Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010
Στο λαβύρινθο της Ελληνικής Γραφειοκρατίας
Είμαι ιδιαίτερα θυμωμένος με την κατάσταση των δημοσίων υπηρεσιών εν Ελλάδι. Εξήλθα της ενεργού υπηρεσίας υποχρεωτικά την 30-4-2010, η πράξη του αρμοδίου Διευθυντού του υπουργείου υγείας υπογράφηκε στις 6-5-2010 και μετά μήνα περίπου δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Από το νοσοκομείο εδέησε να φύγει ο φάκελος μου στις 27-5-2010 για το λογιστήριο του Κράτους μέσω του υπουργείου Υγείας και έφτασε στο Λογιστήριο(Διεύθυνση συντάξεων) στις 6-9-2010. Σήμερα δε πληροφορήθηκα ότι δε έχει χρεωθεί σε υπάλληλο ακόμη, δηλαδή παρήλθαν πάνω από 20 μέρες για να χρεωθεί κάποιος την υπόθεση. Και μετά απορούμε πως φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού...... Εγώ δε φαίνεται ότι πρέπει να αρχίσω να ζητιανεύω για να καλύψω τις ανάγκες μου....
Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010
Προβλήματα στρατιωτικού προσωπικού των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων
Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC παρουσίασαν σήμερα το μεσημέρι στην αίθουσα ανταποκριτών Ξένου τύπου τα αποτελέσματα έρευνας με τίτλο:
Προβλήματα του στρατιωτικού προσωπικού των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων
Τα αποτελέσματα συνοψίζονται ως εξής:
Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC, διεξήγαγαν έρευνα στους Έλληνες αξιωματικούς και υπαξιωματικούς για τον τρόπο λειτουργίας των ένοπλων δυνάμεων και τα προβλήματα που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν.
Η έρευνα διεξήχθη την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2010 και υπήρξαν απαντήσεις από 750 αξιωματικούς και 676 υπαξιωματικούς. Οι περιοχές διεξαγωγής της έρευνας ήταν η Αττική, η Θεσσαλία, η Θράκη, η Κρήτη και τρία νησιά του Αιγαίου.
Η έρευνα αφορά τους ακόλουθους τομείς:
• την εκπαίδευση των στρατιωτικών·
• τα προβλήματα των στρατιωτικών (οικονομικά, μεταθέσεις, προαγωγές κ.λπ.) ·
• την ικανοποίηση από τις παρεχόμενες υπηρεσίες και παροχές·
• την ανίχνευση των αιτιών για τις ενδεχόμενες μελλοντικές αποχωρήσεις αξιωματικών και υπαξιωματικών από τις ΕΔ·
• την αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας των ΕΔ·
• το επίπεδο ενημέρωσης των στρατιωτικών·
• τους τρόπους έκφρασης των συμφερόντων του ανθρώπινου δυναμικού·
• την ικανοποίηση από τη σταδιοδρομία του στρατιωτικού·
• τη διερεύνηση της κοινωνικής στήριξης στις ΕΔ.
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας:
1. Χρειάζονται μεγάλες αλλαγές στο σύστημα εκπαίδευσης των ΕΔ σε όλα τα επίπεδα.
2. Τα προβλήματα των οικονομικών αποδοχών και των μεταθέσεων είναι τα κυριότερα προβλήματα με ποσοστά που υπερβαίνουν το 90%.
3. Τόσο οι αξιωματικοί όσο και οι υπαξιωματικοί δεν είναι ικανοποιημένοι από τις παροχές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (στρατιωτικά καταλύματα, θέρετρα, αθλητικές εγκαταστάσεις, οικογενειακά προγράμματα, εκδηλώσεις κ.λπ.). Αντίθετα, υπάρχει ικανοποίηση από τις παροχές υγείας.
4. Το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των ΕΔ κρίνεται από την πλειοψηφία ως ανορθολογικό, αναποτελεσματικό και μη δημοκρατικό. Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών κρίνει μη ικανοποιητική τη λειτουργία της στρατιωτικής ηγεσίας σε ποσοστό 75–82% και της πολιτικής ηγεσίας σε ποσοστό 85–86%.
5. Το 52% των αξιωματικών και το 65% των υπαξιωματικών σκέπτονται να αποχωρήσουν από τις ΕΔ την ερχόμενη 5ετία. Οι κυριότεροι λόγοι είναι οικονομικοί, οικογενειακοί και η χαμηλή ποιότητα ζωής του στρατιωτικού.
6. Το 44% των αξιωματικών και το 61% των υπαξιωματικών δεν θα συνιστούσαν τη στρατιωτική σταδιοδρομία σε τρίτους. Το 37% των αξιωματικών και το 56% των υπαξιωματικών είναι δυσαρεστημένοι από τη σταδιοδρομία τους στις ΕΔ.
7. Το 66% των αξιωματικών και το 91% των υπαξιωματικών είναι υπέρ του συνδικαλισμού στις ΕΔ, ενώ υπέρ του θεσμού του συνήγορου του στρατιωτικού τάσσεται το 88% των αξιωματικών και το 94% των υπαξιωματικών.
8. Το 68% των αξιωματικών και το 37% των υπαξιωματικών θεωρούν ότι η ιδιότητα του στρατιωτικού είναι λειτούργημα.
9. Το 56% των αξιωματικών και το 70% των υπαξιωματικών πιστεύουν ότι η κοινωνία στηρίζει λίγο ή καθόλου τις ΕΔ.
Από τις απαντήσεις προκύπτει σαφώς ότι με βάση τους όρους συγκρότησης και λειτουργίας του, έχει διαμορφωθεί ένας στρατός δύο ταχυτήτων – υπάρχουν σαφείς διαφορές στον τρόπο που οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί βιώνουν τη σταδιοδρομία τους. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι μεγάλο μέρος της έρευνας έχει διεξαχθεί την «προ Μνημονίου» εποχή.
Είναι επομένως προφανές ότι τα οικονομικά προβλήματα των στρατιωτικών θα έχουν διογκωθεί και θα χειροτερεύουν όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου. Αυτό σημαίνει ότι –και με βάση τα δεδομένα της έρευνας– οδηγούμαστε με γρήγορο ρυθμό σε ένα «στρατό επιβίωσης» – ένα στρατό που το βασικό μέλημα των στελεχών του είναι η διασφάλιση της επιβίωσής τους. Ένας στρατός δύο ταχυτήτων, στον οποίο επικρατεί η λογική της επιβίωσης, είναι αναμενόμενο να είναι λιγότερο αποτελεσματικός και να μη μπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντα που αναμένει από αυτόν η κοινωνία.
Δηλαδή η κατάσταση μόνον ευοίωνος δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί
Προβλήματα του στρατιωτικού προσωπικού των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων
Τα αποτελέσματα συνοψίζονται ως εξής:
Το περιοδικό Monthly Review και η εταιρία πολιτικών και κοινωνικών ερευνών VPRC, διεξήγαγαν έρευνα στους Έλληνες αξιωματικούς και υπαξιωματικούς για τον τρόπο λειτουργίας των ένοπλων δυνάμεων και τα προβλήματα που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν.
Η έρευνα διεξήχθη την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2010 και υπήρξαν απαντήσεις από 750 αξιωματικούς και 676 υπαξιωματικούς. Οι περιοχές διεξαγωγής της έρευνας ήταν η Αττική, η Θεσσαλία, η Θράκη, η Κρήτη και τρία νησιά του Αιγαίου.
Η έρευνα αφορά τους ακόλουθους τομείς:
• την εκπαίδευση των στρατιωτικών·
• τα προβλήματα των στρατιωτικών (οικονομικά, μεταθέσεις, προαγωγές κ.λπ.) ·
• την ικανοποίηση από τις παρεχόμενες υπηρεσίες και παροχές·
• την ανίχνευση των αιτιών για τις ενδεχόμενες μελλοντικές αποχωρήσεις αξιωματικών και υπαξιωματικών από τις ΕΔ·
• την αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας των ΕΔ·
• το επίπεδο ενημέρωσης των στρατιωτικών·
• τους τρόπους έκφρασης των συμφερόντων του ανθρώπινου δυναμικού·
• την ικανοποίηση από τη σταδιοδρομία του στρατιωτικού·
• τη διερεύνηση της κοινωνικής στήριξης στις ΕΔ.
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας:
1. Χρειάζονται μεγάλες αλλαγές στο σύστημα εκπαίδευσης των ΕΔ σε όλα τα επίπεδα.
2. Τα προβλήματα των οικονομικών αποδοχών και των μεταθέσεων είναι τα κυριότερα προβλήματα με ποσοστά που υπερβαίνουν το 90%.
3. Τόσο οι αξιωματικοί όσο και οι υπαξιωματικοί δεν είναι ικανοποιημένοι από τις παροχές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (στρατιωτικά καταλύματα, θέρετρα, αθλητικές εγκαταστάσεις, οικογενειακά προγράμματα, εκδηλώσεις κ.λπ.). Αντίθετα, υπάρχει ικανοποίηση από τις παροχές υγείας.
4. Το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των ΕΔ κρίνεται από την πλειοψηφία ως ανορθολογικό, αναποτελεσματικό και μη δημοκρατικό. Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών κρίνει μη ικανοποιητική τη λειτουργία της στρατιωτικής ηγεσίας σε ποσοστό 75–82% και της πολιτικής ηγεσίας σε ποσοστό 85–86%.
5. Το 52% των αξιωματικών και το 65% των υπαξιωματικών σκέπτονται να αποχωρήσουν από τις ΕΔ την ερχόμενη 5ετία. Οι κυριότεροι λόγοι είναι οικονομικοί, οικογενειακοί και η χαμηλή ποιότητα ζωής του στρατιωτικού.
6. Το 44% των αξιωματικών και το 61% των υπαξιωματικών δεν θα συνιστούσαν τη στρατιωτική σταδιοδρομία σε τρίτους. Το 37% των αξιωματικών και το 56% των υπαξιωματικών είναι δυσαρεστημένοι από τη σταδιοδρομία τους στις ΕΔ.
7. Το 66% των αξιωματικών και το 91% των υπαξιωματικών είναι υπέρ του συνδικαλισμού στις ΕΔ, ενώ υπέρ του θεσμού του συνήγορου του στρατιωτικού τάσσεται το 88% των αξιωματικών και το 94% των υπαξιωματικών.
8. Το 68% των αξιωματικών και το 37% των υπαξιωματικών θεωρούν ότι η ιδιότητα του στρατιωτικού είναι λειτούργημα.
9. Το 56% των αξιωματικών και το 70% των υπαξιωματικών πιστεύουν ότι η κοινωνία στηρίζει λίγο ή καθόλου τις ΕΔ.
Από τις απαντήσεις προκύπτει σαφώς ότι με βάση τους όρους συγκρότησης και λειτουργίας του, έχει διαμορφωθεί ένας στρατός δύο ταχυτήτων – υπάρχουν σαφείς διαφορές στον τρόπο που οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί βιώνουν τη σταδιοδρομία τους. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι μεγάλο μέρος της έρευνας έχει διεξαχθεί την «προ Μνημονίου» εποχή.
Είναι επομένως προφανές ότι τα οικονομικά προβλήματα των στρατιωτικών θα έχουν διογκωθεί και θα χειροτερεύουν όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου. Αυτό σημαίνει ότι –και με βάση τα δεδομένα της έρευνας– οδηγούμαστε με γρήγορο ρυθμό σε ένα «στρατό επιβίωσης» – ένα στρατό που το βασικό μέλημα των στελεχών του είναι η διασφάλιση της επιβίωσής τους. Ένας στρατός δύο ταχυτήτων, στον οποίο επικρατεί η λογική της επιβίωσης, είναι αναμενόμενο να είναι λιγότερο αποτελεσματικός και να μη μπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντα που αναμένει από αυτόν η κοινωνία.
Δηλαδή η κατάσταση μόνον ευοίωνος δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Η πολιτική διαχείριση της οικονομίας
Ομιλία του Τέως υπουργού Οικονομικών κ Αλέκου Παπαδόπουλου που δόθηκε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου του 2010. Ας τον ακούσουμε,αν κάναμε(ιδιαίτερα η ηγεσία του κόμματος του) ότι ήταν δυνατό για να μην ακούγεται στην Βουλή η ενοχλητική φωνή του.
Κυρίες και κύριοι,
Εάλω το ψεύδος. Από την Παρασκευή η χώρα βρίσκεται υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Δεν επιθυμώ να μιλήσω τώρα για τα συναισθήματα που προκαλούνται στο Έθνος απ’ αυτή την εξέλιξη.
Είναι όμως εύλογο όλοι να ρωτούν πλέον, τι πρέπει να κάνουμε για να ξεφύγουμε από την βαθειά οικονομική κρίση, που ενέσκηψε στη χώρα. Απαντώ:
Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία – Εθνική Απόφαση – Εθνική Αξιοπρέπεια.
Πρέπει να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε την πορεία της μεταπολίτευσης και το πώς οδηγήθηκε η χώρα μας στη σημερινή περιπέτεια.
Η μεταπολίτευση υπήρξε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός για τη χώρα. Δεν αποκατέστησε απλώς τη Δημοκρατία. Την στερέωσε και έχτισε τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής σε κάποιο καθεστώς που θα τις αμφισβητούσε, όπως γινόταν στο παρελθόν.
Ταυτόχρονα, όμως καλλιέργησε τον πολιτικό ναρκισσισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια.
Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, μεθυσμένοι από την απόλαυση της Δημοκρατίας αρχίσαμε να περιφρονούμε προκλητικά τον μόνο τελικά σταθερό μηχανισμό διάσωσης της χώρας, που είναι η εθνική μας αυτογνωσία.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λαός μας αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζει την πραγματική αλήθεια, το βάθος και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Απλώς υποψιάζεται ότι κάτι κακό συμβαίνει στην χώρα αλλά δεν γνωρίζει όλες τις παραμέτρους, ούτε και τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Συστηματικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι διερχόμαστε μια οικονομική περίοδο δύσκολη μεν, αλλά που κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεραστεί και θα επανέλθουμε “εις την προτέραν μακαρίαν κατάσταση”. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει και πρέπει να του το εξηγήσουμε.
Η εθνική αυτογνωσία επιβάλλει μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του προβλήματος. Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες την συμπόρευσή της με τ’ άλλα ευρωπαϊκά έθνη κυρίως με την ένταξή της στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά παραδέρνει κάτω από το βάρος των ανομημάτων της, των θεσμικών αδυναμιών της Ευρωζώνης και της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Φοβούμαι ότι η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα οδηγεί την Ελλάδα στην κατηγορία των τριτευρωπαϊκών χωρών. Η πορεία αυτή πρέπει ν’ ανατραπεί άμεσα.
Ο ελληνισμός πρέπει να παύσει να εξελίσσεται ως το ανάπηρο καθυστέρημα της Ευρώπης.
Εθνική Αυτογνωσία σημαίνει να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία ότι η χώρα εισήλθε σε μια βαθειά και αγνώστου διαρκείας περίοδο μεγάλης δυσπραγίας και απομείωσης, όχι μόνο λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους, αλλά συνδυαστικά και περισσότερο λόγω του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή λόγω της αποξηραμένης οικονομίας μας και της χαμηλής εδώ και χρόνια ανταγωνιστικότητάς της.
Το πνιγηρό οικονομικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ανεύθυνων οικονομικών επιλογών. Βεβαίως, η λαίλαπα της τελευταίας πενταετούς δεξιάς διακυβέρνησης το επιδείνωσε ποιοτικά και δραματικά. Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθειά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.
Κυρίες και κύριοι,
Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας.
Το μεταπολιτευτικό κονσένσους γέμισε με πρωτοφανή ακαταστασία αυτή την γκρίζα ζώνη και δημιούργησε μια ψεύτικη ενότητα του λαού όχι με βάση το γενικό καλό αλλά με βάση τη διανομή προνομίων και την διαχείριση συμφερόντων, ενισχύοντας έτσι τον ατομισμό και τον αυτισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς αιδώ τα ονομάσαμε “νέα προοδευτικότητα”.
Από το 1972 (πετρελαϊκή κρίση) μέχρι και σήμερα υιοθετήσαμε άκριτα και εφαρμόσαμε ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στις παροχές και στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση με στόχο την ενθάρρυνση της κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ανεχθήκαμε ή και υποδαυλίσαμε την πλήρη σχεδόν αποβιομηχανοποίηση της χώρας ενώ στις μέρες μας παρακολουθούμε ως απλοί παρατηρητές (α) την εξοντωτική, λόγω της κρίσης, αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, δηλαδή το τέλος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που επέζησαν τα τελευταία χρόνια με ακριβό παραγωγικό κόστος και κυρίως χάρις στην φοροδιαφυγής και (β) την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.
Αυξήσαμε μεν επί 35 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε “εισοδηματίες”. Επί 35 χρόνια επίσης η πολιτική τάξη έπαιξε πελατειακά με τις χωρίς όρια παροχές στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω του κρατικού δανεισμού και των κοινοτικών πόρων. Όταν μάλιστα είχε ξεκινήσει η αποβιομηχανοποίηση, διογκώσαμε τις προβληματικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιλύαμε το πρόβλημα της απασχόλησης. Όλα αυτά τ΄ αποκαλούσαμε “κοινωνική πολιτική με δανεικά”. Ονομάσαμε αναδιανομή του εισοδήματος την διανομή των δανείων και των πόρων της Ε.Ε. Η αναδιανομή θέλει πολιτικό σθένος. Για την διανομή των δανεικών, αρκεί το πολιτικό θράσος.
Αντιπολίτευση σ’ αυτή την κυριαρχούσα άποψη και ιδεολογία περί αναδιανομής δεν υπήρξε. Ίσως ακούγαμε κάποιες φωνές ορθολογισμού από κάποιους ελάχιστους, συνήθως εκσυγχρονιστές αστούς πολιτικούς, που εμφανίζονταν όμως ως “λογιστές” ή “γραφικοί τύποι”, και επίσης κάποιες άλλες άναρθρες κραυγές από τον χώρο της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Τίποτε άλλο. Ούτε από την ευγνωμονούσα συνήθως διανόηση, ούτε από τις άλλες ελίτ της χώρας. Όλοι, μηδέ και της νομιμόφρονης Αριστεράς εξαιρουμένης, πλειοδοτούσαν στην βασική αυτή παράμετρο. Μπορούμε να αναφέρουμε παραδείγματα κάποιων λίγων εξαιρέσεων αλλά δεν έχει νόημα.
Αυτή τη στιγμή ήρθε το σοκ της αυτογνωσίας. Θα ερχόταν ούτως ή άλλως, απλώς η κρίση το έφερε πιο γρήγορα. Ήρθε όμως. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει τυπικά, ούτε θα βγει από το ευρώ γιατί δεν μας αφήνουν – προς το παρόν - οι εταίροι μας για δικούς τους λόγους. Μολονότι μπορούσαν να μας οδηγήσουν εκεί με τις προβλεπόμενες από την Συνθήκη ποινές, δεν το κάνουν γιατί αυτό θα σήμαινε σοβαρή αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος. Δεν το θέλει, όμως, και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας. Ακόμα και η Αριστερά δεν τολμά να ζητήσει να βγούμε από το ευρώ, αν και όσα προτείνει εκεί οδηγούν.
Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτή την στιγμή παγιδευμένο από τους δύο αυτούς παράγοντες και προσαρμόζεται στον βαθμό που μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν η κυβέρνηση έλαβε πρόσφατα κάποια μέτρα είπε απολογητικά ότι αυτά «δεν ταιριάζουν στην ιδεολογία μας». Οι δε υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της είπαν, στα πλαίσια του εντυπωσιασμού, ότι: «λέτε ψέματα, διότι δεν είσαστε εσείς οι πραγματικοί ιδεολόγοι της διανομής των δανεικών, εμείς είμαστε!!»
Κυρίες και κύριοι,
Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη εξάρτηση από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να επιβιώσεις, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι ή να καλλιεργείς απαιτήσεις σαν να είσαι μέλος της λέσχης G7 των πλουσίων του πλανήτη. Με ξένα χρήματα δεν μπορείς να παριστάνεις τον πλούσιο. Ούτε αντιμετωπίζεις τις αγορές όπως τους ψηφοφόρους σου. Οι αγορές δεν διατάσσονται. Απαιτούν πολιτικές αποφάσεις και αποτελέσματα από ανθρώπους που πιστεύουν σ’ αυτές. Το κόστος δανεισμού δεν μειώθηκε ποτέ με διπλωματικά μέσα. Από δω και πέρα, τουλάχιστον ας ξέρουμε «μέχρι που φτάνει η κάπα μας».
Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας». Δεν επικράτησε όμως αυτή η Ελλάδα.
Το βασανιστικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα και που θα την αναζητήσουμε.
Η πρώτη απάντηση είναι «ναι, υπάρχει ελπίδα και την αναζητούμε πρώτα στον εαυτό μας». Επειδή κάποιοι αναμένουν την διάσωση της χώρας μόνο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, υπενθυμίζω απόσπασμα ομιλίας του Χαριλάου Τρικούπη κατά την πριν της χρεωκοπίας περίοδο:
«Εάν θέλωμεν και ημείς να ειπή η Ευρώπη ότι η Ελλάς ζη, πρέπει να αποδείξωμεν εις αυτήν ότι κατόπιν των δοκιμασιών, δι ων διήλθομεν, έχομεν την δύναμιν να αναλάβωμεν πάσας εκείνας τας θυσίας άνευ των οποίων δεν δυνάμεθα να υπάρξωμεν.»
Και πιο κάτω «…Δεν αρκεί όπως δια συνδυασμών αληθών ή ψευδών, φαινομένων ή πραγματικών, οικονομίσωμεν τα πράγματα επί τινα έτη, και ζήσωμεν έστω και χρεωκοπούντες∙ διότι και ο χρεωκόπος ζη∙»
Κυρίες και κύριοι,
Δεν υπάρχουν “επτασφράγιστα μυστικά” που θα γιατρέψουν την οικονομία, ούτε εδώ ούτε στο εξωτερικό για να τ’ αναζητήσουμε. Ούτε σωτήρες υπάρχουν για ν’ ανακληθούν εκ της εφεδρείας. Ούτε πιστεύω ότι τα οικουμενικά σχήματα σωτηρίας ή τα σχήματα εκτάκτων αναγκών θα μας βγάλουν από την κρίση. Στην αποτελεσματική εφαρμογή στέρεων αποφάσεων πιστεύω μόνο.
Απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται.
Σε περιόδους κρίσης, η πολιτική αρετή επιβάλλει ότι όταν πρέπει να πάρεις μέτρα σοβαρά, να μη διστάσεις να τα πάρεις αμέσως και ολοκληρωμένα. Ν’ αδιαφορήσεις για τα τυχόν σε βάρος σου αναθέματα της πολιτικής δημοκοπίας, έστω κι αν γνωρίζεις ότι είναι πιθανόν μετά να εξοστρακιστείς. Επίσης, αν πρέπει να λάβεις μέτρα επώδυνα, πρέπει πρώτα να τα πιστεύεις για να μπορείς και να τα εφαρμόσεις.
Ο τραγικός ρεαλισμός της ιστορίας λειτουργεί ερήμην των βραδυπορούντων.
Συμπέρασμα πρώτο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν πρώτα δεν μιλήσεις για Εθνική Αυτογνωσία και για την διαχείριση του πολιτιστικού σου προτύπου ως κοινωνία.
Κυρίες και κύριοι,
Αποτελούσε αφέλεια και αυταπάτη όσων πίστευαν ότι θα μπορούσαμε τελικά να αποφύγουμε την υπαγωγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στους όποιους μηχανισμούς διάσωσης του Eurogroup και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Η χώρα εδώ και καιρό έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Ας μην παριστάνουμε “τις μωρές παρθένες”. Ας μην παριστάνουμε τους “έκπληκτους” και τους “απορούντες”.
Με την υπαγωγή μας πλέον σε καθεστώς “Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου”, η χώρα θα χρειαστεί αναγκαστικά έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης.
Αυτό σημαίνει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να συγκροτηθεί από την Κυβέρνηση και να ψηφιστεί από τη Βουλή ένα σοβαρό πενταετές Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα σε υγιή πεδία οικονομικής ανάπτυξης. Είναι αναγκαίο:
(α) για να έχει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση η χώρα,
(β) για να γνωρίζουν, συγκεκριμένα και δεσμευτικά και όχι με γενικόλογους στόχους, τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και οι εταίροι μας και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές ότι η χώρα ξέρει πλέον τι πρέπει να κάνει και κυρίως πως.
Το ισχύον Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι αδύναμο για να θεωρείται πλαίσιο πορείας. Είναι πλέον μικρότερο των περιστάσεων.
Το Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκροτημένες και πειθαρχημένες πολιτικές ανατροπής σε όλες τις λειτουργίες της χώρας. Να περιλαμβάνει εξειδικευμένα, εκτεταμένα και επώδυνα μέτρα ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και της διοίκησης της χώρας. Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι αλυσιτελή ημίμετρα που δεν οδηγούν σε σταθερά αποτελέσματα. Το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων σοκ που θα προβλέπεται και θα τελούν είτε το θέλουμε είτε όχι υπό τον “Διεθνή Οικονομικό” Έλεγχο θα περιλαμβάνει ενδεικτικά, πρώτον:
(α) εκτεταμένες παρεμβάσεις στα πεδία του Ασφαλιστικού και της αγοράς εργασίας,
(β) καθολικές αποκρατικοποιήσεις,
(γ) δραστικό περιορισμό των μισθοδοτουμένων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ,
(δ) ολιστικά μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών για την ανάταξη των ευτελισθέντων χώρων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Δικαιοσύνης.
Δεύτερον, θα πρέπει οι ελληνικές τράπεζες να συμπτυχθούν σε δύο τραπεζικούς πόλους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό.
Τρίτον, επειδή είμαστε στη ζώνη του ευρώ και αδυνατούμε να προχωρήσουμε σε νομισματική υποτίμηση προκειμένου να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά της, θα οδηγηθούμε αντ’ αυτού στην δημοσιονομική και εισοδηματική υποτίμηση με τον περιορισμό της διαθέσιμης καταναλωτικής δυνατότητας των μισθωτών τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα καθώς και στον αποπληθωρισμό των τιμών. Θα καταργηθεί ο διοικητικός καθορισμός από το κράτος των τιμολογίων ελεύθερων επαγγελμάτων.
Τέταρτον, να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ.
Τέλος, απαιτείται αποκεντρωμένη διοικητική συγκρότηση της χώρας στη βάση 6 αυτοδιοικούμενων περιφερειών, έναντι των σημερινών 13 που προτείνονται, με κεντρική ευθύνη την ενδογενή τοπική ανάπτυξη. Σε αυτές θα μεταταχθούν όλοι οι πλεονάζοντες διοικητικοί υπάλληλοι των Υπουργείων και των κεντρικών οργανισμών. Τα νέα επιτελικά Υπουργεία εφ’ εξής θα στελεχώνονται σταδιακά μόνο από ολιγάριθμους νέους υπαλλήλους ειδικών προσόντων. Στο πλαίσιο αυτό βεβαίως θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ελεγκτικές μεθόδους νέες διοικητικές και δικαστικές μορφές ελέγχου και κολασμού όσων παρανομούν σε βάρος του δημοσίου, των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος γενικότερα.
Τα μέτρα αυτά, που παρότι επώδυνα εγώ προτείνω ως απολύτως αναγκαία, ίσως δαιμονοποιηθούν από κάποιους. Δεν έχω κανένα προσωπικό πρόβλημα χαρακτηρισμού μου. Εξάλλου τους έχω υποστεί ήδη. Ο καθένας κρίνεται από την ιστορία του και τον τρόπο ζωής του. Οι αντιλήψεις που κυριάρχησαν και δυνάστευσαν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μπορεί να είναι χρήσιμες για να διοικήσεις οικονομίες σαν της Βόρειας Κορέας, σίγουρα όμως είναι καταστροφικές για να διοικήσεις οικονομία της Ευρωζώνης.
Κυρίες και κύριοι,
Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω δύο επισημάνσεις.
(α) Δεν διανοούμαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κάποιοι που μπορεί να σκέφτονται την έξοδό μας από το ευρώ. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν καταστροφική για τη χώρα και ταυτόχρονα θα σάρωνε τα εισοδήματα των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων.
(β) Πρέπει να σταματήσει αμέσως η ανεύθυνη και επικίνδυνη συζήτηση περί “αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους”. Αυτή η νέα “νεοελληνική πονηρία” μας κάνει ήδη τεράστια ζημιά διεθνώς. Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι δηλώνεις πρώτα στάση πληρωμών και μετά είτε (α) δίνεις λιγότερα απ’ αυτά που χρωστάς στους δανειστές σου είτε (β) τους υποχρεώνεις σε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους. Και οι δύο περιπτώσεις συνιστούν δήλωση πτώχευσης. Γνωρίζουν άραγε οι ανεύθυνοι αυτοί διακινητές τι θα γινόταν π.χ. με τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν ελληνικά χρεόγραφα στα χαρτοφυλάκιά τους; Μπορούν να μας απαντήσουν ποιος θα μας δάνειζε ξανά για να μπορέσουμε να ζήσουμε;
Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι ν’ αποδείξουμε ότι διαθέτουμε το σθένος και έχουμε πάρει την στέρεα απόφαση για μια άλλη οικονομική πορεία της χώρας από την σημερινή, ώστε να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των δανειστών μας και να καταφέρουμε έτσι να δανειζόμαστε μακροχρόνια και χαμηλότοκα. Αλλιώς κινδυνεύουμε, ως άλλη Αργεντινή, από διαδοχικές υποβαθμίσεις να μείνουμε εκτός πρόσβασης στις διεθνείς κεφαλαιαγορές για μεγάλο διάστημα, με ανυπολόγιστες για την χώρα συνέπειες.
Κυρίες και κύριοι,
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι για τουλάχιστον 5 χρόνια θα συμβιώσουμε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μηχανισμούς του Eurogroup και της E.C.B.
Θεωρώ λοιπόν ότι είναι επωφελέστερο τόσο για την αξιοπιστία της χώρας όσο και για την ταχύτερη έξοδό μας από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις-σοκ να τις προτείνουμε πρώτοι και να τις καθοδηγήσουμε εμείς οι ίδιοι κι όχι ρυμουλκούμενοι, παριστάνοντας τους μελωδούντες και υποδυόμενοι τους βαρυγκομούντες να εμφανιζόμαστε ως απλοί “αθώοι” διεκπεραιωτές των “επαχθών” αποφάσεων του ΔΝΤ. Το νέο πνεύμα διακυβέρνησης, που πρέπει να κυριαρχήσει, μας επιβάλλει και το αίσθημα της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
Χρειαζόμαστε αυτή την μεταβατική περίοδο να προχωρήσουμε σε συθέμελες μεταρρυθμίσεις-σοκ για έναν πολύ σοβαρό λόγο. Είναι ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι πιθανόν να επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 14% πχ που είναι σήμερα στο 9% μέσα σ’ ένα χρόνο. Για να το πας όμως από το 9% στο 5% και πολύ περισσότερο όσο πας προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Κι αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, τα μέτρα που θα λάβεις είναι σχετικά ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός ως παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην φτώχια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η γνώμη μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές τεράστιας έκτασης και βάθους, εν γνώσει μας ότι η χώρα θα δυσπραγήσει αρχικά για κάποιο διάστημα. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.
Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν δεν μιλήσεις για Εθνική Απόφαση, να λάβεις επώδυνα και ολοκληρωμένα μέτρα για την οικονομική ανάπτυξη και διοικητική εξυγίανση της χώρας. Το γεμάτο αρρώστιες δέντρο πρέπει να το κλαδέψεις πολύ για να ξαναφουντώσει και να ξανακαρπίσει.
Κυρίες και κύριοι,
Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι το μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας αν δεν απεβίωσε ήδη, πνέει τα λοίσθια. Το παράδοξο όμως είναι ότι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη της χώρας, που υιοθέτησε, αναπαρήγαγε και αναπαρήχθη μαζί του, είναι και εκείνη, η οποία διεκδικεί και εκ των πραγμάτων καλείται να διαχειριστεί τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγει με την υπαγωγή μας υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Για να το πετύχει όμως χρειάζεται τουλάχιστον αυτή τη φορά να προχωρήσει σ’ έναν άλλο τύπο διαχείρισης των προσδοκιών του Έθνους, κάτω από τις νέες δύσκολες περιστάσεις. Πρέπει ν’ αποδείξει ότι έχει την πολιτική ικανότητα να κατευθύνει και να εστιάσει τις προσδοκίες των πολιτών στον τελικό στόχο. Αν οι προσδοκίες της κοινωνίας δεν εστιαστούν στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, θα υπάρξουν αντιθέσεις, τριβές και συγκρούσεις. Το παιχνίδι που άνοιξε δεν μπορεί παρά να είναι “καθαρό”, διαφορετικά δεν θα βγει.
Κυρίες και κύριοι,
Ανήκω κι εγώ σ’ έναν πολιτικό χώρο και δικαιούμαι και θέλω να μιλήσω για λίγο μόνο γι’ αυτόν. Το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη, η οποία παρήγαγε έργα αξιομνημόνευτα σε ορισμένες περιόδους, έχει κάνει, σε όλη την διαδρομή της, ακόμη και μέχρι σήμερα, και μεγάλα λάθη. Έχει προχωρήσει σε λάθος κατεύθυνση. Να πάψουμε αυτό να το κρύβουμε, να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε ή να το υποβαθμίζουμε. Έχουμε προχωρήσει σε λάθος επιλογές και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει όλοι οι φορείς και οι εκφραστές της δημοκρατικής παράταξης, από τον πολίτη έως τον βουλευτή, από τους κορυφαίους της πολιτικής έως τους ανθρώπους της διανόησης και των επιχειρήσεων, ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θέλει και η παράταξή μας την δική της αυτογνωσία. Πρέπει εμείς ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: «Που πήγε η παράταξη λάθος τα τελευταία χρόνια;» Στην απάντηση που πρέπει να δώσουμε θα το αναγνωρίσουμε εύκολα: Συμβιβασμοί, λάθος πολιτικό πρότυπο, έλλειψη τόλμης και βαθειάς ανάλυσης των συμφερόντων της χώρας, απουσία σχεδίου και σταθερών προσανατολισμών, παράδοση στον παραδοσιακό και στον νεωτερικό λαϊκισμό, ρηχότητα, εξοβελισμό του πνεύματος του εκσυγχρονισμού και πολιτικές επιλογές ευκολίας κλπ.
Το ΠΑΣΟΚ, που ασκεί σήμερα την κυβερνητική ευθύνη, μόνο μέσω της αυτογνωσίας και της μετεξέλιξης του σ’ ένα πολιτικό χώρο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μπορεί να λειτουργήσει ως ο αναγεννητικός χώρος και να οδηγήσει την χώρα σε μια νέα αλλαγή. Αν δεν το κάνει, εκπνέον τότε θα περιοριστεί στο να διαχειριστεί μόνο - και για ένα διάστημα - την ηττημένη πραγματικότητα της εποχής μας.
Συμπέρασμα τελευταίο: όταν μιλάς για την πολιτική διαχείριση της οικονομίας, δεν μιλάς μόνο για λογαριασμούς, διαγράμματα και statistics. Μιλάς για το νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα από αύριο, Δευτέρα 26 Απριλίου 2010. Μιλάς για Εθνικό Αυτοσεβασμό. Για να μην ζήσουμε ως ζητιάνοι, που κανείς δεν θα μας δανείζει, παρά μόνο τον οίκτο του.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Κυρίες και κύριοι,
Εάλω το ψεύδος. Από την Παρασκευή η χώρα βρίσκεται υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Δεν επιθυμώ να μιλήσω τώρα για τα συναισθήματα που προκαλούνται στο Έθνος απ’ αυτή την εξέλιξη.
Είναι όμως εύλογο όλοι να ρωτούν πλέον, τι πρέπει να κάνουμε για να ξεφύγουμε από την βαθειά οικονομική κρίση, που ενέσκηψε στη χώρα. Απαντώ:
Να εφαρμόσουμε το τρίπτυχο: Εθνική Αυτογνωσία – Εθνική Απόφαση – Εθνική Αξιοπρέπεια.
Πρέπει να καταλάβουμε και να εξηγήσουμε την πορεία της μεταπολίτευσης και το πώς οδηγήθηκε η χώρα μας στη σημερινή περιπέτεια.
Η μεταπολίτευση υπήρξε ένα ιδιαίτερα σημαντικό ιστορικό γεγονός για τη χώρα. Δεν αποκατέστησε απλώς τη Δημοκρατία. Την στερέωσε και έχτισε τις δημοκρατικές ελευθερίες, τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής σε κάποιο καθεστώς που θα τις αμφισβητούσε, όπως γινόταν στο παρελθόν.
Ταυτόχρονα, όμως καλλιέργησε τον πολιτικό ναρκισσισμό, την αμεριμνησία, τον λαϊκισμό, την δημοκοπία, τον ψευδοπροοδευτισμό, τον συντεχνιασμό, την αδυναμία συγκρότησης πολιτικών, τον πολιτικό ερασιτεχνισμό, τα σύνδρομα του πολιτικού κόστους, την προσωποποιημένη αντίληψη της πολιτικής, τις αναξιοκρατικές επιλογές, την υποκατάσταση της πολιτικής από την προπαγάνδα και την εντυπωσιοθηρία, την οικοδόμηση της ευημερίας όχι στο μόχθο και στην προσπάθεια αλλά σε δανειακά κεφάλαια.
Δηλαδή, κυρίες και κύριοι, μεθυσμένοι από την απόλαυση της Δημοκρατίας αρχίσαμε να περιφρονούμε προκλητικά τον μόνο τελικά σταθερό μηχανισμό διάσωσης της χώρας, που είναι η εθνική μας αυτογνωσία.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο λαός μας αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζει την πραγματική αλήθεια, το βάθος και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει. Απλώς υποψιάζεται ότι κάτι κακό συμβαίνει στην χώρα αλλά δεν γνωρίζει όλες τις παραμέτρους, ούτε και τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Συστηματικά καλλιεργείται η εντύπωση ότι διερχόμαστε μια οικονομική περίοδο δύσκολη μεν, αλλά που κάποια στιγμή σύντομα θα ξεπεραστεί και θα επανέλθουμε “εις την προτέραν μακαρίαν κατάσταση”. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει και πρέπει να του το εξηγήσουμε.
Η εθνική αυτογνωσία επιβάλλει μια πλήρη και ακριβή περιγραφή του προβλήματος. Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι η Ελλάδα κατέκτησε τις προηγούμενες δεκαετίες την συμπόρευσή της με τ’ άλλα ευρωπαϊκά έθνη κυρίως με την ένταξή της στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά παραδέρνει κάτω από το βάρος των ανομημάτων της, των θεσμικών αδυναμιών της Ευρωζώνης και της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
Φοβούμαι ότι η σημερινή οικονομική κρίση που πλήττει την χώρα οδηγεί την Ελλάδα στην κατηγορία των τριτευρωπαϊκών χωρών. Η πορεία αυτή πρέπει ν’ ανατραπεί άμεσα.
Ο ελληνισμός πρέπει να παύσει να εξελίσσεται ως το ανάπηρο καθυστέρημα της Ευρώπης.
Εθνική Αυτογνωσία σημαίνει να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία ότι η χώρα εισήλθε σε μια βαθειά και αγνώστου διαρκείας περίοδο μεγάλης δυσπραγίας και απομείωσης, όχι μόνο λόγω του υψηλού δημοσίου χρέους, αλλά συνδυαστικά και περισσότερο λόγω του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή λόγω της αποξηραμένης οικονομίας μας και της χαμηλής εδώ και χρόνια ανταγωνιστικότητάς της.
Το πνιγηρό οικονομικό μας πρόβλημα δεν είναι μόνο ένα συγκυριακό αποτέλεσμα ανεύθυνων οικονομικών επιλογών. Βεβαίως, η λαίλαπα της τελευταίας πενταετούς δεξιάς διακυβέρνησης το επιδείνωσε ποιοτικά και δραματικά. Το κεντρικό όμως αίτιο είναι η βαθειά αυτοκαταστροφική επιλογή που σημάδευσε την μεταπολιτευτική περίοδο, παράγοντας ένα ελληνικό φαινόμενο, το οποίο δυστυχώς δεν είναι πρωτοφανές γιατί το ζήσαμε και σε άλλες εποχές της ιστορίας μας, όταν η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία.
