγκες των οικοσυστημάτων σήμερα, αλλά και στο μέλλον (νερό για τη ζωή, νερό για τη φύση, νερό για την κοινωνία).

Δώδεκα απλές λύσεις που μπορούμε να εφαρμόζουμε στο μπάνιο, στην κουζίνα και έξω από το σπίτι περιορίζοντας τη σπατάλη νερού, χωρίς να μειώσουμε την ποιότητα ζωής, την καθαριότητα και την υγιεινή μας:

1. Συγκεντρώνουμε το νερό που τρέχει από τη βρύση, μέχρι να μπορέσουμε να πετύχουμε την επιθυμητή θερμοκρασία για το ντους ή το πλύσιμο των πιάτων, σε έναν κουβά ή ένα ποτιστήρι, για να το χρησιμοποιήσουμε αργότερα στα φυτά ή στην τουαλέτα. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε όταν πλένουμε φρούτα και λαχανικά ή με το τελευταίο νερό από το πλυντήριο, από το στράγγισμα των ρούχων.

2. Χρησιμοποιούμε μόνο όσο ακριβώς νερό χρειαζόμαστε πραγματικά στο ντους (που το προτιμάμε αντί του αφρόλουτρο στη μπανιέρα), κλείνουμε το νερό όταν σαπουνιζόμαστε και το ξανανοίγουμε για να ξεπλυθούμε. Δεν αφήνουμε το νερό να «τρέχει» άσκοπα όταν πλένουμε τα δόντια μας ή ξυριζόμαστε.

3. Ελέγχουμε τις σωληνώσεις μέσα ή έξω από το σπίτι και το καζανάκι για τυχόν διαρροές (π.χ. ρίχνοντας μια ταμπλέτα χρώματος στο καζανάκι, με την εμφάνιση ή μη χρώματος στη λεκάνη θα δούμε αν υπάρχει διαρροή, ελέγχοντας τον υδρομετρητή πριν κοιμηθούμε το βράδυ και μόλις ξυπνήσουμε το πρωί, ενώ δεν γίνεται κατανάλωση νερού, κά). Σε περίπτωση διαρροής επιδιορθώνουμε άμεσα τη βλάβη.

4. Αν πλένουμε τα πιάτα στο χέρι, μέσα στο νεροχύτη ή σε μια λεκάνη, φροντίζουμε να χρησιμοποιούμε με περίσκεψη τόσο το νερό, όσο και το απορρυπαντικό (τo οποίο επιδιώκουμε να είναι από φυσικά, βιοδιασπώμενα υλικά, για να μην προσθέτουμε ρυπαντικό φορτίο στα λύματα). Δεν αφήνουμε το νερό της βρύσης να τρέχει, όσο σαπουνίζουμε τα πιάτα και φροντίζουμε να τα ξεπλένουμε όλα μαζί. Αν χρησιμοποιούμε πλυντήριο πιάτων, το θέτουμε σε λειτουργία μόνο όταν γεμίσει και αφού προηγουμένως έχουμε καθαρίσει μερικώς τα πιάτα χωρίς να χρησιμοποιήσουμε πολύ νερό.

5. Δεν χρησιμοποιούμε την τουαλέτα ως σταχτοδοχείο ή κάδο απορριμμάτων και τραβάμε το καζανάκι μόνο όταν είναι απαραίτητο.

6. Αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε νερό για να ξεπαγώσουμε γρήγορα κατεψυγμένα τρόφιμα, γι’ αυτό προγραμματίζουμε να τα βγάλουμε από την κατάψυξη από το προηγούμενο βράδυ, ώστε να ξεπαγώσουν σιγά-σιγά. Για να έχουμε δροσερό νερό το καλοκαίρι δεν αφήνουμε τη βρύση να τρέχει, αλλά προσθέτουμε παγωμένο νερό από το ψυγείο στο νερό της βρύσης που έχουμε στο ποτήρι μας.