Κυρίες και κύριοι,
Η ιδεολογία και ο πολιτισμός του φαινομένου ταυτίζεται με το έμβλημά του σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: «ένας λαός που έχει το ένα χέρι με υψωμένη γροθιά και το άλλο στη ζητιανιά». Η υψωμένη γροθιά εξέφραζε το μεταδικτατορικό σφρίγος της κοινωνίας, που ξοδεύτηκε όμως άδοξα με την παραγωγική απενεργοποίηση της χώρας και την αναζήτηση δανείων από τις διεθνείς αγορές και πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση από το άλλο χέρι. Υπεύθυνη του φαινομένου αυτού είναι όλη η πολιτική τάξη της χώρας με κεντρική ευθύνη και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίληψη αυτή προσχώρησαν και όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Τόσο η ιστορικά πάντα λαϊκίστικη ελληνική Δεξιά, όσο και η απροσάρμοστη και παρωχημένη ελληνική Αριστερά. Αν υπήρξαν πολιτικές διαφωνίες μεταξύ τους, αφορούσαν μόνο στην πλειοδοσία των παροχών και σε ανούσιες διαδικασίες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν το εκρηκτικό μείγμα στη σύγχρονη Ελλάδα, που επέφερε κοινωνικές αλλοιώσεις, γέννησε απληστία, αφυδάτωσε το πολιτικό σύστημα, κατασκεύασε καρπωτές παράνομων και «νομιμοφανών» προσόδων, σώρευσε επιρροή σε παραθεσμικά κέντρα εξουσίας.
Το μεταπολιτευτικό κονσένσους γέμισε με πρωτοφανή ακαταστασία αυτή την γκρίζα ζώνη και δημιούργησε μια ψεύτικη ενότητα του λαού όχι με βάση το γενικό καλό αλλά με βάση τη διανομή προνομίων και την διαχείριση συμφερόντων, ενισχύοντας έτσι τον ατομισμό και τον αυτισμό της κοινωνίας. Όλα αυτά, μάλιστα, χωρίς αιδώ τα ονομάσαμε “νέα προοδευτικότητα”.
Από το 1972 (πετρελαϊκή κρίση) μέχρι και σήμερα υιοθετήσαμε άκριτα και εφαρμόσαμε ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, που στηρίχθηκε στις παροχές και στην αλόγιστη πιστωτική επέκταση με στόχο την ενθάρρυνση της κατανάλωσης. Αυτός είναι και ο λόγος που στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ανεχθήκαμε ή και υποδαυλίσαμε την πλήρη σχεδόν αποβιομηχανοποίηση της χώρας ενώ στις μέρες μας παρακολουθούμε ως απλοί παρατηρητές (α) την εξοντωτική, λόγω της κρίσης, αποβιοτεχνοποίηση της χώρας, δηλαδή το τέλος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που επέζησαν τα τελευταία χρόνια με ακριβό παραγωγικό κόστος και κυρίως χάρις στην φοροδιαφυγής και (β) την κατάρρευση του αγροτικού τομέα.
Αυξήσαμε μεν επί 35 χρόνια ανορθόδοξα τα αγροτικά εισοδήματα μέσα κυρίως από τις κοινοτικές εισροές, μετατρέποντας τους αγρότες από μαχητές του κάμπου σε “εισοδηματίες”. Επί 35 χρόνια επίσης η πολιτική τάξη έπαιξε πελατειακά με τις χωρίς όρια παροχές στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω του κρατικού δανεισμού και των κοινοτικών πόρων. Όταν μάλιστα είχε ξεκινήσει η αποβιομηχανοποίηση, διογκώσαμε τις προβληματικές επιχειρήσεις και τον δημόσιο τομέα νομίζοντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιλύαμε το πρόβλημα της απασχόλησης. Όλα αυτά τ΄ αποκαλούσαμε “κοινωνική πολιτική με δανεικά”. Ονομάσαμε αναδιανομή του εισοδήματος την διανομή των δανείων και των πόρων της Ε.Ε. Η αναδιανομή θέλει πολιτικό σθένος. Για την διανομή των δανεικών, αρκεί το πολιτικό θράσος.
Αντιπολίτευση σ’ αυτή την κυριαρχούσα άποψη και ιδεολογία περί αναδιανομής δεν υπήρξε. Ίσως ακούγαμε κάποιες φωνές ορθολογισμού από κάποιους ελάχιστους, συνήθως εκσυγχρονιστές αστούς πολιτικούς, που εμφανίζονταν όμως ως “λογιστές” ή “γραφικοί τύποι”, και επίσης κάποιες άλλες άναρθρες κραυγές από τον χώρο της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών. Τίποτε άλλο. Ούτε από την ευγνωμονούσα συνήθως διανόηση, ούτε από τις άλλες ελίτ της χώρας. Όλοι, μηδέ και της νομιμόφρονης Αριστεράς εξαιρουμένης, πλειοδοτούσαν στην βασική αυτή παράμετρο. Μπορούμε να αναφέρουμε παραδείγματα κάποιων λίγων εξαιρέσεων αλλά δεν έχει νόημα.
Αυτή τη στιγμή ήρθε το σοκ της αυτογνωσίας. Θα ερχόταν ούτως ή άλλως, απλώς η κρίση το έφερε πιο γρήγορα. Ήρθε όμως. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει τυπικά, ούτε θα βγει από το ευρώ γιατί δεν μας αφήνουν – προς το παρόν - οι εταίροι μας για δικούς τους λόγους. Μολονότι μπορούσαν να μας οδηγήσουν εκεί με τις προβλεπόμενες από την Συνθήκη ποινές, δεν το κάνουν γιατί αυτό θα σήμαινε σοβαρή αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης και του χρηματοπιστωτικού της συστήματος. Δεν το θέλει, όμως, και η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας. Ακόμα και η Αριστερά δεν τολμά να ζητήσει να βγούμε από το ευρώ, αν και όσα προτείνει εκεί οδηγούν.
Το πολιτικό μας σύστημα είναι αυτή την στιγμή παγιδευμένο από τους δύο αυτούς παράγοντες και προσαρμόζεται στον βαθμό που μπορεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όταν η κυβέρνηση έλαβε πρόσφατα κάποια μέτρα είπε απολογητικά ότι αυτά «δεν ταιριάζουν στην ιδεολογία μας». Οι δε υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της είπαν, στα πλαίσια του εντυπωσιασμού, ότι: «λέτε ψέματα, διότι δεν είσαστε εσείς οι πραγματικοί ιδεολόγοι της διανομής των δανεικών, εμείς είμαστε!!»
Κυρίες και κύριοι,
Όταν έχεις μια τόσο μεγάλη εξάρτηση από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να επιβιώσεις, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι ή να καλλιεργείς απαιτήσεις σαν να είσαι μέλος της λέσχης G7 των πλουσίων του πλανήτη. Με ξένα χρήματα δεν μπορείς να παριστάνεις τον πλούσιο. Ούτε αντιμετωπίζεις τις αγορές όπως τους ψηφοφόρους σου. Οι αγορές δεν διατάσσονται. Απαιτούν πολιτικές αποφάσεις και αποτελέσματα από ανθρώπους που πιστεύουν σ’ αυτές. Το κόστος δανεισμού δεν μειώθηκε ποτέ με διπλωματικά μέσα. Από δω και πέρα, τουλάχιστον ας ξέρουμε «μέχρι που φτάνει η κάπα μας».
Όπως μας δίδαξε πριν 60 χρόνια ένας σημαντικός Έλληνας, ο ευπατρίδης Κυριάκος Βαρβαρέσος «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήσει και θα επιβληθεί εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος δια το μέλλον της χώρας». Δεν επικράτησε όμως αυτή η Ελλάδα.
Το βασανιστικό ερώτημα είναι αν υπάρχει ελπίδα και που θα την αναζητήσουμε.
Η πρώτη απάντηση είναι «ναι, υπάρχει ελπίδα και την αναζητούμε πρώτα στον εαυτό μας». Επειδή κάποιοι αναμένουν την διάσωση της χώρας μόνο από την Ευρώπη και το ΔΝΤ, υπενθυμίζω απόσπασμα ομιλίας του Χαριλάου Τρικούπη κατά την πριν της χρεωκοπίας περίοδο:
«Εάν θέλωμεν και ημείς να ειπή η Ευρώπη ότι η Ελλάς ζη, πρέπει να αποδείξωμεν εις αυτήν ότι κατόπιν των δοκιμασιών, δι ων διήλθομεν, έχομεν την δύναμιν να αναλάβωμεν πάσας εκείνας τας θυσίας άνευ των οποίων δεν δυνάμεθα να υπάρξωμεν.»
Και πιο κάτω «…Δεν αρκεί όπως δια συνδυασμών αληθών ή ψευδών, φαινομένων ή πραγματικών, οικονομίσωμεν τα πράγματα επί τινα έτη, και ζήσωμεν έστω και χρεωκοπούντες∙ διότι και ο χρεωκόπος ζη∙»
Κυρίες και κύριοι,
Δεν υπάρχουν “επτασφράγιστα μυστικά” που θα γιατρέψουν την οικονομία, ούτε εδώ ούτε στο εξωτερικό για να τ’ αναζητήσουμε. Ούτε σωτήρες υπάρχουν για ν’ ανακληθούν εκ της εφεδρείας. Ούτε πιστεύω ότι τα οικουμενικά σχήματα σωτηρίας ή τα σχήματα εκτάκτων αναγκών θα μας βγάλουν από την κρίση. Στην αποτελεσματική εφαρμογή στέρεων αποφάσεων πιστεύω μόνο.
Απαιτούνται συθέμελες αλλαγές για να απελευθερωθούν οι σχολάζουσες δυνάμεις της οικονομίας αλλά και η ίδια η κοινωνία από τα στερεότυπα που την διατηρούν καθηλωμένη. Δεν είναι καιρός για δισταγμούς και καιροσκοπισμούς. Δεν συμφωνώ μ’ όσους προτείνουν, προφανώς από πολιτική αδυναμία, τον δρόμο των χαμηλών και σταδιακών μεταρρυθμίσεων. Κατά τη γνώμη μου οι βραδείες μεταρρυθμίσεις σπανίως επιτυγχάνουν το σκοπό τους, γιατί στην πορεία εκφυλίζονται.
Σε περιόδους κρίσης, η πολιτική αρετή επιβάλλει ότι όταν πρέπει να πάρεις μέτρα σοβαρά, να μη διστάσεις να τα πάρεις αμέσως και ολοκληρωμένα. Ν’ αδιαφορήσεις για τα τυχόν σε βάρος σου αναθέματα της πολιτικής δημοκοπίας, έστω κι αν γνωρίζεις ότι είναι πιθανόν μετά να εξοστρακιστείς. Επίσης, αν πρέπει να λάβεις μέτρα επώδυνα, πρέπει πρώτα να τα πιστεύεις για να μπορείς και να τα εφαρμόσεις.
Ο τραγικός ρεαλισμός της ιστορίας λειτουργεί ερήμην των βραδυπορούντων.
Συμπέρασμα πρώτο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν πρώτα δεν μιλήσεις για Εθνική Αυτογνωσία και για την διαχείριση του πολιτιστικού σου προτύπου ως κοινωνία.
Κυρίες και κύριοι,
Αποτελούσε αφέλεια και αυταπάτη όσων πίστευαν ότι θα μπορούσαμε τελικά να αποφύγουμε την υπαγωγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στους όποιους μηχανισμούς διάσωσης του Eurogroup και της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Η χώρα εδώ και καιρό έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Ας μην παριστάνουμε “τις μωρές παρθένες”. Ας μην παριστάνουμε τους “έκπληκτους” και τους “απορούντες”.
Με την υπαγωγή μας πλέον σε καθεστώς “Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου”, η χώρα θα χρειαστεί αναγκαστικά έναν άλλο τύπο και κυρίως ένα άλλο πνεύμα διακυβέρνησης.
Αυτό σημαίνει ότι το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να συγκροτηθεί από την Κυβέρνηση και να ψηφιστεί από τη Βουλή ένα σοβαρό πενταετές Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης, που θα οδηγήσει τη χώρα συντεταγμένα σε υγιή πεδία οικονομικής ανάπτυξης. Είναι αναγκαίο:
(α) για να έχει συγκεκριμένο προορισμό και πλεύση η χώρα,
(β) για να γνωρίζουν, συγκεκριμένα και δεσμευτικά και όχι με γενικόλογους στόχους, τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και οι εταίροι μας και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές ότι η χώρα ξέρει πλέον τι πρέπει να κάνει και κυρίως πως.
Το ισχύον Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι αδύναμο για να θεωρείται πλαίσιο πορείας. Είναι πλέον μικρότερο των περιστάσεων.
Το Πρόγραμμα Εθνικής Ανασυγκρότησης θα πρέπει να περιλαμβάνει συγκροτημένες και πειθαρχημένες πολιτικές ανατροπής σε όλες τις λειτουργίες της χώρας. Να περιλαμβάνει εξειδικευμένα, εκτεταμένα και επώδυνα μέτρα ουσιαστικής ανάταξης της οικονομίας και της διοίκησης της χώρας. Τα μέτρα που μέχρι σήμερα έχουν ληφθεί ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι αλυσιτελή ημίμετρα που δεν οδηγούν σε σταθερά αποτελέσματα. Το πλέγμα των μεταρρυθμίσεων σοκ που θα προβλέπεται και θα τελούν είτε το θέλουμε είτε όχι υπό τον “Διεθνή Οικονομικό” Έλεγχο θα περιλαμβάνει ενδεικτικά, πρώτον:
(α) εκτεταμένες παρεμβάσεις στα πεδία του Ασφαλιστικού και της αγοράς εργασίας,
(β) καθολικές αποκρατικοποιήσεις,
(γ) δραστικό περιορισμό των μισθοδοτουμένων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ,
(δ) ολιστικά μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών για την ανάταξη των ευτελισθέντων χώρων της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Προστασίας και της Δικαιοσύνης.
Δεύτερον, θα πρέπει οι ελληνικές τράπεζες να συμπτυχθούν σε δύο τραπεζικούς πόλους, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό.
Τρίτον, επειδή είμαστε στη ζώνη του ευρώ και αδυνατούμε να προχωρήσουμε σε νομισματική υποτίμηση προκειμένου να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητά της, θα οδηγηθούμε αντ’ αυτού στην δημοσιονομική και εισοδηματική υποτίμηση με τον περιορισμό της διαθέσιμης καταναλωτικής δυνατότητας των μισθωτών τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα καθώς και στον αποπληθωρισμό των τιμών. Θα καταργηθεί ο διοικητικός καθορισμός από το κράτος των τιμολογίων ελεύθερων επαγγελμάτων.
Τέταρτον, να γίνουν άμεσα επιμέρους δραστικές παρεμβάσεις στους τομείς διευκόλυνσης των ξένων επενδύσεων, στην λειτουργία του ανταγωνισμού, στην απελευθέρωση των αγορών κλπ.
Τέλος, απαιτείται αποκεντρωμένη διοικητική συγκρότηση της χώρας στη βάση 6 αυτοδιοικούμενων περιφερειών, έναντι των σημερινών 13 που προτείνονται, με κεντρική ευθύνη την ενδογενή τοπική ανάπτυξη. Σε αυτές θα μεταταχθούν όλοι οι πλεονάζοντες διοικητικοί υπάλληλοι των Υπουργείων και των κεντρικών οργανισμών. Τα νέα επιτελικά Υπουργεία εφ’ εξής θα στελεχώνονται σταδιακά μόνο από ολιγάριθμους νέους υπαλλήλους ειδικών προσόντων. Στο πλαίσιο αυτό βεβαίως θα πρέπει άμεσα να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ελεγκτικές μεθόδους νέες διοικητικές και δικαστικές μορφές ελέγχου και κολασμού όσων παρανομούν σε βάρος του δημοσίου, των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος γενικότερα.
Τα μέτρα αυτά, που παρότι επώδυνα εγώ προτείνω ως απολύτως αναγκαία, ίσως δαιμονοποιηθούν από κάποιους. Δεν έχω κανένα προσωπικό πρόβλημα χαρακτηρισμού μου. Εξάλλου τους έχω υποστεί ήδη. Ο καθένας κρίνεται από την ιστορία του και τον τρόπο ζωής του. Οι αντιλήψεις που κυριάρχησαν και δυνάστευσαν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μπορεί να είναι χρήσιμες για να διοικήσεις οικονομίες σαν της Βόρειας Κορέας, σίγουρα όμως είναι καταστροφικές για να διοικήσεις οικονομία της Ευρωζώνης.
Κυρίες και κύριοι,
Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω δύο επισημάνσεις.
(α) Δεν διανοούμαι ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα κάποιοι που μπορεί να σκέφτονται την έξοδό μας από το ευρώ. Μια τέτοια επιλογή θα ήταν καταστροφική για τη χώρα και ταυτόχρονα θα σάρωνε τα εισοδήματα των μεσαίων και φτωχότερων στρωμάτων.
(β) Πρέπει να σταματήσει αμέσως η ανεύθυνη και επικίνδυνη συζήτηση περί “αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους”. Αυτή η νέα “νεοελληνική πονηρία” μας κάνει ήδη τεράστια ζημιά διεθνώς. Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι δηλώνεις πρώτα στάση πληρωμών και μετά είτε (α) δίνεις λιγότερα απ’ αυτά που χρωστάς στους δανειστές σου είτε (β) τους υποχρεώνεις σε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής τους. Και οι δύο περιπτώσεις συνιστούν δήλωση πτώχευσης. Γνωρίζουν άραγε οι ανεύθυνοι αυτοί διακινητές τι θα γινόταν π.χ. με τις ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, που έχουν ελληνικά χρεόγραφα στα χαρτοφυλάκιά τους; Μπορούν να μας απαντήσουν ποιος θα μας δάνειζε ξανά για να μπορέσουμε να ζήσουμε;
Το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι ν’ αποδείξουμε ότι διαθέτουμε το σθένος και έχουμε πάρει την στέρεα απόφαση για μια άλλη οικονομική πορεία της χώρας από την σημερινή, ώστε να κερδίσουμε ξανά την εμπιστοσύνη των δανειστών μας και να καταφέρουμε έτσι να δανειζόμαστε μακροχρόνια και χαμηλότοκα. Αλλιώς κινδυνεύουμε, ως άλλη Αργεντινή, από διαδοχικές υποβαθμίσεις να μείνουμε εκτός πρόσβασης στις διεθνείς κεφαλαιαγορές για μεγάλο διάστημα, με ανυπολόγιστες για την χώρα συνέπειες.
Κυρίες και κύριοι,
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι για τουλάχιστον 5 χρόνια θα συμβιώσουμε με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μηχανισμούς του Eurogroup και της E.C.B.
Θεωρώ λοιπόν ότι είναι επωφελέστερο τόσο για την αξιοπιστία της χώρας όσο και για την ταχύτερη έξοδό μας από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις-σοκ να τις προτείνουμε πρώτοι και να τις καθοδηγήσουμε εμείς οι ίδιοι κι όχι ρυμουλκούμενοι, παριστάνοντας τους μελωδούντες και υποδυόμενοι τους βαρυγκομούντες να εμφανιζόμαστε ως απλοί “αθώοι” διεκπεραιωτές των “επαχθών” αποφάσεων του ΔΝΤ. Το νέο πνεύμα διακυβέρνησης, που πρέπει να κυριαρχήσει, μας επιβάλλει και το αίσθημα της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
Χρειαζόμαστε αυτή την μεταβατική περίοδο να προχωρήσουμε σε συθέμελες μεταρρυθμίσεις-σοκ για έναν πολύ σοβαρό λόγο. Είναι ο φόβος του μακροχρόνιου οικονομικού παγετώνα, που είναι πιθανόν να επικαθήσει επί της χώρας. Και εξηγούμαι: είναι σχετικά εύκολο για παράδειγμα να απομειώσεις το έλλειμμά σου από το 14% πχ που είναι σήμερα στο 9% μέσα σ’ ένα χρόνο. Για να το πας όμως από το 9% στο 5% και πολύ περισσότερο όσο πας προς τον πυρήνα, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Κι αν η οικονομία σου είναι σε ύφεση είναι ακόμα δυσκολότερα. Αν, ακόμη χειρότερα, τα μέτρα που θα λάβεις είναι σχετικά ήπιας μορφής, τότε είναι απολύτως βέβαιο ότι ούτε σε θετικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα θα οδηγηθείς, ούτε κι από την ύφεση θα εξέλθεις, ούτε ανάπτυξη θα οικοδομήσεις. Ακριβώς εκεί κρύβεται ο μεγάλος κίνδυνος να σχηματιστεί ο γνωστός ως παγετώνας της οικονομίας, που θα καθηλώσει τη χώρα στην φτώχια για πάρα πολλά χρόνια. Γι’ αυτό η γνώμη μου είναι, αν θέλουμε πραγματικά να θέσουμε τη χώρα μας σε αναπτυξιακή τροχιά, να προχωρήσουμε τώρα σ’ επώδυνες διαρθρωτικές αλλαγές τεράστιας έκτασης και βάθους, εν γνώσει μας ότι η χώρα θα δυσπραγήσει αρχικά για κάποιο διάστημα. Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν νέες προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης. Μόνο έτσι θ’ απελευθερωθούν οι εσωτερικές δυνάμεις για ενδογενή ανάπτυξη σ’ όλους τους τομείς. Μόνο έτσι θα γίνουμε ελκυστικοί στις ξένες επενδύσεις.
Συμπέρασμα δεύτερο: Δεν μπορείς να μιλάς για πολιτική διαχείριση της οικονομίας αν δεν μιλήσεις για Εθνική Απόφαση, να λάβεις επώδυνα και ολοκληρωμένα μέτρα για την οικονομική ανάπτυξη και διοικητική εξυγίανση της χώρας. Το γεμάτο αρρώστιες δέντρο πρέπει να το κλαδέψεις πολύ για να ξαναφουντώσει και να ξανακαρπίσει.
Κυρίες και κύριοι,
Συμμερίζομαι την άποψη εκείνων που πιστεύουν ότι το μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας αν δεν απεβίωσε ήδη, πνέει τα λοίσθια. Το παράδοξο όμως είναι ότι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη της χώρας, που υιοθέτησε, αναπαρήγαγε και αναπαρήχθη μαζί του, είναι και εκείνη, η οποία διεκδικεί και εκ των πραγμάτων καλείται να διαχειριστεί τη νέα ιστορική περίοδο που ανοίγει με την υπαγωγή μας υπό “Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο”. Για να το πετύχει όμως χρειάζεται τουλάχιστον αυτή τη φορά να προχωρήσει σ’ έναν άλλο τύπο διαχείρισης των προσδοκιών του Έθνους, κάτω από τις νέες δύσκολες περιστάσεις. Πρέπει ν’ αποδείξει ότι έχει την πολιτική ικανότητα να κατευθύνει και να εστιάσει τις προσδοκίες των πολιτών στον τελικό στόχο. Αν οι προσδοκίες της κοινωνίας δεν εστιαστούν στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, θα υπάρξουν αντιθέσεις, τριβές και συγκρούσεις. Το παιχνίδι που άνοιξε δεν μπορεί παρά να είναι “καθαρό”, διαφορετικά δεν θα βγει.
Κυρίες και κύριοι,
Ανήκω κι εγώ σ’ έναν πολιτικό χώρο και δικαιούμαι και θέλω να μιλήσω για λίγο μόνο γι’ αυτόν. Το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη προοδευτική και δημοκρατική παράταξη, η οποία παρήγαγε έργα αξιομνημόνευτα σε ορισμένες περιόδους, έχει κάνει, σε όλη την διαδρομή της, ακόμη και μέχρι σήμερα, και μεγάλα λάθη. Έχει προχωρήσει σε λάθος κατεύθυνση. Να πάψουμε αυτό να το κρύβουμε, να σταματήσουμε να το δικαιολογούμε ή να το υποβαθμίζουμε. Έχουμε προχωρήσει σε λάθος επιλογές και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Πρέπει όλοι οι φορείς και οι εκφραστές της δημοκρατικής παράταξης, από τον πολίτη έως τον βουλευτή, από τους κορυφαίους της πολιτικής έως τους ανθρώπους της διανόησης και των επιχειρήσεων, ν’ αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Θέλει και η παράταξή μας την δική της αυτογνωσία. Πρέπει εμείς ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα: «Που πήγε η παράταξη λάθος τα τελευταία χρόνια;» Στην απάντηση που πρέπει να δώσουμε θα το αναγνωρίσουμε εύκολα: Συμβιβασμοί, λάθος πολιτικό πρότυπο, έλλειψη τόλμης και βαθειάς ανάλυσης των συμφερόντων της χώρας, απουσία σχεδίου και σταθερών προσανατολισμών, παράδοση στον παραδοσιακό και στον νεωτερικό λαϊκισμό, ρηχότητα, εξοβελισμό του πνεύματος του εκσυγχρονισμού και πολιτικές επιλογές ευκολίας κλπ.
Το ΠΑΣΟΚ, που ασκεί σήμερα την κυβερνητική ευθύνη, μόνο μέσω της αυτογνωσίας και της μετεξέλιξης του σ’ ένα πολιτικό χώρο ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων μπορεί να λειτουργήσει ως ο αναγεννητικός χώρος και να οδηγήσει την χώρα σε μια νέα αλλαγή. Αν δεν το κάνει, εκπνέον τότε θα περιοριστεί στο να διαχειριστεί μόνο - και για ένα διάστημα - την ηττημένη πραγματικότητα της εποχής μας.
Συμπέρασμα τελευταίο: όταν μιλάς για την πολιτική διαχείριση της οικονομίας, δεν μιλάς μόνο για λογαριασμούς, διαγράμματα και statistics. Μιλάς για το νέο πνεύμα που πρέπει να κυριαρχήσει στη χώρα από αύριο, Δευτέρα 26 Απριλίου 2010. Μιλάς για Εθνικό Αυτοσεβασμό. Για να μην ζήσουμε ως ζητιάνοι, που κανείς δεν θα μας δανείζει, παρά μόνο τον οίκτο του.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Τρίτη 27 Απριλίου 2010
Το μήνυμα της λιμουζίνας
Διαβάζω στην σημερινή Καθημερινή άρθρο της κ Mαριας Kατσουνακη με το οποίο συμφωνώ απολύτως.
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» έφτασε στο υπουργείο Οικονομικών με δωδεκάμετρη λιμουζίνα. Οπως αναφέρει το «ρεπορτάζ» -γιατί σε αυτήν τη χώρα η ενημέρωση είναι... εξαντλητική- η διαμαρτυρόμενη για το ανηλεές κυνηγητό του ΣΔΟΕ, θέλησε να επιδώσει επιστολή στους αρμοδίους με σχετικό περιεχόμενο. «Ως πολίτης», δήλωσε, «καταβάλλει κάθε υποχρέωση, αντίθετα με τα όσα συνηθίζει το σύνολο των συναδέλφων της καλλιτεχνών» (...). Θεωρεί μάλιστα ότι η ελεγκτική αυτή υπερβολή «θίγει καθημερινά την υπόληψή της, καλλιεργώντας στους χιλιάδες θαυμαστές της την εντύπωση ότι εξαπατά» και τη «μειώνει ως καλλιτέχνιδα και ως άνθρωπο».
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» ανέλαβε πολιτική δράση τις τελευταίες ημέρες, επιχειρώντας να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αποκαταστήσει το τραυματισμένο προφίλ της. Ε, όχι και «εθνική πορνοστάρ» εξανέστη, σπεύδοντας να καταθέσει άλλη επιστολή διαμαρτυρίας στη Βουλή των Ελλήνων αυτή τη φορά, όπου ακούστηκε «ο προσβλητικός και απαξιωτικός χαρακτηρισμός».
Παράλληλα με το παγωμένο νερό που πέφτει στη ραχοκοκαλιά της χώρας, η τηλεοπτική ενημέρωση αποφάσισε να βελτιώσει τη θερμοκρασία. Μόνο που ανάμεσα στα δύσοσμα που ξεβράζει η κρίση, τέθηκε και ο θερμοστάτης εκτός λειτουργίας. Και έτσι, το απλώς ευτράπελο έχει τις ίδιες πιθανότητες να εξελιχθεί σε εξωφρενικό, κουραστικό ή αδιάφορο. Σε καμία περίπτωση, όμως, πλέον, αντιπροσωπευτικό. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε στηρίζεται από πλασματικές τηλεθεάσεις είτε όχι, πρόκειται για τους σπασμούς ενός «βαθέος κράτους», με χαρακτηριστικά εκτροχιασμένου λαϊκισμού και ανοησίας, χρεωμένου με πολλά ανεξόφλητα γραμμάτια.
Εκτός από τη διαφθορά, την κατασπατάληση και τη συνακόλουθη οικονομική κατάρρευση, υπάρχει και το ξέφρενο τηλεοπτικό τοπίο. Αυτό που κατασκευάζει και επενδύει στα «απλά κορίτσια Τζούλιες», οδηγώντας τα κλονισμένα βήματά τους έως τη Βουλή και το υπουργείο Οικονομικών. Δεν χρειάζονται ξεχωριστά ταλέντα. Αρκεί τα υλικά να είναι εύπλαστα και να τροφοδοτούν είτε το στερεότυπο της χοντρής πλάκας (ας αναλογιστούμε μόνο ποια ήταν η πορεία της Εφης Θώδη) είτε το φαντασιακό της πρόθυμης λείας (ψηλή, θεαματική ξανθιά).
Και τώρα; Που η ανεξάντλητη βιομηχανία παραγωγής αναλώσιμων προϊόντων νιώθει το έδαφος να υποχωρεί; Αρχίζει η μεταστροφή. Τα «ρεπορτάζ» συνοδεύονται από σαρκασμό ή οίκτο (αναλόγως), προβάλλουν την «είδηση» αλλά όχι... άκριτα. Τη συνοδεύουν με υπονοούμενα ή πιπεράτες -καρτούν- αντιδράσεις.
Υπάρχουν ασφαλώς και (τηλεοπτικές) φωνές απορίας και σοβαρότητας, που εκφράζουν την άλλη μισή αλήθεια: ο κόσμος αλλάζει, μεγάλο μέρος του κοινού δυσανασχετεί και η δυσφορία αναζητά στέγη. Αυτήν την ώρα, που όλα μοιάζουν μετέωρα και ακίνητα, που οι πολίτες προσπαθούν να βολέψουν τον φόβο και την αβεβαιότητα για να συνεχίσουν μια, ούτως ή άλλως, διαταραγμένη καθημερινότητα, χρειάζονται αποφασιστικές κινήσεις. Να προβληθούν και να πολλαπλασιαστούν οι παρουσίες που με γνώση και ψυχραιμία διατυπώνουν αλήθειες και αποτυπώνουν πραγματικότητα. Που μπορούν να εκτιμήσουν αντιφάσεις και ανατροπές, που προσεκτικά και υπεύθυνα ανιχνεύουν τα προβλήματα και βοηθούν να παραχθεί σκέψη. Ο,τι, δηλαδή, είναι απολύτως αναγκαίο για δομές που κλυδωνίζονται και δεδομένα που ανατρέπονται.
Εκτός από τις άμεσες πολιτικές λύσεις και αποφάσεις, αν δεν προκύψει διάλογος, όχι ξύλινος και διαρκώς «προεκλογικός» αλλά συγκροτημένος, αναλυτικός και τεκμηριωμένος, η όποια διέξοδος δεν θα έχει κανέναν προσανατολισμό. Εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους» των ενημερωτικών εκπομπών και των τοκ σόου, με λόγο προβλέψιμο και εξαντλημένο, η ελληνική κοινωνία διαθέτει επιστήμονες, ανθρώπους του πολιτισμού με σφαιρική σκέψη και δυνατότητα αποτίμησης, «κανονικά» εργαζόμενους και επαγγελματίες, με τόλμη και άποψη.
Ας ανανεώσουμε τον αέρα που μας περιβάλλει. Τότε μόνο το «απλό κορίτσι Τζούλια» θα βρει τη θέση του. Με δωδεκάμετρη λιμουζίνα ή χωρίς, θα είναι απελπιστικά αδιάφορο.
Τα δε σχόλια των αναγνωστών της καλής εφημερίδας είναι ιδιαίτερα πνευματώδη. Μια βόλτα από εκεί νομίζω ότι θα σας ικανοποιήσει και με το παραπάνω
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» έφτασε στο υπουργείο Οικονομικών με δωδεκάμετρη λιμουζίνα. Οπως αναφέρει το «ρεπορτάζ» -γιατί σε αυτήν τη χώρα η ενημέρωση είναι... εξαντλητική- η διαμαρτυρόμενη για το ανηλεές κυνηγητό του ΣΔΟΕ, θέλησε να επιδώσει επιστολή στους αρμοδίους με σχετικό περιεχόμενο. «Ως πολίτης», δήλωσε, «καταβάλλει κάθε υποχρέωση, αντίθετα με τα όσα συνηθίζει το σύνολο των συναδέλφων της καλλιτεχνών» (...). Θεωρεί μάλιστα ότι η ελεγκτική αυτή υπερβολή «θίγει καθημερινά την υπόληψή της, καλλιεργώντας στους χιλιάδες θαυμαστές της την εντύπωση ότι εξαπατά» και τη «μειώνει ως καλλιτέχνιδα και ως άνθρωπο».
Το «απλό κορίτσι Τζούλια» ανέλαβε πολιτική δράση τις τελευταίες ημέρες, επιχειρώντας να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να αποκαταστήσει το τραυματισμένο προφίλ της. Ε, όχι και «εθνική πορνοστάρ» εξανέστη, σπεύδοντας να καταθέσει άλλη επιστολή διαμαρτυρίας στη Βουλή των Ελλήνων αυτή τη φορά, όπου ακούστηκε «ο προσβλητικός και απαξιωτικός χαρακτηρισμός».
Παράλληλα με το παγωμένο νερό που πέφτει στη ραχοκοκαλιά της χώρας, η τηλεοπτική ενημέρωση αποφάσισε να βελτιώσει τη θερμοκρασία. Μόνο που ανάμεσα στα δύσοσμα που ξεβράζει η κρίση, τέθηκε και ο θερμοστάτης εκτός λειτουργίας. Και έτσι, το απλώς ευτράπελο έχει τις ίδιες πιθανότητες να εξελιχθεί σε εξωφρενικό, κουραστικό ή αδιάφορο. Σε καμία περίπτωση, όμως, πλέον, αντιπροσωπευτικό. Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε στηρίζεται από πλασματικές τηλεθεάσεις είτε όχι, πρόκειται για τους σπασμούς ενός «βαθέος κράτους», με χαρακτηριστικά εκτροχιασμένου λαϊκισμού και ανοησίας, χρεωμένου με πολλά ανεξόφλητα γραμμάτια.
Εκτός από τη διαφθορά, την κατασπατάληση και τη συνακόλουθη οικονομική κατάρρευση, υπάρχει και το ξέφρενο τηλεοπτικό τοπίο. Αυτό που κατασκευάζει και επενδύει στα «απλά κορίτσια Τζούλιες», οδηγώντας τα κλονισμένα βήματά τους έως τη Βουλή και το υπουργείο Οικονομικών. Δεν χρειάζονται ξεχωριστά ταλέντα. Αρκεί τα υλικά να είναι εύπλαστα και να τροφοδοτούν είτε το στερεότυπο της χοντρής πλάκας (ας αναλογιστούμε μόνο ποια ήταν η πορεία της Εφης Θώδη) είτε το φαντασιακό της πρόθυμης λείας (ψηλή, θεαματική ξανθιά).
Και τώρα; Που η ανεξάντλητη βιομηχανία παραγωγής αναλώσιμων προϊόντων νιώθει το έδαφος να υποχωρεί; Αρχίζει η μεταστροφή. Τα «ρεπορτάζ» συνοδεύονται από σαρκασμό ή οίκτο (αναλόγως), προβάλλουν την «είδηση» αλλά όχι... άκριτα. Τη συνοδεύουν με υπονοούμενα ή πιπεράτες -καρτούν- αντιδράσεις.
Υπάρχουν ασφαλώς και (τηλεοπτικές) φωνές απορίας και σοβαρότητας, που εκφράζουν την άλλη μισή αλήθεια: ο κόσμος αλλάζει, μεγάλο μέρος του κοινού δυσανασχετεί και η δυσφορία αναζητά στέγη. Αυτήν την ώρα, που όλα μοιάζουν μετέωρα και ακίνητα, που οι πολίτες προσπαθούν να βολέψουν τον φόβο και την αβεβαιότητα για να συνεχίσουν μια, ούτως ή άλλως, διαταραγμένη καθημερινότητα, χρειάζονται αποφασιστικές κινήσεις. Να προβληθούν και να πολλαπλασιαστούν οι παρουσίες που με γνώση και ψυχραιμία διατυπώνουν αλήθειες και αποτυπώνουν πραγματικότητα. Που μπορούν να εκτιμήσουν αντιφάσεις και ανατροπές, που προσεκτικά και υπεύθυνα ανιχνεύουν τα προβλήματα και βοηθούν να παραχθεί σκέψη. Ο,τι, δηλαδή, είναι απολύτως αναγκαίο για δομές που κλυδωνίζονται και δεδομένα που ανατρέπονται.
Εκτός από τις άμεσες πολιτικές λύσεις και αποφάσεις, αν δεν προκύψει διάλογος, όχι ξύλινος και διαρκώς «προεκλογικός» αλλά συγκροτημένος, αναλυτικός και τεκμηριωμένος, η όποια διέξοδος δεν θα έχει κανέναν προσανατολισμό. Εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους» των ενημερωτικών εκπομπών και των τοκ σόου, με λόγο προβλέψιμο και εξαντλημένο, η ελληνική κοινωνία διαθέτει επιστήμονες, ανθρώπους του πολιτισμού με σφαιρική σκέψη και δυνατότητα αποτίμησης, «κανονικά» εργαζόμενους και επαγγελματίες, με τόλμη και άποψη.
Ας ανανεώσουμε τον αέρα που μας περιβάλλει. Τότε μόνο το «απλό κορίτσι Τζούλια» θα βρει τη θέση του. Με δωδεκάμετρη λιμουζίνα ή χωρίς, θα είναι απελπιστικά αδιάφορο.
Τα δε σχόλια των αναγνωστών της καλής εφημερίδας είναι ιδιαίτερα πνευματώδη. Μια βόλτα από εκεί νομίζω ότι θα σας ικανοποιήσει και με το παραπάνω
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010
Ο Πατριωτισμός σήμερα
Διαβάζω στην Athens Voice:
Η «Ταράφ», μία ανεξάρτητη, μικρή ως προς το επενδεδυμένο κεφάλαιο εφημερίδα ανέλαβε τη σημαντική αποστολή να ξεσκεπάσει τις συνωμοσίες της εκτελεστικής πτέρυγας του «βαθέος κράτους» της Τουρκίας με στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης των ισλαμιστών και κατ’ επέκταση της γειτονικής χώρας, ώστε να επανέλθει σε καθεστώς απόλυτου πολιτικού και κυρίως οικονομικού ελέγχου. Είναι η εφημερίδα που αποκάλυψε με ηχητικά ντοκουμέντα την πρόθεση των στρατηγών να σκηνοθετήσουν μία «ντεμέκ» μικροεισβολή στον Έβρο, ώστε να αποσταθεροποιηθεί ο Ταγίπ Ερντογάν.
Οι κατ’ επάγγελμα «εθνικοί αναλυτές» της ημετέρας πατρίδας και πυλώνες του έθνους, κατά κύριο λόγο δημοσιογράφοι που ανήκουν «στον κύκλο των χαμένων σεναρίων», έχουν αποδυθεί σε έναν ανελέητο αγώνα, προκειμένου να αποκαλυφθεί το μέγεθος της διεθνούς συνωμοσίας κατά της Ελλάδας με αιχμή του δόρατος την Τουρκία, συχνά την Αλβανία, συχνότερα την ΠΓΔΜ, ορισμένες φορές το Ισραήλ και τους Εβραίους, και πάντα τους Μασόνους, με υποκινητή το φάντασμα της παγκοσμιοποίησης το οποίο ελέγχουν οι Αμερικανοί και οι Βρυξέλλες.
Η εμφύλια αντιπαράθεση στην Τουρκία
Με αυτή τη λογική, ό,τι κι αν συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία αποτελεί μέρος ενός «ευρύτερου σχεδιασμού» που στόχο έχει την εξουδετέρωση του ελληνισμού. Το ίδιο σκεπτικό πρυτάνευσε και πριν από χρόνια με αφορμή το Σχέδιο Ανάν, το ίδιο σκεπτικό προβλήθηκε με την «ελληνοτουρκική προσέγγιση», αυτές οι σκέψεις διοχετεύθηκαν ως προς τα σενάρια περί ονομασίας των Σκοπίων και περί του «αλβανικού δακτύλου» που σχεδιάζει «προσάρτηση των εδαφών της Θεσπρωτίας» με αιχμή το ζήτημα των Τσάμηδων.
Οι ίδιοι «εθνικοί αναλυτές», δημοσιογράφοι και κατ’ επάγγελμα παραθυράκηδες στα γυάλινα κουτιά, εξύβρισαν τη Ρεπούση, και εσχάτως τη Θάλεια Δραγώνα, με πρωτεργάτη τον Μίκη Θεοδωράκη και εξαπτέρυγα τους μονίμους υμνητές της «ελληνικότητας».