7. Όταν βάζουμε πλυντήριο ρούχων φροντίζουμε να είναι πάντα γεμάτο και επιλέγουμε το κατάλληλο πρόγραμμα πλυσίματος, για να καθαρίσουν τα ρούχα με τη μικρότερη δυνατή σπατάλη ενέργειας και νερού.

8. Χρησιμοποιούμε το λάστιχο μόνο όταν είναι εντελώς απαραίτητο. Αντί γι’ αυτό, μπορούμε να πλένουμε την βεράντα, την αυλή ή το πεζοδρόμιο χρησιμοποιώντας κουβά με νερό.

9. Αν πλένουμε το αυτοκίνητο σε πλυντήριο αυτοκινήτων επιλέγουμε αυτά που καθαρίζουν και ανακυκλώνουν το νερό. Αν το πλένουμε εμείς, αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε το λάστιχο και το πλένουμε με κουβά και σφουγγάρι. Δεν πλένουμε το αυτοκίνητο όταν βρισκόμαστε σε περιοχές που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα με το νερό και έχουν διακοπές στην υδροδότηση.

10. Υιοθετούμε λύσεις που επιτρέπουν να έχουμε φυτά στον κήπο ή στο μπαλκόνι, χωρίς να σπαταλάμε το νερό, όπως για παράδειγμα:

- Επιλέγουμε φυτά που να είναι λιγότερο απαιτητικά σε νερό - υπάρχουν πάρα πολλά και πολύ ωραία κατάλληλα για τη μεσογειακή ζώνη.

- Αναζητούμε για ένα φυτό τις ποικιλίες που απαιτούν ελάχιστη ή καθόλου κατανάλωση νερού. Για παράδειγμα, αν τυχόν επιλέξουμε γκαζόν για τον κήπο μας (που συνήθως είναι πολύ απαιτητικό σε νερό και χημικά), μπορούμε να αναζητήσουμε είδη (όχι γενετικά τροποποιημένα) που να είναι λιγότερα απαιτητικά σε νερό.

- Εφαρμόζουμε πρακτικές ποτίσματος που περιορίζουν την κατανάλωση νερού (πχ. ρυθμιζόμενο πότισμα με σταγόνες, πότισμα νωρίς το πρωί ή αφού δύσει ο ήλιος, όταν η εξάτμιση του νερού είναι μικρότερη). Ρυθμίζουμε τους ψεκαστήρες, ώστε να μην καταβρέχουν το δρόμο ή τα πεζοδρόμια.

- Χρησιμοποιούμε κομμάτια φλοιών δέντρων, βρύα, ή χαλίκι για να καλύψουμε το γυμνό έδαφος γύρω από τα φυτά σε κήπους και γλάστρες, κάτι που περιορίζει την εξάτμιση.

11. Επανεξετάζουμε ορισμένες συνήθειές μας (πχ. οι ατομικές πισίνες) με κριτήριο αν μπορούν να είναι συμβατές με την εποχή της μείωσης των διαθέσιμων υδατικών πόρων ή τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν στην περιοχή μας. Αν υπάρχει πισίνα, χρησιμοποιούμε τουλάχιστον κάλυμμα, για να αποτρέψουμε την εξάτμιση, όπως επιβάλλεται πλέον στην Κύπρο. Επιπλέον, με αυτό τον τρόπο διατηρούμε την πισίνα καθαρότερη και αποφεύγουμε τη χρήση χημικών για τον καθαρισμό της.

12. Στις κατοικίες, εφόσον είναι εφικτό από οικονομική ή τεχνική άποψη, υιοθετούμε τεχνικές λύσεις που μπορεί να διευκολύνουν την εξοικονόμηση του νερού, όπως:

- καζανάκια με δυνατότητα επιλογής της ροής και της ποσότητας του νερού, ανάλογα με τις ανάγκες (καζανάκια διπλής ροής, καζανάκια μικρότερης χωρητικότητας νερού),