Τελικά η πραγματικότητα έρχεται να αποκαλύψει το μέγεθος της εθνικιστικής ανοησίας των «εθνικών αναλυτών». Στην Τουρκία εδώ και χρόνια διεξάγεται η πρώτη φάση της εμφύλιας ρήξης, που αποτελεί μέρος της αναπόφευκτης πορείας προς τον εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Το εάν η πορεία αυτή θα καταλήξει θετικά ή θα οδηγήσει σε λουτρό αίματος ή ενδεχομένως στην επικράτηση του φασίζοντος «βαθέος κράτους», είναι ακόμη άγνωστο. Στην εμφύλια αυτή αντιπαράθεση, ζητήματα όπως το Κουρδικό ή το Κυπριακό ή το μειονοτικό ή αυτό του Οικουμενικού Πατριαρχείου χρησιμοποιούνται ως «εργαλεία» για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Αυτοί οι στόχοι αφορούν την εσωτερική αντιπαράθεση στην κοινωνία της Τουρκίας.
Η δολοφονία που αποκάλυψε πολλά
Μια δολοφονία ενός εκδότη στην Κύπρο αποκάλυψε πως οι μεγάλες οικογένειες που πρωτοστάτησαν στην «προστασία των εθνικών στόχων», που αντιπαρατέθηκαν στο Σχέδιο Ανάν, που κατηγόρησαν ως προδότες εκείνους που στήριξαν την πολιτική προοπτική του Σχεδίου (του Γιώργου Παπανδρέου συμπεριλαμβανομένου), που αμαύρωσαν προσωπικότητες με ψευδή στοιχεία περί χρηματισμού τους από ξένα κέντρα, αυτές οι οικογένειες συμπεριφέρονται ως έσχατοι μαφιόζοι. Το κεντρικό εργαλείο προπαγάνδας του Τάσσου Παπαδόπουλου ήταν το γνωστής εθνικιστικής ταυτότητας Συγκρότημα Τύπου «ΔΙΑΣ» της οικογένειας Χατζηκωστή. Ο δολοφονηθείς Ανδρέας Χατζηκωστής ήταν ο παράγων που στήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο στην προσπάθειά του να καταψηφιστεί το Σχέδιο Ανάν. Στην πορεία των ανακρίσεων για τη δολοφονία αποκαλύπτεται πως οι δύο οικογένειες ψυχράνθηκαν, με αποτέλεσμα την πώληση ως πράξη αντεκδίκησης πακέτου μετοχών του συγκροτήματος, από το περιβάλλον του Παπαδόπουλου, σε άγνωστη παρουσιάστρια της τηλεόρασης. Η αλήθεια είναι ότι η οικογένεια Χατζηκωστή είχε πάψει να στηρίζει τον Παπαδόπουλο, για ιδιοτελείς πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Αποτέλεσμα, η οικτρή ήττα του στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αυτός που κατηγορούσε τους πολιτικούς αντιπάλους του για χρηματισμό, κατείχε μετοχικό κεφάλαιο του συγκροτήματος που τον στήριζε και διατηρούσε σχέσεις εξάρτησης. Αυτό είναι σκανδαλώδες. Όπως ισχυρίζονται κύκλοι του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κύπρου (ΑΚΕΛ), ο πατέρας Χαζηκωστής είχε ζητήσει από τον Παπαδόπουλο να τον κάνει υπουργό και αυτός αρνήθηκε. Εκεί αρχίζει και τελειώνει ο πατριωτισμός. Εκεί αρχίζει μια ιστορία που τελικά οδήγησε σε δολοφονία. Την «ενδιάμεση σχέση» θα την αποδείξει κάποια στιγμή η αστυνομία.
Ψυχωτικές συμπεριφορές
Οι «εθνικοί αναλυτές» που σήμερα, επί παραδείγματι, «συμβουλεύουν» τον Αντώνη Σαμαρά ως συνεργάτες του, «οι άλλοι» που ως ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν μεταπήδησαν στο ΛΑΟΣ, εκείνοι που «κατατρόπωναν» τον εθνικό μειοδότη Σημίτη για τη συμφωνία του Ελσίνκι και τη συνάντηση της Μαδρίτης, οι ίδιοι ακριβώς που «έστησαν» την προβοκάτσια της υπόθεσης Οτσαλάν, κρύβονται πίσω από ό,τι γράφτηκε, ειπώθηκε και διοχετεύθηκε για το Σχέδιο Ανάν, την ελληνοτουρκική προσέγγιση, τις επαφές των εμπειρογνωμόνων των υπουργών Εξωτερικών για τη διευθέτηση των εκκρεμοτήτων στο Αιγαίο. Κανένα από τα σενάριά τους δεν επαληθεύτηκε. Οι «ανατολίτικες συνωμοσίες» κατά της Ελλάδας αποδεικνύονται απραγματοποίητα σενάρια τουρκικής εσωτερικής κατανάλωσης. Το μέγα ζήτημα του «ξεπουλήματος του Κυπριακού» καταλήγει σε μία ενδοπαραταξιακή δολοφονία με μαύρο πρόβατο ένα «μικρό ψάρι»… την ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια. Ο σλαβικός «μπαμπούλας» των Σκοπίων αφορά κυρίως την πολιτική επιβίωση ανυπόληπτων παραγόντων τύπου Παπαθεμελή, Ψωμιάδη και των «παλικαριών» του ΛΑΟΣ. Ο «αλβανικός κίνδυνος» και ο «ισλαμικός δάκτυλος» αποτελούν βέλη στη φαρέτρα των ξενόφοβων - ρατσιστών, που δεν επιθυμούν την εξομάλυνση του μεταναστευτικού ζητήματος.
Είναι ώρα να αντιληφθούν, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται, πως η Ιστορία δεν μας χρωστά τίποτε. Ενδεχομένως, η κοινωνία αυτού του κράτους να χρωστά ακόμη στην Ιστορία. Οι τουρκόφωνοι της Θράκης έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους Έλληνες πολίτες. Οι ομιλούντες τη σλαβομακεδονική στη Φλώρινα, επίσης. Τα παιδιά των μεταναστών που ζουν και μορφώνονται στην Ελλάδα έχουν τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη. Η Τουρκία έχει και αυτή τα δικαιώματα που της επιμερίζονται στο Αιγαίο, διότι απλούστατα βρέχεται από αυτό. Οι αλβανόφωνοι που εκδιωχτήκαν από την Ελλάδα, έστω ως συνεργάτες των κατακτητών, έχουν δικαίωμα αποζημίωσης για τις περιουσίες τους, όπως οι Ρωμιοί που εκδιώχθηκαν από την Κωνσταντινούπολη. Τέλος, οι λίγοι Κύπριοι που ακόμη ονειρεύονται μια διακοινωτική συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους έχουν το δικαίωμα στο όνειρό τους χωρίς να θεωρούνται προδότες ή χρηματιζόμενοι. Τα σενάρια συνωμοσίας αφορούν μόνο εκείνους που τα διοχετεύουν. Η Ιστορία καταγράφεται με γεγονότα. Οι «συνωμοσίες» αφορούν μόνο μερικούς κακούς σκηνοθέτες, αποχαυνωμένους καλλιτέχνες και αντιαισθητικούς κονδυλοφόρους.
Η μόνη προσθήκη στο άρθρο του κ Γεωργιάδη θα ήταν η υπενθύμιση ότι πατριώτες ήταν τόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος,όσο και ο Δημήτριος Γούναρης αλλά ο Πατριωτισμός του ενός δημιούργησε την μεγάλη ΕΛΛΑΔΑ,ενώ του ετέρου οδήγησε στον όλεθρο.
Η «Ταράφ», μία ανεξάρτητη, μικρή ως προς το επενδεδυμένο κεφάλαιο εφημερίδα ανέλαβε τη σημαντική αποστολή να ξεσκεπάσει τις συνωμοσίες της εκτελεστικής πτέρυγας του «βαθέος κράτους» της Τουρκίας με στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης των ισλαμιστών και κατ’ επέκταση της γειτονικής χώρας, ώστε να επανέλθει σε καθεστώς απόλυτου πολιτικού και κυρίως οικονομικού ελέγχου. Είναι η εφημερίδα που αποκάλυψε με ηχητικά ντοκουμέντα την πρόθεση των στρατηγών να σκηνοθετήσουν μία «ντεμέκ» μικροεισβολή στον Έβρο, ώστε να αποσταθεροποιηθεί ο Ταγίπ Ερντογάν.
Οι κατ’ επάγγελμα «εθνικοί αναλυτές» της ημετέρας πατρίδας και πυλώνες του έθνους, κατά κύριο λόγο δημοσιογράφοι που ανήκουν «στον κύκλο των χαμένων σεναρίων», έχουν αποδυθεί σε έναν ανελέητο αγώνα, προκειμένου να αποκαλυφθεί το μέγεθος της διεθνούς συνωμοσίας κατά της Ελλάδας με αιχμή του δόρατος την Τουρκία, συχνά την Αλβανία, συχνότερα την ΠΓΔΜ, ορισμένες φορές το Ισραήλ και τους Εβραίους, και πάντα τους Μασόνους, με υποκινητή το φάντασμα της παγκοσμιοποίησης το οποίο ελέγχουν οι Αμερικανοί και οι Βρυξέλλες.
Η εμφύλια αντιπαράθεση στην Τουρκία
Με αυτή τη λογική, ό,τι κι αν συμβαίνει στη γειτονική Τουρκία αποτελεί μέρος ενός «ευρύτερου σχεδιασμού» που στόχο έχει την εξουδετέρωση του ελληνισμού. Το ίδιο σκεπτικό πρυτάνευσε και πριν από χρόνια με αφορμή το Σχέδιο Ανάν, το ίδιο σκεπτικό προβλήθηκε με την «ελληνοτουρκική προσέγγιση», αυτές οι σκέψεις διοχετεύθηκαν ως προς τα σενάρια περί ονομασίας των Σκοπίων και περί του «αλβανικού δακτύλου» που σχεδιάζει «προσάρτηση των εδαφών της Θεσπρωτίας» με αιχμή το ζήτημα των Τσάμηδων.
Οι ίδιοι «εθνικοί αναλυτές», δημοσιογράφοι και κατ’ επάγγελμα παραθυράκηδες στα γυάλινα κουτιά, εξύβρισαν τη Ρεπούση, και εσχάτως τη Θάλεια Δραγώνα, με πρωτεργάτη τον Μίκη Θεοδωράκη και εξαπτέρυγα τους μονίμους υμνητές της «ελληνικότητας».
Τελικά η πραγματικότητα έρχεται να αποκαλύψει το μέγεθος της εθνικιστικής ανοησίας των «εθνικών αναλυτών». Στην Τουρκία εδώ και χρόνια διεξάγεται η πρώτη φάση της εμφύλιας ρήξης, που αποτελεί μέρος της αναπόφευκτης πορείας προς τον εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Το εάν η πορεία αυτή θα καταλήξει θετικά ή θα οδηγήσει σε λουτρό αίματος ή ενδεχομένως στην επικράτηση του φασίζοντος «βαθέος κράτους», είναι ακόμη άγνωστο. Στην εμφύλια αυτή αντιπαράθεση, ζητήματα όπως το Κουρδικό ή το Κυπριακό ή το μειονοτικό ή αυτό του Οικουμενικού Πατριαρχείου χρησιμοποιούνται ως «εργαλεία» για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Αυτοί οι στόχοι αφορούν την εσωτερική αντιπαράθεση στην κοινωνία της Τουρκίας.
Η δολοφονία που αποκάλυψε πολλά
Μια δολοφονία ενός εκδότη στην Κύπρο αποκάλυψε πως οι μεγάλες οικογένειες που πρωτοστάτησαν στην «προστασία των εθνικών στόχων», που αντιπαρατέθηκαν στο Σχέδιο Ανάν, που κατηγόρησαν ως προδότες εκείνους που στήριξαν την πολιτική προοπτική του Σχεδίου (του Γιώργου Παπανδρέου συμπεριλαμβανομένου), που αμαύρωσαν προσωπικότητες με ψευδή στοιχεία περί χρηματισμού τους από ξένα κέντρα, αυτές οι οικογένειες συμπεριφέρονται ως έσχατοι μαφιόζοι. Το κεντρικό εργαλείο προπαγάνδας του Τάσσου Παπαδόπουλου ήταν το γνωστής εθνικιστικής ταυτότητας Συγκρότημα Τύπου «ΔΙΑΣ» της οικογένειας Χατζηκωστή. Ο δολοφονηθείς Ανδρέας Χατζηκωστής ήταν ο παράγων που στήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο στην προσπάθειά του να καταψηφιστεί το Σχέδιο Ανάν. Στην πορεία των ανακρίσεων για τη δολοφονία αποκαλύπτεται πως οι δύο οικογένειες ψυχράνθηκαν, με αποτέλεσμα την πώληση ως πράξη αντεκδίκησης πακέτου μετοχών του συγκροτήματος, από το περιβάλλον του Παπαδόπουλου, σε άγνωστη παρουσιάστρια της τηλεόρασης. Η αλήθεια είναι ότι η οικογένεια Χατζηκωστή είχε πάψει να στηρίζει τον Παπαδόπουλο, για ιδιοτελείς πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Αποτέλεσμα, η οικτρή ήττα του στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Αυτός που κατηγορούσε τους πολιτικούς αντιπάλους του για χρηματισμό, κατείχε μετοχικό κεφάλαιο του συγκροτήματος που τον στήριζε και διατηρούσε σχέσεις εξάρτησης. Αυτό είναι σκανδαλώδες. Όπως ισχυρίζονται κύκλοι του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κύπρου (ΑΚΕΛ), ο πατέρας Χαζηκωστής είχε ζητήσει από τον Παπαδόπουλο να τον κάνει υπουργό και αυτός αρνήθηκε. Εκεί αρχίζει και τελειώνει ο πατριωτισμός. Εκεί αρχίζει μια ιστορία που τελικά οδήγησε σε δολοφονία. Την «ενδιάμεση σχέση» θα την αποδείξει κάποια στιγμή η αστυνομία.
Ψυχωτικές συμπεριφορές
Οι «εθνικοί αναλυτές» που σήμερα, επί παραδείγματι, «συμβουλεύουν» τον Αντώνη Σαμαρά ως συνεργάτες του, «οι άλλοι» που ως ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν μεταπήδησαν στο ΛΑΟΣ, εκείνοι που «κατατρόπωναν» τον εθνικό μειοδότη Σημίτη για τη συμφωνία του Ελσίνκι και τη συνάντηση της Μαδρίτης, οι ίδιοι ακριβώς που «έστησαν» την προβοκάτσια της υπόθεσης Οτσαλάν, κρύβονται πίσω από ό,τι γράφτηκε, ειπώθηκε και διοχετεύθηκε για το Σχέδιο Ανάν, την ελληνοτουρκική προσέγγιση, τις επαφές των εμπειρογνωμόνων των υπουργών Εξωτερικών για τη διευθέτηση των εκκρεμοτήτων στο Αιγαίο. Κανένα από τα σενάριά τους δεν επαληθεύτηκε. Οι «ανατολίτικες συνωμοσίες» κατά της Ελλάδας αποδεικνύονται απραγματοποίητα σενάρια τουρκικής εσωτερικής κατανάλωσης. Το μέγα ζήτημα του «ξεπουλήματος του Κυπριακού» καταλήγει σε μία ενδοπαραταξιακή δολοφονία με μαύρο πρόβατο ένα «μικρό ψάρι»… την ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια. Ο σλαβικός «μπαμπούλας» των Σκοπίων αφορά κυρίως την πολιτική επιβίωση ανυπόληπτων παραγόντων τύπου Παπαθεμελή, Ψωμιάδη και των «παλικαριών» του ΛΑΟΣ. Ο «αλβανικός κίνδυνος» και ο «ισλαμικός δάκτυλος» αποτελούν βέλη στη φαρέτρα των ξενόφοβων - ρατσιστών, που δεν επιθυμούν την εξομάλυνση του μεταναστευτικού ζητήματος.
Είναι ώρα να αντιληφθούν, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται, πως η Ιστορία δεν μας χρωστά τίποτε. Ενδεχομένως, η κοινωνία αυτού του κράτους να χρωστά ακόμη στην Ιστορία. Οι τουρκόφωνοι της Θράκης έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους Έλληνες πολίτες. Οι ομιλούντες τη σλαβομακεδονική στη Φλώρινα, επίσης. Τα παιδιά των μεταναστών που ζουν και μορφώνονται στην Ελλάδα έχουν τα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη. Η Τουρκία έχει και αυτή τα δικαιώματα που της επιμερίζονται στο Αιγαίο, διότι απλούστατα βρέχεται από αυτό. Οι αλβανόφωνοι που εκδιωχτήκαν από την Ελλάδα, έστω ως συνεργάτες των κατακτητών, έχουν δικαίωμα αποζημίωσης για τις περιουσίες τους, όπως οι Ρωμιοί που εκδιώχθηκαν από την Κωνσταντινούπολη. Τέλος, οι λίγοι Κύπριοι που ακόμη ονειρεύονται μια διακοινωτική συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους έχουν το δικαίωμα στο όνειρό τους χωρίς να θεωρούνται προδότες ή χρηματιζόμενοι. Τα σενάρια συνωμοσίας αφορούν μόνο εκείνους που τα διοχετεύουν. Η Ιστορία καταγράφεται με γεγονότα. Οι «συνωμοσίες» αφορούν μόνο μερικούς κακούς σκηνοθέτες, αποχαυνωμένους καλλιτέχνες και αντιαισθητικούς κονδυλοφόρους.
Η μόνη προσθήκη στο άρθρο του κ Γεωργιάδη θα ήταν η υπενθύμιση ότι πατριώτες ήταν τόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος,όσο και ο Δημήτριος Γούναρης αλλά ο Πατριωτισμός του ενός δημιούργησε την μεγάλη ΕΛΛΑΔΑ,ενώ του ετέρου οδήγησε στον όλεθρο.
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009
Κακό μήνυμα
Διαβάζω το κύριο άρθρο της Καθημερινής με το οποίο συμφωνώ απόλυτα γιαυτό το αναπαράγω αυτούσιο
Πολύ κακό μήνυμα σε πολλές πλευρές δίνει το υψηλό κόστος της «τακτοποίησης» των εργασιακών θεμάτων στον ΟΛΠ. Κατ’ αρχήν δίδεται το σήμα σε άλλες συντεχνίες να προχωρήσουν σε εκβιαστικές ενέργειες, όπως ήταν το κλείσιμο του λιμανιού, για να εξασφαλίσουν όσα διεκδικούν. Ταυτοχρόνως δημιουργείται ένα αίσθημα έντονης κοινωνικής αδικίας σε χιλιάδες εργαζόμενους και επαγγελματίες, οι οποίοι ζουν με το άγχος της επιβίωσης ή της ανεργίας χωρίς να μπορούν να εκβιάσουν ανάλογη προνομιακή μεταχείριση από το κράτος. Και τέλος δίνεται ένα πολύ κακό σήμα στις αγορές και την Ε.Ε. καθώς η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να ξοδεύει χρήματα, που δεν διαθέτει, προκειμένου να εξευμενίσει ισχυρές συντεχνίες σε μια περίοδο πρόδηλης δημοσιονομικής κρίσης.
Πολύ κακό μήνυμα σε πολλές πλευρές δίνει το υψηλό κόστος της «τακτοποίησης» των εργασιακών θεμάτων στον ΟΛΠ. Κατ’ αρχήν δίδεται το σήμα σε άλλες συντεχνίες να προχωρήσουν σε εκβιαστικές ενέργειες, όπως ήταν το κλείσιμο του λιμανιού, για να εξασφαλίσουν όσα διεκδικούν. Ταυτοχρόνως δημιουργείται ένα αίσθημα έντονης κοινωνικής αδικίας σε χιλιάδες εργαζόμενους και επαγγελματίες, οι οποίοι ζουν με το άγχος της επιβίωσης ή της ανεργίας χωρίς να μπορούν να εκβιάσουν ανάλογη προνομιακή μεταχείριση από το κράτος. Και τέλος δίνεται ένα πολύ κακό σήμα στις αγορές και την Ε.Ε. καθώς η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να ξοδεύει χρήματα, που δεν διαθέτει, προκειμένου να εξευμενίσει ισχυρές συντεχνίες σε μια περίοδο πρόδηλης δημοσιονομικής κρίσης.
Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2009
Η Ν.Δ. στην εποχή των Γιορκ και των Λάνκαστερ..
Αυτό που βλέπετε να συμβαίνει σήμερα στη Ν.Δ. εν όψει διαδοχής (και δυσκολεύεστε να το πιστέψετε) είναι αυτό που συνέβαινε και επί κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, αλλά δεν το βλέπατε. Είναι η ίδια απουσία εκείνη που βυθίζει σήμερα την ηττημένη Ν.Δ. σε κρίση, με εκείνη που καταδίκασε σε στασιμότητα την περιλάλητη Νέα Διακυβέρνηση. Το αδιανόητο για την ανευθυνότητα του «Εγώ στις 8 Νοεμβρίου θα έχω φύγει» δεν διαφέρει επί της ουσίας από το στερεότυπο και εξίσου ανεύθυνο «Βρείτε τα μεταξύ σας», στο οποίο κατέληγε ο τέως πρωθυπουργός όποτε ανέκυπτε εσωτερικό πρόβλημα στην κυβέρνησή του.
Ενόσω ο Κώστας Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός, απορούσα πώς ήταν δυνατόν οι δικοί του να μη συνειδητοποιούν τις ευθύνες που τον βάρυναν, κυρίως για την αβελτηρία στη διαχείριση των σκανδάλων, αλλά πάντα να φταίει κάποιος άλλος και ο ίδιος να μένει, ως συνήθως, άσπιλος! Ηταν, λ.χ., ο Γ. Βουλγαράκης εκείνος που πρόδωσε την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Η ανοχή του πρωθυπουργού προς το αποτέλεσμα της δικής του εσφαλμένης κρίσης ποτέ δεν ήταν πρόβλημα για τους πιστούς του.
Τώρα, βλέποντας το επίπεδο στο οποίο διεξάγεται η διαμάχη για τη διαδοχή του, η απορία μου έχει πλέον ξεπερασθεί. Διότι όταν παρακολουθώ τους «φερόμενους υποψηφίους» (κατά την τρέχουσα διατύπωση) ή «ενδιαφερόμενους» (κατά τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής) να συζητούν την εκλογή νέου προέδρου, με τη διαδικασία εκλογής υπό διαπραγμάτευση, με μόνο γνώμονα το συμφέρον της κάθε υποψηφιότητας και αδιαφορώντας για το καταστατικό του κόμματος, καταλαβαίνω την επιεική στάση τους απέναντι στην πολλές φορές εμφανή ανεπάρκεια του Κ. Καραμανλή: Η εξουσία ήταν γι’ αυτούς αυτοσκοπός και θα ανέχονταν πολλά από εκείνον που μπορούσε να την εξασφαλίσει.
Για να συνοψίσω το πρόβλημα που παρουσιάζει σήμερα η Ν.Δ., υπό το φως μάλιστα της κυβερνητικής αποτυχίας της, θα χρησιμοποιούσα δύο λέξεις, τις οποίες εισήγαγε ο απελθών πρωθυπουργός στην πολιτική συζήτηση: Πολιτικός πολιτισμός. Αλλά όπως η ηθική στάση στην πολιτική ζωή δεν ταυτίζεται με την ηθικολογία, έτσι και η επίκληση του πολιτικού πολιτισμού δεν αρκεί από μόνη της. Το περιεχόμενο του όρου το έδωσε εν τέλει η ίδια η διακυβέρνηση με το ύφος και τα πεπραγμένα της, με την εγκατάλειψη των μεταρρυθμιστικών στόχων, με την προτεραιότητα που δινόταν πάντα στο πολιτικό κόστος έναντι οποιασδήποτε προσπάθειας να αλλάξουν τα κακώς κείμενα, στο τέλος ακόμη και με το λόγο για τον οποίο ζήτησε την επανεκλογή της.
Αν όμως, η διακυβέρνηση της χώρας από την Κεντροδεξιά κατέληξε –για να θυμηθούμε τον Ντισραέλι– σε «οργανωμένη υποκρισία», η παράταξη χωρίς την εξουσία έχει περιέλθει πλέον στο στάδιο της «ανοργάνωτης υποκρισίας». Με τον πολιτικό πολιτισμό της εξουσίας ως αυτοσκοπό, δεν εκπλήσσομαι που η κατάσταση σήμερα στη Ν.Δ. δικαιώνει πλήρως όσους χρησιμοποιούν το όρο «βαρώνος» για να περιγράψουν τους ισχυρούς παράγοντες της παράταξης. Οι όροι υπό τους οποίους προετοιμάζεται η Ν.Δ. για την επόμενη φάση της ιστορίας της είναι μεσαιωνικοί και θυμίζουν τους δυναστειακούς πολέμους των Γιόρκ με τους Λάνκαστερ, ενώ μάλιστα το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να διανύει περίοδο Πεφωτισμένης Δεσποτείας..
Υποθήκες
«Η Ν.Δ. συνετρίβη επειδή έχασε το ηθικό πλεονέκτημα έναντι του ΠΑΣΟΚ [...] Τώρα θα πρέπει η ίδια η Ν.Δ. να δείξει ότι μπορεί να φέρει πίσω την ηθική στην πολιτική ζωή». Εύστοχη η διαπίστωση του αιτίου της ήττας, ωραία η παραίνεση για την αποκατάσταση της ηθικής. Αποκτούν δε πρόσθετο βάρος, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι πρόκειται για θέσεις που εξέφρασε ο... Γιάννης Κεφαλογιάννης! (Καλά, δεν έχει συναίσθηση της κατάστασης του ο άνθρωπος;)
Κάτι το ωραίο
Ηταν οπωσδήποτε η γραφικότερη στιγμή των έως τώρα διεργασιών για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Ν.Δ. Εννοώ την επίσκεψη, την περασμένη Παρασκευή, του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο γραφείο του Δημήτρη «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλου. Ο λεγόμενος Βαγγέλας σιωπηλός και αμήχανος, βυθισμένος σε έναν καναπέ. Απέναντι του, να του κάνει κήρυγμα, με το δάχτυλο προτεταμένο ο «δεν κλέψαμε», σε στάση και ύφος που παρέπεμπε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή – υπήρχε μάλιστα και μια φωτογραφία του αειμνήστου σε περίοπτη θέση στο φόντο. Ολα αυτά δε σε σαλονάκι Chesterfield και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες...
Η πίστη σώζει
Διαβάζω μανιωδώς (μην τρομάξετε...) τις αναλύσεις στον «Ριζοσπάστη» για το αποτέλεσμα των εκλογών, όπου ως γνωστόν το κόμμα που αντιπροσωπεύει κατ’ αποκλειστικότητα τα συμφέροντα του λαού σημείωσε υποχώρηση κατά μία εκατοστιαία μονάδα. Σελίδες επί σελίδων, στις οποίες, ωστόσο, πουθενά δεν θίγεται η ουσία του προβλήματος τους: Οτι, δηλαδή, δεν γίνεται να πείσεις τον κόσμο να πιστέψει στον κομμουνισμό, όταν έχουν περάσει μόλις είκοσι χρόνια από την πλήρη κατάρρευσή του στην Ευρώπη. Αντιθέτως, οι αναλύσεις καταλήγουν πάντα σε μονότονες επισημάνσεις για «πιο υψηλό επίπεδο στράτευσης» και άλλα παρόμοια. Υπό μίαν έννοια, η στάση αυτή είναι συγκινητική, διότι ισοδυναμεί με το εξής: Σκοπός του ΚΚΕ είναι να γκρεμίσει έναν πέτρινο τοίχο με το κεφάλι του. Προσπαθεί, αλλά φυσικά δεν τα καταφέρνει. Αντί να αρχίζει να υποψιάζεται ότι ίσως το κεφάλι δεν είναι το κατάλληλο μέσον για να πέσει ένας τοίχος, αποφασίζει την επόμενη φορά να πέσει επάνω του με περισσότερη φόρα. Είναι θέμα πίστης και όταν πιστεύεις ότι το κεφάλι δεν σου είναι απαραίτητο...
Tου Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 13-10-2009
Ενόσω ο Κώστας Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός, απορούσα πώς ήταν δυνατόν οι δικοί του να μη συνειδητοποιούν τις ευθύνες που τον βάρυναν, κυρίως για την αβελτηρία στη διαχείριση των σκανδάλων, αλλά πάντα να φταίει κάποιος άλλος και ο ίδιος να μένει, ως συνήθως, άσπιλος! Ηταν, λ.χ., ο Γ. Βουλγαράκης εκείνος που πρόδωσε την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού. Η ανοχή του πρωθυπουργού προς το αποτέλεσμα της δικής του εσφαλμένης κρίσης ποτέ δεν ήταν πρόβλημα για τους πιστούς του.
Τώρα, βλέποντας το επίπεδο στο οποίο διεξάγεται η διαμάχη για τη διαδοχή του, η απορία μου έχει πλέον ξεπερασθεί. Διότι όταν παρακολουθώ τους «φερόμενους υποψηφίους» (κατά την τρέχουσα διατύπωση) ή «ενδιαφερόμενους» (κατά τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής) να συζητούν την εκλογή νέου προέδρου, με τη διαδικασία εκλογής υπό διαπραγμάτευση, με μόνο γνώμονα το συμφέρον της κάθε υποψηφιότητας και αδιαφορώντας για το καταστατικό του κόμματος, καταλαβαίνω την επιεική στάση τους απέναντι στην πολλές φορές εμφανή ανεπάρκεια του Κ. Καραμανλή: Η εξουσία ήταν γι’ αυτούς αυτοσκοπός και θα ανέχονταν πολλά από εκείνον που μπορούσε να την εξασφαλίσει.
Για να συνοψίσω το πρόβλημα που παρουσιάζει σήμερα η Ν.Δ., υπό το φως μάλιστα της κυβερνητικής αποτυχίας της, θα χρησιμοποιούσα δύο λέξεις, τις οποίες εισήγαγε ο απελθών πρωθυπουργός στην πολιτική συζήτηση: Πολιτικός πολιτισμός. Αλλά όπως η ηθική στάση στην πολιτική ζωή δεν ταυτίζεται με την ηθικολογία, έτσι και η επίκληση του πολιτικού πολιτισμού δεν αρκεί από μόνη της. Το περιεχόμενο του όρου το έδωσε εν τέλει η ίδια η διακυβέρνηση με το ύφος και τα πεπραγμένα της, με την εγκατάλειψη των μεταρρυθμιστικών στόχων, με την προτεραιότητα που δινόταν πάντα στο πολιτικό κόστος έναντι οποιασδήποτε προσπάθειας να αλλάξουν τα κακώς κείμενα, στο τέλος ακόμη και με το λόγο για τον οποίο ζήτησε την επανεκλογή της.
Αν όμως, η διακυβέρνηση της χώρας από την Κεντροδεξιά κατέληξε –για να θυμηθούμε τον Ντισραέλι– σε «οργανωμένη υποκρισία», η παράταξη χωρίς την εξουσία έχει περιέλθει πλέον στο στάδιο της «ανοργάνωτης υποκρισίας». Με τον πολιτικό πολιτισμό της εξουσίας ως αυτοσκοπό, δεν εκπλήσσομαι που η κατάσταση σήμερα στη Ν.Δ. δικαιώνει πλήρως όσους χρησιμοποιούν το όρο «βαρώνος» για να περιγράψουν τους ισχυρούς παράγοντες της παράταξης. Οι όροι υπό τους οποίους προετοιμάζεται η Ν.Δ. για την επόμενη φάση της ιστορίας της είναι μεσαιωνικοί και θυμίζουν τους δυναστειακούς πολέμους των Γιόρκ με τους Λάνκαστερ, ενώ μάλιστα το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να διανύει περίοδο Πεφωτισμένης Δεσποτείας..
Υποθήκες
«Η Ν.Δ. συνετρίβη επειδή έχασε το ηθικό πλεονέκτημα έναντι του ΠΑΣΟΚ [...] Τώρα θα πρέπει η ίδια η Ν.Δ. να δείξει ότι μπορεί να φέρει πίσω την ηθική στην πολιτική ζωή». Εύστοχη η διαπίστωση του αιτίου της ήττας, ωραία η παραίνεση για την αποκατάσταση της ηθικής. Αποκτούν δε πρόσθετο βάρος, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι πρόκειται για θέσεις που εξέφρασε ο... Γιάννης Κεφαλογιάννης! (Καλά, δεν έχει συναίσθηση της κατάστασης του ο άνθρωπος;)
Κάτι το ωραίο
Ηταν οπωσδήποτε η γραφικότερη στιγμή των έως τώρα διεργασιών για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Ν.Δ. Εννοώ την επίσκεψη, την περασμένη Παρασκευή, του Βαγγέλη Μεϊμαράκη στο γραφείο του Δημήτρη «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλου. Ο λεγόμενος Βαγγέλας σιωπηλός και αμήχανος, βυθισμένος σε έναν καναπέ. Απέναντι του, να του κάνει κήρυγμα, με το δάχτυλο προτεταμένο ο «δεν κλέψαμε», σε στάση και ύφος που παρέπεμπε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή – υπήρχε μάλιστα και μια φωτογραφία του αειμνήστου σε περίοπτη θέση στο φόντο. Ολα αυτά δε σε σαλονάκι Chesterfield και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες...
Η πίστη σώζει
Διαβάζω μανιωδώς (μην τρομάξετε...) τις αναλύσεις στον «Ριζοσπάστη» για το αποτέλεσμα των εκλογών, όπου ως γνωστόν το κόμμα που αντιπροσωπεύει κατ’ αποκλειστικότητα τα συμφέροντα του λαού σημείωσε υποχώρηση κατά μία εκατοστιαία μονάδα. Σελίδες επί σελίδων, στις οποίες, ωστόσο, πουθενά δεν θίγεται η ουσία του προβλήματος τους: Οτι, δηλαδή, δεν γίνεται να πείσεις τον κόσμο να πιστέψει στον κομμουνισμό, όταν έχουν περάσει μόλις είκοσι χρόνια από την πλήρη κατάρρευσή του στην Ευρώπη. Αντιθέτως, οι αναλύσεις καταλήγουν πάντα σε μονότονες επισημάνσεις για «πιο υψηλό επίπεδο στράτευσης» και άλλα παρόμοια. Υπό μίαν έννοια, η στάση αυτή είναι συγκινητική, διότι ισοδυναμεί με το εξής: Σκοπός του ΚΚΕ είναι να γκρεμίσει έναν πέτρινο τοίχο με το κεφάλι του. Προσπαθεί, αλλά φυσικά δεν τα καταφέρνει. Αντί να αρχίζει να υποψιάζεται ότι ίσως το κεφάλι δεν είναι το κατάλληλο μέσον για να πέσει ένας τοίχος, αποφασίζει την επόμενη φορά να πέσει επάνω του με περισσότερη φόρα. Είναι θέμα πίστης και όταν πιστεύεις ότι το κεφάλι δεν σου είναι απαραίτητο...
Tου Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 13-10-2009
Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009
Μνήμη Φράνσις Νόελ Μπέικερ

Αντιγράφω από τον ιστότοπο "Προοδευτική πολιτική":
Τον Οκτώβριο του 1945, προς μεγάλη του κατάπληξη και οδύνη -καθώς προγραμμάτιζε να επιστρέψει στο «κινγκ'ς κόλετζ» του Κέμπριτζ για να ολοκληρώσει τις σπουδές του- ο Φράνσις Νόελ Μπέικερ (Francis Noel-Baker) εξελέγη απροσδόκητα βουλευτής της περιφέρειας Μπρέντφορντ και Τσίσουικ, στον απρόσμενο εκλογικό θρίαμβο του «Εργατικού κόμματος» του 'Ατλι (Attlee).
Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ακόμα πιο εκπληκτικό λόγω του ότι ο κάτοχος της έδρας, ο συνταγματάρχης σερ Χάρολντ Μίτσελ (Sir Harold Mitchell), εκλεγόταν συνεχώς από το 1931, είχε πρόσφατα ανακηρυχθεί αντιπρόεδρος του «συντηρητικού κόμματος», ήταν γνωστός στενός φίλος του Ουίνστον Τσόρτσιλ (Winston Churchill) και είχε τη φήμη ενός άμεμπτου κοινοβουλευτικού άνδρα.
Ο Νόελ Μπέικερ γρήγορα χαρακτηρίστηκε ως το «βρέφος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Εργατικών» (χαρακτηρισμός που είναι μάλλον άβολος, όπως μπορώ να βεβαιώσω από προσωπική πείρα, αφού εξελέγην για πρώτη φορά σε ηλικία 29 ετών). Όπως μου εξομολογήθηκε ο ίδιος στο κοινοβούλιο, το 1962, εκείνη η πρώτη εκλογή του είχε έρθει «υπερβολικά πρώιμα». Κατά τη γνώμη μου, ως βουλευτής του Σουίντον από το 1955 ως το 1968 θα είχε αναλάβει υπουργικό αξίωμα αν είχε ζήσει αρκετά ο Χιου Γκάιτσκελ (Hugh Gaitskell) ή αν τον είχε διαδεχθεί στην ηγεσία του Εργατικού κόμματος ο Τζορτζ Μπράουν (George Brown) ή ακόμα και ο Τζιμ Κάλαχαν (Jim Callaghan) και όχι ο Χάρολντ Ουίλσον (Harold Wilson).
Το 1964 παρευρέθηκα σε ένα δείπνο που παρέθεσε ο Νόελ Μπέικερ με σκοπό να συνομιλήσει ο πρωθυπουργός με τα νεαρά μέλη της κοινοβουλευτικής του ομάδας. Ο Ουίλσον, που συνήθως παρέδιδε μαθήματα ευγένειας και ευστροφίας, εκείνο το βράδυ ήταν ασυγχώρητα αγενής προς το Νόελ Μπέικερ. Όπως παρατήρησε τότε κάποιος, ο ηγέτης του κόμματος δεν ήταν έτοιμος να λησμονήσει τη «βεντέτα» του με τους Νόελ Μπέικερ (πατέρα και υιό)· όσο παρέμενε στην ηγεσία του κόμματος, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να τους αναθέσει υπουργικό αξίωμα.
Ήμουν γραμματέας της επιτροπής διεθνών σχέσεων της κοινοβουλευτικής ομάδας του Εργατικού κόμματος επί των ημερών της προεδρίας της από τον πατέρα του Φράνσις, Φίλιπ Νόελ Μπέικερ (Philip Noel-Baker) και είμαι εις θέση να γνωρίζω πόσο είχε εκνευριστεί η ηγεσία του Εργατικού κόμματος από την αντίθεσή του στον πόλεμο του Βιετνάμ. Εν μέρει η οργή κατά του Φίλιπ Νόελ Μπέικερ, που είχε επιπτώσεις και στη συμπεριφορά της κομματικής ηγεσίας προς το γιο του, οφειλόταν στο ότι ο Φίλιπ είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ ειρήνης, κάτι που προκαλούσε το φθόνο των ηγετών του Εργατικού κόμματος, και μάλιστα σε μια εποχή που ήταν εξαιρετικά υπερήφανοι για τις πρωτοβουλίες τους υπέρ του πολυμερούς αφοπλισμού.
Ο Φράνσις Νόελ Μπέικερ ήταν γόνος μιας πολιτικής οικογένειας. Το 1906, ο πάππος του, Τζόζεφ 'Αλεν Μπέικερ (Joseph Allen Baker) εξελέγη βουλευτής των «φιλελευθέρων» στο Ιστ Φίνσπουρι, και υπηρέτησε τους φιλελεύθερους πρωθυπουργούς Κάμπελ Μπάνερμαν (Campbell Bannerman) and 'Ασκουιθ (Asquith). Ο πατέρας του, Φίλιπ, είχε διακριθεί στους ολυμπιακούς αγώνες της Αμβέρσας το 1920, υπηρέτησε ευδοκίμως στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη και εξελέγη βουλευτής του Ντέρμπι με τους Εργατικούς.
Εγκαταλείποντας το λύκειο του Ουεστμίνστερ για το «κινγκ'ς κόλετζ» ο ιδεαλιστής Φράνσις πήγε στην Ισπανία για να πολεμήσει στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Εκεί συνδέθηκε με αρκετούς Βρετανούς συνδικαλιστές και ιδιαίτερα με τον Τζακ Τζόουνς (Jack Jones). Όταν τελικά ενεγράφη στο Κέμπριτζ, το 1939, πέρασε τον πρώτο χρόνο των σπουδών του παρακολουθώντας τις διαλέξεις των σερ Τζον Κλάφαμ (Sir John Clapham), Τζον Σόλτμαρς (John Saltmarsh) και 'Αρθουρ Πιγκού (Arthur Pigou). Τιμήθηκε για την επιμέλειά του στο προκαταρκτικό έτος των σπουδών του, αλλά στη συνέχεια κατετάγη εθελοντής για να πολεμήσει στο Β' παγκόσμιο πόλεμο.