- κεφαλές μπαταρίας ντους με ρυθμιζόμενη ή χαμηλή ροή,

- βρύσες εξοικονόμησης νερού,

- φροντίζουμε οι νέες ηλεκτρικές συσκευές (πλυντήριο ρούχων και πιάτων) που επιλέγουμε να είναι αποδοτικές από άποψη κατανάλωσης νερού (όπως αντίστοιχα προτιμούμε τις ενεργειακά αποδοτικές συσκευές),

- πριν λάβουμε αποφάσεις για την εγκατάσταση των υδραυλικών μας, ιδιαίτερα σε νησιά και σε νέες κατοικίες, εξετάζουμε τη δυνατότητα εφαρμογής συστημάτων συλλογής και αξιοποίησης του νερού της βροχής και συστημάτων συλλογής, καθαρισμού και ανακύκλωσης των νερών από τον νιπτήρα και τον νεροχύτη (γκρίζα νερά), για χρήση όπου δεν απαιτείται καθαρό πόσιμο νερό.

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2007

Η επέτειος του ΟΧΙ και οι συνεργάτες του εχθρού



Η χθεσινή επέτειος του ΟΧΙ έφερε στο νου τις χιλιάδες ηρώων που πάλεψαν για την ανεξαρτησία και την τιμή της πατρίδας με τίμημα αρκετές φορές την ίδια την ύπαρξη τους ή την σωματική τους ακεραιότητα. Δεν ήταν όμως και λίγα τα ανθρώπινα κτήνη που συνεργάστηκαν με τον εχθρό και τα οποία λόγω της εμφύλιας διαμάχης την έβγαλαν καθαρή και ίσως πήραν και εύσημα εθνικής δράσης. Περιδιαβαίνοντας στο διαδίκτυο βρέθηκα στο μπλογκ Πόντος και Αριστερά από όπου πήρα και την παραπάνω φωτογραφία. Παρατηρώντας κανείς την φωτογραφία προσεκτικά βλέπει την ικανοποίηση των κουίσλγκς. Δεν μου είναι γνωστά τα πρόσωπα αλλά εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι το πρόσωπο του ιεράρχου του οποίου το πρόσωπο έχει τέτοια αγαλλίαση λες και ατενίζει τον Ιησού . Μήπως μπορεί να μας διαφωτίσει κανείς περί τίνος διάττοντος αστέρος πρόκειται.

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2007

Blog action day

Στις 15 Οκτωβρίου bloggers απ'όλο τον κόσμο θα ενωθούν για ένα σημαντικό ζήτημα - το περιβάλλον. Ας ενώσουμε και την δική μας φωνή ανεβάζοντας το δικό μας μήνυμα.
Στόχος αυτής της ενέργειας είναι να ευαισθητοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι δείχνοντας τους ότι μας νοιάζει . Banners θα βρείτε εδώ
Bloggers Unite - Blog Action Day

Τρίτη 5 Ιουνίου 2007

Ημέρα περιβάλλοντος


Εξόριστε ποιητή στον αιώνα σου λέγε τί βλέπεις;
..............................................................................
βλέπω την διαρκή επανάσταση πουλιών και λουλουδιών.

Αυτό θα έπρεπε να βλέπει καθένας από εμάς την σημερινή ημέρα. Φευ όμως ούτε πουλιά ούτε λουλούδια είναι οι συνειρμικές εικόνες για μένα τουλάχιστον. Μόλυνση και μόνο μόλυνση υπάρχει παντού. Ο νους αυτό το ατίθασο άλογο με κατευθύνει σε "παραλίες σκουπιδοτόπων" σε ανεξέλεγκτες χωματερές σε οχλούντα εργοστάσια, σε δρόμους αποθετήρια απορριμάτων και λυμάτων, μολυσμένα ποτάμια και θάλασσες. Ο Ρουσώ έλεγε ότι "όλα βγαίνουν τέλεια από τα χέρια του Θεού και όλα εκφυλίζονται στα χέρια του ανθρώπου". Εγώ θα έλεγα σε στυλ παλαιινό "εδόθη ημίν παράδεισος και κόλασιν αυτόν εποίησαμεν".
Η κατάσταση είναι αποτέλεσμα των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και της απληστίας μας. Θυμάμαι την κατάσταση που επικρατούσε στον Κορινθιακό τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασης του Αλουμινίου Ελλάδος, δεν υπήρχε ούτε λέπι ψαριού, ενώ σήμερα μετά την εγκατάσταση προηγμένων φίλτρων στο εργοστάσιο της Αντίκυρας, η θάλασσα Ξαναζωντάνεψε. Το ίδιο συνέβη και στο Σαρωνικό μετά την λειτουργία της Ψυττάλειας. Τα παραπάνω παραδείγματα πείθουν ότι λύσεις υπάρχουν αλλά κάποιος πρέπει να βάλει το χέρι βαθειά στην τσέπη. Και ο κάποιος είμαστε όλοιεμείς ως κοινωνικό σύνολο.
Ας απαιτήσουμε λοιπόν
Καθαρότερα αυτοκίνητα
Περισσότερη ανακύκλωση
Πιο καθαρή και λιγότερο οχληρή βιομηχανία
Λιγότερη χρήση χημικών
Περισσότερα αυτοδιασπώμενα προϊόντα
Ενεργοποίηση των αποφάσεων του Κυότο
Ας γίνουμε περισσότερο πράσινοι γνωρίζοντας ότι θα πληρώσουμε κάτι παραπάνω. Νομίζω ότι το αξίζουμε και εμείς και τα παιδιά μας

Πέμπτη 31 Μαΐου 2007

Ημέρα κατά του Καπνίσματος σήμερα


Αν ακούσατε στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις σήμερα είναι μέρα κατά του καπνίσματος. Τώρα θα μου πείτε στην χώρα των θεριακλήδων ποια η έννοια του γιορτασμού, όταν η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο καπνιστήριο.
Όταν κανείς και πουθενά δεν σέβεται τα δικαιώματα των μή Καπνιστών (η κούνια που μας κούναγε παθητικοί καπνιστές είμαστε όλοι).
Όταν οι αποφάσεις, τα διατάγματα, οι νόμοι για την απαγόρευση του καπνίσματος έχουν βγει για να ξεγελάσουμε τους κουτόφραγκους να μη μας παρακολλάνε.
Όταν τα νοσοκομεία μας είναι, όπως προφυέστατα τα σχεδίασε πριν λίγα χρόνια ο καλός συνάδελφος και φίλος Π. Τσαπόγας , απέραντα στακτοδοχεία.
Όταν οι βουλευτές μας καπνίζουν αρειμανίως από τηλεοράσεως ( λεγε με Γαριφαλιά Κανέλλη), ενώ γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο αν δεν είναι απαγορευμένο είναι ανοίκειο και δεν συμβαίνει πουθενά της γης.
Όταν συνάδελφοι γιατροί ενημερώνουν τους αρρώστους τους για τις βλαβερές συνέπειες με το τσιγάρο ή την πίπα στο στόμα.
Όταν ο καπνός πωλείται ελεύθερα στους ανηλίκους
Όταν οι μη καπνιστές γίνονται αντικείμενα λοιδορίας, εάν ζητήσουν από τους καπνιστές να σταματήσουν το κάπνισμα σε απαγορευμένους χώρους
Όταν το άναμμα του τσιγάρου σε οποιοδήποτε χώρο θεωρείται γνώρισμα ελευθερόφρονος ατόμου.
Πέστε μου δεν είναι ειρωνεία ή εμπαιγμός μετά από αυτά, ως λαός και κράτος να χαρακτηρίζουμε την ημέρα αυτή ημέρα κατά του καπνισματος

Κυριακή 13 Μαΐου 2007

Ημέρα της Μητέρας


Αν ψάξει κανείς οποιοδήποτε καλαντάρι θα δει ότι η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στην μητέρα. Ας της την αφιερώσουμε με την εικόνα της Μοσχοβίτικης Παναγιάς