Εντάχθηκε στο 43ο τάγμα του «βασιλικού συντάγματος τεθωρακισμένων» και στη συνέχεια μετετάχθη στην «υπηρεσία πληροφοριών». Ενώ υπηρετούσε στην Αίγυπτο, οι φίλοι του Τομ Φρέιζερ (Tom Fraser) (Εργατικός βουλευτής του Χάμιλτον) και Τζον Πάρκερ (John Parker) (Εργατικός βουλευτής του Ντάγκενχαμ και γραμματέας της «εταιρείας των φαβιανών») τον έπεισαν να διεκδικήσει την έδρα του Μπρέντφορντ και Τσίσουικ στις εκλογές του 1945. Πράγματι γύρισε στην πατρίδα, έκανε μια σύντομη προεκλογική καμπάνια και επέστρεψε στο Κάιρο, όπου έμαθε την εκλογή του, τρεις εβδομάδες αφού είχαν κλείσει οι κάλπες (εκείνη την εποχή τα εκλογικά αποτελέσματα αργούσαν, προκειμένου να καταμετρηθούν οι επιστολικές ψήφοι όσων υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία στο εξωτερικό).
Όπως ήταν αναπόφευκτο, μετά την ανάκαμψη των Συντηρητικών το 1950 ο Φράνσις Νόελ Μπέικερ έχασε την έδρα του και το διάστημα 1950-1954 εργάστηκε στo ευρωπαϊκό πρόγραμμα του BBC. Οι φίλοι που τον είχαν ενθαρρύνει να αναμειχθεί στην πολιτική το 1945 επανήρθαν κι έπεισαν τον Φράνσις να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα το 1955 στην εκλογική περιφέρεια του Σουίντον, πάντα με το Εργατικό κόμμα.
Ως γραμματέας εκ μέρους του κοινοβουλίου στη διυπουργική ομάδα για την εθνική ασφάλεια στην οποία προήδρευε ο Εμάνιουελ Σίνουελ (Emmanuel Shinwell), ο Φράνσις διακρίθηκε ως άριστος εισηγητής. Την ικανότητά του αυτή την αξιοποίησε πλήρως το 1967, όταν εισηγήθηκε ένα σχέδιο νόμου μιας ομάδας βουλευτών για την κατάργηση της διαφήμισης προϊόντων καπνού στην τηλεόραση. Πέραν πάσης προσδοκίας, και παρά τη σφοδρή αντίθεση του πανίσχυρου λόμπι των εταιρειών τσιγάρων, ο Νόελ Μπέικερ νίκησε: αυτό ήταν το πρώτο βήμα στην απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους. Ως συνήθως, προηγείτο κι εδώ της εποχής του.
Το κορυφαίο ίσως επίτευγμά του ως βουλευτής ήταν η κρίσιμη συμμετοχή του στην ίδρυση της «διεθνούς αμνηστίας». Στο σπίτι του οργανώθηκε η συνάντηση γνωριμίας του σεβασμιότατου Όστεν Ουίλιαμς (Austen Williams), εφημερίου του ιερού ναού Σεν Μάρτιν ιν δε φιλντς με τον Πέτερ Μπένενσον (Peter Benenson), που οδήγησε στην ίδρυση της οργάνωσης το 1961.
Αλλά η εντονότερη ανάμνηση που διατηρώ από την κοινοβουλευτική παρουσία του Φράνσις Νόελ Μπέικερ είναι η σειρά των παρεμβάσεών του για το καυτό ζήτημα της Κύπρου. Εξάλλου ήταν στενός φίλος του αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ηγέτη της ελληνοκυπριακής κοινότητας (μία ακόμα πηγή δυσφορίας για την ηγετική ομάδα του Εργατικού κόμματος). Όταν ο αρχιεπίσκοπος επισκέφθηκε τη Βρετανία, δυστυχώς πολλοί παρουσίασαν τον Φράνσις Νόελ Μπέικερ ως «μπάτλερ» του αρχιεπισκόπου στη Βρετανία. Πάντως ο Νόελ Μπέικερ εναντιώθηκε αποφασιστικά ενάντια στον συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα και την οργάνωση ΕΟΚΑ, την ένοπλη απελευθερωτική εθνικιστική οργάνωση των Κυπρίων. Ήταν δε ιδιαίτερα εξοργισμένος με τις πράξεις της ελληνικής κυβέρνησης που έδωσαν στην Τουρκία το πρόσχημα να εισβάλει στο νησί και τα καταλάβει τη βόρειο Κύπρο. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να απαλλαγεί επιτέλους από τις υποψίες πως επέδειξε ανάρμοστη ανοχή προς το ελληνικό στρατιωτικό καθεστώς της εποχής.
Το 1968, στο ετήσιο δείπνο της τοπικής οργάνωσης του Σουίντον του Εργατικού κόμματος, που οργανώθηκε στο συνεταιριστικό εστιατόριο της Φλιτ Στριτ, ο Νόελ Μπέικερ δήλωσε στους οπαδούς του πως σκόπευε να παραιτηθεί από το κοινοβούλιο με την πρώτη ευκαιρία. Ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας Τζον Σίλκιν (John Silkin), έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να αποφύγει την παραίτηση και την επακόλουθη αναπληρωματική εκλογή, που εξάλλου την κέρδισαν οι Συντηρητικοί.
Με την ιδιότητα του επιστήθιου φίλου του, ρώτησα κάποτε τον Φράνσις γιατί είχε προβεί σε αυτή την ενέργεια. Μου απάντησε πως δεν άντεχε άλλο την εχθρότητα του Ουίλσον, αλλά και την κυβερνητική αδιαφορία στις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του για τις επιπτώσεις της κυβερνητικής πολιτικής στο σιδηρόδρομο, που είχε μεγάλη σημασία για την οικονομία του Σουίντον. Θυμάμαι πως είχα παρευρεθεί σε μια συνέλευση της τοπικής κομματικής οργάνωσης του Σουίντον, απόντος του Μπέικερ, και είχα εντυπωσιαστεί από τη δυσαρέσκεια και την οργή των μελών του κόμματος για την κυβερνητική σιδηροδρομική πολιτική. Ήταν πολύ φυσικό να νιώθει άβολα ο Νόελ Μπέικερ με αυτή την κατάσταση.
Όταν εγκατέλειψε το κοινοβούλιο, ο Νόελ Μπέικερ «έπαιξε» λιγάκι με το «σοσιαλδημοκρατικό κόμμα» (SDP), αλλά απογοητεύθηκε και κατέληξε στους οικολόγους, πράγμα πλήρως κατανοητό αφού ο ίδιος και η σύζυγός του Μπάρμπρο (Barbro), με την οποία μοιράστηκαν πολυετή ευτυχή έγγαμο βίο, ήταν από πολλά χρόνια ενεργά μέλη της «οργάνωσης της γης». Η σύζυγός του ήταν κόρη ενός Σουηδού επιχειρηματία, εξαγωγέα σουηδικών γεωργικών μηχανημάτων στη Ρωσία τη δεκαετία του '20 και του '30, και υπηρέτησε ως Σουηδή διπλωμάτης στην Κίνα και την Αργεντινή τη δεκαετία του '50.
Τα τελευταία 40 χρόνια της ζωής του ο Νόελ Μπέικερ τα πέρασε στο ελληνικό νησί της Εύβοιας, όπου είχε κληρονομήσει ένα μεγάλο αγρόκτημα από τον Φρανκ Νόελ (Frank Noel) τον πάππο του από την πλευρά του πατέρα του. Βάλθηκε να αναδειχθεί σε πρότυπο γαιοκτήμονα. Ο Γιώργος Δαυίδ, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες επιχειρηματίες και δωρητές του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, όπου σπούδασε, μου αποκάλυψε πως στα τέλη της δεκαετίας του '50 μετά από ένα ταξίδι του στην Εύβοια, αναρωτήθηκε γιατί ορισμένα σημεία του ευβοϊκού δάσους ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από ότι άλλα. Του είπαν πως τα υγιή τμήματα του δάσους ανήκαν στην οικογένεια του Νόελ Μπέικερ, που είχε εισαγάγει στη χώρα την επιστημονική δασοπονία.
Όταν ρώτησα τον Δαυίδ για τη σχέση του Νόελ Μπέικερ με τους Έλληνες συνταγματάρχες, που του είχε στοιχίσει τόσες επικρίσεις από τους κοινοβουλευτικούς του Εργατικού κόμματος, μου είπε πως την εποχή εκείνη, όποιος ήθελε να κάνει κάτι δημιουργικό στην Ελλάδα όφειλε «να κάνει τα στραβά μάτια» σε ότι αφορά τις πράξεις της στρατιωτικής κυβέρνησης: «οι δεκαοχτάχρονοι και οι εικοσάχρονοι είχαν την πολυτέλεια να διαδηλώνουν εναντίον του καθεστώτος, τα πράγματα όμως ήταν πολύ διαφορετικά για κάποιον που είχε οικογένεια και περιουσία στη χώρα».
Όταν επισκεφθήκαμε την Ελλάδα με μια διακομματική επιτροπή (πληρώσαμε από την τσέπη μας!) πολλοί Έλληνες πολιτικοί, πανεπιστημιακοί και επιχειρηματίες μας διαβεβαίωσαν πως σήμερα η οικογένεια των Νόελ Μπέικερ τιμάται στην Ελλάδα ως ένα είδος διαδόχων του λόρδου Βύρωνα (Lord Byron) άξιων σημερινών εκπροσώπων του βρετανικού φιλελληνισμού.
Μετά την απώλεια του Νόελ Μπέικερ, που κηδεύθηκε στην Εύβοια σύμφωνα με το τυπικό της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας, από τους βουλευτές του εκλογικού θριάμβου των Εργατικών του 1945 παραμένουν πλέον σήμερα εν ζωή μόνον οι Μάικλ Φουτ (Michael Foot) και Τζον Φρίμαν (John Freeman).
του Tam Dallyel βουλευτή του Εργατικού κόμματος από το 1962 έως το 2005
ο Φράνσις Νόελ Μπέικερ πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου2009 Νεκρολογία του δημοσιεύτηκε στον Daily Telegraph και τον Independent
Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009
Ο Γκόρντον Μπράουν και ο Μισθός του
Διαβάζω ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός, Γκόρντον Μπράουν, δήλωσε σήμερα έτοιμος να μειώσει τον μισθό του προκειμένου να βοηθήσει τους ανέργους, στην περίπτωση που ένα τέτοιο μέτρο χρειαστεί να υιοθετηθεί από τους βουλευτές σε εθνικό επίπεδο.
Κατά τη διάρκεια συνάντησής του με νέους σε στούντιο ραδιοσταθμού στο ανατολικό Λονδίνο, ζητήθηκε από τον Μπράουν, όπως και από άλλους πολιτικούς και επιχειρηματίες, να μειώσουν τους μισθούς τους για να βοηθήσουν τους ανέργους, όπως αναφέρει στην ιστοσελίδα του το BBC.
"Δεν ανησυχώ για τον μισθό μου. Εάν υπάρξει συμφωνία ώστε να το κάνουμε όλοι, θα ήμουν έτοιμος να συμμετάσχω. Δεν κάνω αυτό το επάγγελμα για τα χρήματα", σημείωσε ο Μπράουν.
Μήπως προτίθενται να κάνουν κάτι παρόμοιο και οι "Πατέρες" του ελληνικού έθνους που κάθε λίγο και λιγάκι αυξάνουν τις αποδοχές τους στα μουλωχτά παρασύροντας προς τα άνω και τις αποδοχές των δικαστικών. Μήπως λέω
Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009
O "πόλεμος των αξιών" επανέρχεται δριμύτερος
Αντιγράφω από την διαδυκτιακή επιθεώρησηοο "Προοδευτική Πολιτική
O "πόλεμος των αξιών" επανέρχεται δριμύτερος
του Μάικλ Μακ Τέρναν Αύγουστος 27 2009
«Έχετε να επιλέξετε μεταξύ μιας δημόσιας τουαλέτας και μιας ιδιωτικής, ποια θα διαλέξετε;» κραυγάζει ο εξαγριωμένος ραδιοφωνικός παραγωγός. Μα ελάτε τώρα, είναι προφανές! Το ιδιωτικό είναι καλύτερο, αναφωνεί και αρχίζει να κατηγορεί για ανεπάρκεια το βρετανικό «εθνικό σύστημα υγείας» (NHS) και τα προβληματικά ευρωπαϊκά κρατικά συστήματα υγείας.
Τοποθετημένη στα άκρα του πολιτικού φάσματος, αυτή η υστερία και η προκλητική διάθεση, αναδεικνύει το λασπώδες έδαφος που καταπίνει την πρόσφατη πρωτοβουλία του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama) για μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας.
Επανεμφανίζεται η κλασική ρητορική του «πολέμου των αξιών»: ο σκληρά εργαζόμενος και άγρια φορολογούμενος «μέσος Αμερικανός» αντιπαρατίθεται στη φιλελεύθερη ελίτ που έχει βαλθεί να καταστρέψει τις αξίες στις οποίες στηρίζεται αυτή η χώρα. Σκοπός τους είναι «να γελοιοποιήσουν το μέσο Αμερικανό» φωνάζει ο τηλεπαρουσιαστής του καναλιού «φοξ νιους»· μας αποκαλούν «παράφρονες» και «αντιαμερικανούς»!
Όπως σημειώνει οΤόμας Φρανκ (Thomas Frank) στο βιβλίο του «τι τρέχει με το Κάνσας;», η πολιτική των αξιών μετατράπηκε για τους προοδευτικούς σε «θανάσιμη πολιτική παγίδα». Ισχυριζόμενοι πως συμπαραστέκονται στο μέσο Αμερικάνο, οι συντηρητικοί κινητοποίησαν μάζες ψηφοφόρων σε «καυτά» κοινωνικά ζητήματα, παρά τα οδυνηρά αποτελέσματα της πολιτικής τους για τη «μέση Αμερική».
Η επιχείρηση αυτή ξεκίνησε τη δεκαετία του '60, όταν διάφορες προσωπικότητες της συντηρητικής ή θρησκευτικής δεξιάς άρχισαν να θορυβούν για τον υπονομευτικό ρόλο του «ελευθεριακού ήθους» στην αμερικανική κοινωνία. Έκτοτε, οι «πόλεμοι αξιών» έπληξαν τους Δημοκρατικούς, που αναζητούν εις μάτην τρόπο να επικοινωνήσουν εκ νέου με τη «μέση Αμερική», που έχει στραφεί αποφασιστικά εναντίον τους.
Χρησιμοποιώντας το Κάνσας σαν ιδεότυπο για ολόκληρη την Αμερική, ο Φρανκ χρησιμοποίησε για τίτλο του βιβλίου του τον τίτλο ενός Ρεπουμπλικανικού δοκιμίου του 1896, στο οποίο επικρίνονταν οι ντόπιοι ριζοσπάστες που υποτίθεται πως κατέστρεφαν την οικονομία της πολιτείας υιοθετώντας αιρετικές οικονομικές προσεγγίσεις. Ήταν η εποχή που είχαν εμφανιστεί μια σειρά μεγάλων προοδευτικών ηγετών που πρόβαλαν τις έννοιες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας, των τόσο σύμφυτων με το αμερικανικό σύστημα αξιών· ήταν η εποχή που ο φόρος ακινήτου περιουσίας του Γούντροου Ουίλσον (Woodrow Wilson) και τα αντιμονοπωλιακά μέτρα του Θεοδώρου Ρούσβελτ (Theodore Roosevelt) κέρδιζαν την υποστήριξη των πολιτών.
Πόσο άλλαξαν οι καιροί, αναλογίζεται ο Φρανκ, ενώ αναλύει πώς, χάρη στους «πολέμους αξιών», σφυρηλατήθηκε η παράδοξη συμμαχία μεταξύ των άλλοτε ακραιφνών οπαδών του «νιου ντιλ» και των συντηρητικών.
Η ανάλυση του Φρανκ γράφτηκε πριν την εκλογή του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama), κι όμως, παρά τη συμβολική σημασία της προεδρικής εκλογής του 2008, ο Αύγουστος του 2009 σηματοδοτεί την αναθέρμανση αυτών των «πολέμων των αξιών», μέσω της προσεκτικής επιχείρησης δαιμονοποίησης του προέδρου και των προτάσεών του για τη μεταρρύθμιση της υγείας. Καθώς ο πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με την αποδοκιμασία της κοινής γνώμης, πολλαπλασιάζονται οι φήμες πως θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει, όπως ακριβώς ο Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) το 1993.
Πάντως μέχρι τώρα ο πρόεδρος απαντά προβάλλοντας την ανάγκη της καθιέρωσης αποτελεσματικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για τους Αμερικάνους, που αγωνιούν για την πορεία της οικονομίας. Ο πρόεδρος εκστρατεύει ενάντια στις αυξήσεις στα ασφάλιστρα, τονίζοντας ταυτόχρονα πως «οι γραφειοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν καμιά δουλειά να ανακατεύονται στις υποθέσεις σας, με τον ίδιο τρόπο που δεν έχουν οι γραφειοκράτες των ασφαλιστικών εταιρειών, που δε δίνουν λογαριασμό σε κανένα».
Ο Ομπάμα συνειδητοποιεί πλήρως τη δυναμική αυτής της σύγκρουσης και των συνεπειών που θα είχε ένα στραβοπάτημα στον τρέχοντα «πόλεμο αξιών». Αν απαντήσει επιθετικά στον κυκεώνα των προκλήσεων και της παραπληροφόρησης, θα κατηγορηθεί πως περιφρονεί την αμερικανική εργατική τάξη. Αν επιχειρήσει να «ανεβάσει» το επίπεδο του διαλόγου θα έπαιζε το παιχνίδι όσων θέλουν να τον παρουσιάσουν ως εκπρόσωπο των «κουλτουριάρηδων» που φιλοδοξούν να υποδείξουν στο λαό πώς πρέπει να ζει χάρη σε ακαταλαβίστικες κουβέντες και τα πτυχία των ακριβών πανεπιστημίων τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν βούτυρο στο ψωμί των ραδιοφωνικών παραγωγών όλης της χώρας.
Προκειμένου να κατανοηθεί το φαινόμενο των «πολέμων των αξιών», χρειάζεται να αναγνωρίσουμε το θεμελιακό ρόλο που έπαιξε στην ανάπτυξή τους η ισχυρή επιρροή του αμερικανισμού και του συνταγματικού εθνικισμού, που αποτελούν τον πυλώνα του αμερικανικού συστήματος αξιών, στο οποίο κεντρικό ρόλο παίζουν το κράτος δικαίου, η δημοκρατία, ο σεβασμός του συντάγματος και η κοινωνική δικαιοσύνη.
Όπως αποδεικνύει η εποχή των μεγάλων προοδευτικών τομών (1890-1920), το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων της δεκαετίας του '60 και η ίδια η εκλογή του Ομπάμα, ο «αμερικανισμός» μπορεί να είναι προοδευτικός και ελπιδοφόρος, μπορεί όμως και να λειτουργήσει αντιδραστικά, ως αντίπαλος της αλλαγής.
Όμως έχει ήδη αποδείξει στη διάρκεια της περίφημης προεκλογικής του εκστρατείας, ο Ομπάμα είναι σε θέση να κινητοποιήσει συναισθηματικά τη «μέση Αμερική», απευθυνόμενος ακριβώς στον πυρήνα των αμερικανικών αξιών. Αυτό οφείλει να συνεχίσει να κάνει στην αντιπαράθεση για το ζήτημα της μεταρρύθμισης στην υγεία.
Το ζήτημα λοιπόν για τον Ομπάμα δεν είναι να «υπερβεί» τον «πόλεμο των αξιών», αλλά μάλλον να αξιοποιήσει το σκληρά αποκτημένο πολιτικό του κεφάλαιο προβάλλοντας την ανισότητα ενός συστήματος υγείας που παράγει κοινωνικές διακρίσεις και σπατάλη. Αν θέλει να ξεφύγει από την παγίδα του «πολέμου των αξιών», ο πρόεδρος χρειάζεται να απευθύνεται συναισθηματικά στην ευαισθησία των αμερικάνων για κοινωνική ισότητα και οικονομία. Αν συνεχίσει να υπογραμμίζει το εθνικό όνειδος των 46 εκατομμυρίων ανασφάλιστων Αμερικανών και τις προσωπικές του εμπειρίες (στο παρελθόν αναφέρθηκε στην καρκινοπαθή μητέρα του και την αγωνία της για το πώς θα πλήρωνε τα ιατρικά της έξοδα) ίσως να καταφέρει να «περάσει» τον περί υγείας νόμο του από το κογκρέσο.
Αν αντιθέτως υποχωρήσει υπό την πίεση των αντιπάλων του στον «πόλεμο των αξιών» ή στο αντι-φορολογικό «κόμμα του τσαγιού», τότε θα έχει αποτύχει να αξιοποιήσει τη συγκυρία και θα έχει υπονομεύσει σοβαρά τη δυνατότητά του να αλλάξει τα πράγματα. Το μόνο που θα καταφέρει η υποχώρησή του είναι να αναζωογονήσει το Ρεπουμπλικανικό κίνημα και να σκορπίσει σύγχυση σε όσους επένδυσαν τις ελπίδες τους στις μεταρρυθμιστικές του ικανότητες.
Αφιερώνεται με περισσή αγάπη σε όλους τους Έλληνες νεοφιλελεύθερους,ιδιαίτερα σε εκείνους του e-rooster και της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και τον κ υπουργό Υγείας ,όποιος παρά τις όντως φιλότιμες προσπάθειες του δεν κατάφερε μέχρις στιγμής να διαλύσει το ΕΣΥ
O "πόλεμος των αξιών" επανέρχεται δριμύτερος
του Μάικλ Μακ Τέρναν Αύγουστος 27 2009
«Έχετε να επιλέξετε μεταξύ μιας δημόσιας τουαλέτας και μιας ιδιωτικής, ποια θα διαλέξετε;» κραυγάζει ο εξαγριωμένος ραδιοφωνικός παραγωγός. Μα ελάτε τώρα, είναι προφανές! Το ιδιωτικό είναι καλύτερο, αναφωνεί και αρχίζει να κατηγορεί για ανεπάρκεια το βρετανικό «εθνικό σύστημα υγείας» (NHS) και τα προβληματικά ευρωπαϊκά κρατικά συστήματα υγείας.
Τοποθετημένη στα άκρα του πολιτικού φάσματος, αυτή η υστερία και η προκλητική διάθεση, αναδεικνύει το λασπώδες έδαφος που καταπίνει την πρόσφατη πρωτοβουλία του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama) για μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας.
Επανεμφανίζεται η κλασική ρητορική του «πολέμου των αξιών»: ο σκληρά εργαζόμενος και άγρια φορολογούμενος «μέσος Αμερικανός» αντιπαρατίθεται στη φιλελεύθερη ελίτ που έχει βαλθεί να καταστρέψει τις αξίες στις οποίες στηρίζεται αυτή η χώρα. Σκοπός τους είναι «να γελοιοποιήσουν το μέσο Αμερικανό» φωνάζει ο τηλεπαρουσιαστής του καναλιού «φοξ νιους»· μας αποκαλούν «παράφρονες» και «αντιαμερικανούς»!
Όπως σημειώνει οΤόμας Φρανκ (Thomas Frank) στο βιβλίο του «τι τρέχει με το Κάνσας;», η πολιτική των αξιών μετατράπηκε για τους προοδευτικούς σε «θανάσιμη πολιτική παγίδα». Ισχυριζόμενοι πως συμπαραστέκονται στο μέσο Αμερικάνο, οι συντηρητικοί κινητοποίησαν μάζες ψηφοφόρων σε «καυτά» κοινωνικά ζητήματα, παρά τα οδυνηρά αποτελέσματα της πολιτικής τους για τη «μέση Αμερική».
Η επιχείρηση αυτή ξεκίνησε τη δεκαετία του '60, όταν διάφορες προσωπικότητες της συντηρητικής ή θρησκευτικής δεξιάς άρχισαν να θορυβούν για τον υπονομευτικό ρόλο του «ελευθεριακού ήθους» στην αμερικανική κοινωνία. Έκτοτε, οι «πόλεμοι αξιών» έπληξαν τους Δημοκρατικούς, που αναζητούν εις μάτην τρόπο να επικοινωνήσουν εκ νέου με τη «μέση Αμερική», που έχει στραφεί αποφασιστικά εναντίον τους.
Χρησιμοποιώντας το Κάνσας σαν ιδεότυπο για ολόκληρη την Αμερική, ο Φρανκ χρησιμοποίησε για τίτλο του βιβλίου του τον τίτλο ενός Ρεπουμπλικανικού δοκιμίου του 1896, στο οποίο επικρίνονταν οι ντόπιοι ριζοσπάστες που υποτίθεται πως κατέστρεφαν την οικονομία της πολιτείας υιοθετώντας αιρετικές οικονομικές προσεγγίσεις. Ήταν η εποχή που είχαν εμφανιστεί μια σειρά μεγάλων προοδευτικών ηγετών που πρόβαλαν τις έννοιες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας, των τόσο σύμφυτων με το αμερικανικό σύστημα αξιών· ήταν η εποχή που ο φόρος ακινήτου περιουσίας του Γούντροου Ουίλσον (Woodrow Wilson) και τα αντιμονοπωλιακά μέτρα του Θεοδώρου Ρούσβελτ (Theodore Roosevelt) κέρδιζαν την υποστήριξη των πολιτών.
Πόσο άλλαξαν οι καιροί, αναλογίζεται ο Φρανκ, ενώ αναλύει πώς, χάρη στους «πολέμους αξιών», σφυρηλατήθηκε η παράδοξη συμμαχία μεταξύ των άλλοτε ακραιφνών οπαδών του «νιου ντιλ» και των συντηρητικών.
Η ανάλυση του Φρανκ γράφτηκε πριν την εκλογή του Μπάρακ Ομπάμα (Barack Obama), κι όμως, παρά τη συμβολική σημασία της προεδρικής εκλογής του 2008, ο Αύγουστος του 2009 σηματοδοτεί την αναθέρμανση αυτών των «πολέμων των αξιών», μέσω της προσεκτικής επιχείρησης δαιμονοποίησης του προέδρου και των προτάσεών του για τη μεταρρύθμιση της υγείας. Καθώς ο πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με την αποδοκιμασία της κοινής γνώμης, πολλαπλασιάζονται οι φήμες πως θα αναγκαστεί να συνθηκολογήσει, όπως ακριβώς ο Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) το 1993.
Πάντως μέχρι τώρα ο πρόεδρος απαντά προβάλλοντας την ανάγκη της καθιέρωσης αποτελεσματικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για τους Αμερικάνους, που αγωνιούν για την πορεία της οικονομίας. Ο πρόεδρος εκστρατεύει ενάντια στις αυξήσεις στα ασφάλιστρα, τονίζοντας ταυτόχρονα πως «οι γραφειοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν καμιά δουλειά να ανακατεύονται στις υποθέσεις σας, με τον ίδιο τρόπο που δεν έχουν οι γραφειοκράτες των ασφαλιστικών εταιρειών, που δε δίνουν λογαριασμό σε κανένα».
Ο Ομπάμα συνειδητοποιεί πλήρως τη δυναμική αυτής της σύγκρουσης και των συνεπειών που θα είχε ένα στραβοπάτημα στον τρέχοντα «πόλεμο αξιών». Αν απαντήσει επιθετικά στον κυκεώνα των προκλήσεων και της παραπληροφόρησης, θα κατηγορηθεί πως περιφρονεί την αμερικανική εργατική τάξη. Αν επιχειρήσει να «ανεβάσει» το επίπεδο του διαλόγου θα έπαιζε το παιχνίδι όσων θέλουν να τον παρουσιάσουν ως εκπρόσωπο των «κουλτουριάρηδων» που φιλοδοξούν να υποδείξουν στο λαό πώς πρέπει να ζει χάρη σε ακαταλαβίστικες κουβέντες και τα πτυχία των ακριβών πανεπιστημίων τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν βούτυρο στο ψωμί των ραδιοφωνικών παραγωγών όλης της χώρας.
Προκειμένου να κατανοηθεί το φαινόμενο των «πολέμων των αξιών», χρειάζεται να αναγνωρίσουμε το θεμελιακό ρόλο που έπαιξε στην ανάπτυξή τους η ισχυρή επιρροή του αμερικανισμού και του συνταγματικού εθνικισμού, που αποτελούν τον πυλώνα του αμερικανικού συστήματος αξιών, στο οποίο κεντρικό ρόλο παίζουν το κράτος δικαίου, η δημοκρατία, ο σεβασμός του συντάγματος και η κοινωνική δικαιοσύνη.
Όπως αποδεικνύει η εποχή των μεγάλων προοδευτικών τομών (1890-1920), το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων της δεκαετίας του '60 και η ίδια η εκλογή του Ομπάμα, ο «αμερικανισμός» μπορεί να είναι προοδευτικός και ελπιδοφόρος, μπορεί όμως και να λειτουργήσει αντιδραστικά, ως αντίπαλος της αλλαγής.
Όμως έχει ήδη αποδείξει στη διάρκεια της περίφημης προεκλογικής του εκστρατείας, ο Ομπάμα είναι σε θέση να κινητοποιήσει συναισθηματικά τη «μέση Αμερική», απευθυνόμενος ακριβώς στον πυρήνα των αμερικανικών αξιών. Αυτό οφείλει να συνεχίσει να κάνει στην αντιπαράθεση για το ζήτημα της μεταρρύθμισης στην υγεία.
Το ζήτημα λοιπόν για τον Ομπάμα δεν είναι να «υπερβεί» τον «πόλεμο των αξιών», αλλά μάλλον να αξιοποιήσει το σκληρά αποκτημένο πολιτικό του κεφάλαιο προβάλλοντας την ανισότητα ενός συστήματος υγείας που παράγει κοινωνικές διακρίσεις και σπατάλη. Αν θέλει να ξεφύγει από την παγίδα του «πολέμου των αξιών», ο πρόεδρος χρειάζεται να απευθύνεται συναισθηματικά στην ευαισθησία των αμερικάνων για κοινωνική ισότητα και οικονομία. Αν συνεχίσει να υπογραμμίζει το εθνικό όνειδος των 46 εκατομμυρίων ανασφάλιστων Αμερικανών και τις προσωπικές του εμπειρίες (στο παρελθόν αναφέρθηκε στην καρκινοπαθή μητέρα του και την αγωνία της για το πώς θα πλήρωνε τα ιατρικά της έξοδα) ίσως να καταφέρει να «περάσει» τον περί υγείας νόμο του από το κογκρέσο.
Αν αντιθέτως υποχωρήσει υπό την πίεση των αντιπάλων του στον «πόλεμο των αξιών» ή στο αντι-φορολογικό «κόμμα του τσαγιού», τότε θα έχει αποτύχει να αξιοποιήσει τη συγκυρία και θα έχει υπονομεύσει σοβαρά τη δυνατότητά του να αλλάξει τα πράγματα. Το μόνο που θα καταφέρει η υποχώρησή του είναι να αναζωογονήσει το Ρεπουμπλικανικό κίνημα και να σκορπίσει σύγχυση σε όσους επένδυσαν τις ελπίδες τους στις μεταρρυθμιστικές του ικανότητες.
Αφιερώνεται με περισσή αγάπη σε όλους τους Έλληνες νεοφιλελεύθερους,ιδιαίτερα σε εκείνους του e-rooster και της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και τον κ υπουργό Υγείας ,όποιος παρά τις όντως φιλότιμες προσπάθειες του δεν κατάφερε μέχρις στιγμής να διαλύσει το ΕΣΥ
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009
Η λογοκρισία του Video με το μάτι των γελοιογράφων
Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009
Πέμπτη 25 Ιουνίου 2009
E-Δράση: Συνάντηση ιδρυτικών μελών 24 Ιουνίου - σύντομη αποτίμηση
E-Δράση: Συνάντηση ιδρυτικών μελών 24 Ιουνίου - σύντομη αποτίμηση
Και ας μη ξεχνάμε ότι για την επιτυχία των σκοπών που τέθηκαν χρειάζεται οικονομική συμπαράσταση που μπορεί να την δώσει κανείς και μέσω της ιστοσελίδας http://www.drassi.gr/
Και ας μη ξεχνάμε ότι για την επιτυχία των σκοπών που τέθηκαν χρειάζεται οικονομική συμπαράσταση που μπορεί να την δώσει κανείς και μέσω της ιστοσελίδας http://www.drassi.gr/
Κυριακή 31 Μαΐου 2009
Ο Στέφανος Μάνος στο tvxs.gr

Ο Στέφανος Μάνος έδωσε συνέντευξη στο tvxs (τηλεόραση Κούλογλου ). Αν θέλει κανείς να την παρακολουθήσει ας κάνει κλικ εδώ
Σάββατο 30 Μαΐου 2009
"Πειρατές" σαλπάρουν για την Ευρωβουλή
Διαβάζω στην Καθημερινή της Παρασκευής ένα άρθρο της Λίνας Γιάνναρου για το κόμμα των πειρατών που είναι η Τέταρτη δύναμη στην Σουηδία και πραγματικά ζηλεύω τους Σουηδούς που σαφώς επιθυμούν νομιμοποίηση της ιντερνετικής πειρατείας. Ας δούμε τι λέει
"Αν η χώρα μας νομίζει ότι κρύβει στο μανίκι της την «έκπληξη» των επερχόμενων ευρωεκλογών λόγω της εισόδου στο προσκήνιο των Οικολόγων - Πρασίνων, πλανάται οικτρά. Εάν κοιτάξουμε λίγο βόρεια (όχι εκεί, πιο βόρεια, ναι εκεί όπου η όποια άνοδος του κόμματος των Οικολόγων - Πρασίνων είναι old news), θα αντικρίσουμε μια πραγματικά εκλογική έκπληξη. Στη Σουηδία, δεν αποκλείεται τέταρτο κόμμα -και με δύο έδρες στην Ευρωβουλή- να βγουν οι... Πειρατές.
Οχι ότι το Πειρατικό Κόμμα της Σουηδίας περιμένει την 7η Ιουνίου για να «διεμβολίσει» το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Το έχει ήδη κάνει. Με το τρίπτυχο «Κάτω το copyright, κάτω οι πατέντες, ζήτω η προστασία της ιδιωτικότητας στο Ιντερνετ», το PiratPartiet, όπως ονομάζεται στα σουηδικά, έχει κατορθώσει να κλέψει τις καρδιές του σημαντικότερου και σφριγηλότερου τμήματος του εκλογικού σώματος, εντός και εκτός Σκανδιναβίας: των νέων. Των νέων - νέων. Εκείνων που δεν ξέρουν τι θα πει δισκάδικο και βιντεοκλάμπ, που δεν έχουν αγοράσει ποτέ λογισμικό ηλεκτρονικών υπολογιστών, που εν τέλει δεν βρίσκουν τίποτα κακό στο να ανταλλάσσουν γρήγορα, εύκολα και δωρεάν τα αρχεία τους. Των «δηλαδή-εσείς-πώς-το-κάνατε-πριν;» νέων.
Μορφή κινήματος
Δεν είναι τυχαίο ότι, μέσα σε μόλις τρία χρόνια ύπαρξής του, το Πειρατικό Κόμμα μετράει πάνω από 40.000 μέλη (εγγράφει πάνω από 3.000 καθημερινά), ενώ η νεολαία του είναι η πολυπληθέστερη στη χώρα: 16.000 παλλόμενα κορμιά της γενιάς του download. Ηδη, ημιαυτόνομα «παραρτήματα» του κόμματος έχουν δημιουργηθεί σε Πολωνία, Αυστρία, Ισπανία, Γερμανία - και έπεται συνέχεια...
Τη δημιουργία του κόμματος πυροδότησε η ψήφιση ενός νόμου στη Σουηδία που ποινικοποιούσε τις ανταλλαγές αρχείων (μουσική, βίντεο, προγράμματα) μέσα από δίκτυα P2P (peer to peer), με στόχο την «προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών». (Σημειώνεται ότι ένας στους δέκα στη Σουηδία χρησιμοποιεί αυτά τα δίκτυα.) Ηδη, η χώρα ένιωθε υπερήφανη γιατί είχε «γεννήσει» το Pirate Bay, έναν από τους δημοφιλέστερους χώρους ανταλλαγής torrent (έχει καταγράψει και 25 εκατομμύρια επισκέπτες σε μία ημέρα). Ηταν λοιπόν οι «εγκέφαλοι» του συγκεκριμένου ιστοτόπου, μαζί με τα μέλη της μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα πνευματικά δικαιώματα PiratByran που αποφάσισαν να «απαντήσουν» στο νόμο στη γλώσσα που καταλαβαίνει: την κοινοβουλευτική. Κάπως έτσι, στις εκλογές του 2006 το νεοσύστατο PiratPartiet των μόλις 3.000 μελών τότε, έλαβε το 0,63% των ψήφων. Αυτά που πρέσβευε ήταν απλά: να αλλάξουν οι νόμοι γύρω από τα πνευματικά δικαιώματα - το copyright να έχει 5ετή και όχι 75ετή διάρκεια για εμπορική χρήση και η μη κερδοσκοπική χρήση του να είναι ελεύθερη από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του νέου δίσκου ή της νέας ταινίας. Να καταργηθούν οι πατέντες στα φάρμακα, ώστε οι νέες ανακαλύψεις να μπορούν να χρησιμοποιούνται άμεσα από όλους. Και να υπάρχει μεγαλύτερος σεβασμός στα προσωπικά δεδομένα και την ιδιωτικότητα που, στη μετά την 11η Σεπτεμβρίου εποχή, καθημερινά φαίνεται να λεηλατούνται.
Υψηλή δημοτικότητα
Η απόφαση, τον περασμένο Απρίλιο, του σουηδικού δικαστηρίου να καταδικάσει τους τρεις νεαρούς συνιδρυτές τού Pirate Bay σε ένα χρόνο φυλάκιση και πρόστιμο 2,7 εκατ. ευρώ για παραβίαση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων, κυριολεκτικά εκτόξευσε στα ύψη τη δημοτικότητα του Πειρατικού Κόμματος, εξοργίζοντας την εκλογική του βάση. Μεταξύ των μηνυτών του site ήταν ορισμένα από τα πιο ηχηρά ονόματα της βιομηχανίας του θεάματος, όπως η Warner Bros, η Fox Movies, η Sony Music κ. ά. και, όπως αναμενόταν, η δικαστική διαμάχη παρομοιάστηκε με σύγκρουση μεταξύ ισχυρών και καταπιεσμένων. Φυσικά, το Pirate Bay ουδέποτε έκλεισε, η έφεση έχει ήδη ασκηθεί (άλλωστε αποκαλύφθηκε ότι ένας από τους δικαστές ήταν και μέλος ένωσης για την προστασία των συγγραφικών δικαιωμάτων), ενώ τη συσπείρωση του PiratPartiet θα τη ζήλευαν πολλοί. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το 5% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τους Πειρατές, όταν δεν χρειάζονται παρά ένα 4% για να μπουν στην Ευρωβουλή. Όπως γράφτηκε στο Pirate Bay, την ημέρα της ανακοίνωσης της απόφασης του δικαστηρίου, «όπως σε όλες τις καλές ταινίες του Χόλιγουντ, οι ήρωες χάνουν στην αρχή, αλλά κερδίζουν μια επική νίκη στο τέλος».
"Αν η χώρα μας νομίζει ότι κρύβει στο μανίκι της την «έκπληξη» των επερχόμενων ευρωεκλογών λόγω της εισόδου στο προσκήνιο των Οικολόγων - Πρασίνων, πλανάται οικτρά. Εάν κοιτάξουμε λίγο βόρεια (όχι εκεί, πιο βόρεια, ναι εκεί όπου η όποια άνοδος του κόμματος των Οικολόγων - Πρασίνων είναι old news), θα αντικρίσουμε μια πραγματικά εκλογική έκπληξη. Στη Σουηδία, δεν αποκλείεται τέταρτο κόμμα -και με δύο έδρες στην Ευρωβουλή- να βγουν οι... Πειρατές.
Οχι ότι το Πειρατικό Κόμμα της Σουηδίας περιμένει την 7η Ιουνίου για να «διεμβολίσει» το ευρωπαϊκό κατεστημένο. Το έχει ήδη κάνει. Με το τρίπτυχο «Κάτω το copyright, κάτω οι πατέντες, ζήτω η προστασία της ιδιωτικότητας στο Ιντερνετ», το PiratPartiet, όπως ονομάζεται στα σουηδικά, έχει κατορθώσει να κλέψει τις καρδιές του σημαντικότερου και σφριγηλότερου τμήματος του εκλογικού σώματος, εντός και εκτός Σκανδιναβίας: των νέων. Των νέων - νέων. Εκείνων που δεν ξέρουν τι θα πει δισκάδικο και βιντεοκλάμπ, που δεν έχουν αγοράσει ποτέ λογισμικό ηλεκτρονικών υπολογιστών, που εν τέλει δεν βρίσκουν τίποτα κακό στο να ανταλλάσσουν γρήγορα, εύκολα και δωρεάν τα αρχεία τους. Των «δηλαδή-εσείς-πώς-το-κάνατε-πριν;» νέων.
Μορφή κινήματος
Δεν είναι τυχαίο ότι, μέσα σε μόλις τρία χρόνια ύπαρξής του, το Πειρατικό Κόμμα μετράει πάνω από 40.000 μέλη (εγγράφει πάνω από 3.000 καθημερινά), ενώ η νεολαία του είναι η πολυπληθέστερη στη χώρα: 16.000 παλλόμενα κορμιά της γενιάς του download. Ηδη, ημιαυτόνομα «παραρτήματα» του κόμματος έχουν δημιουργηθεί σε Πολωνία, Αυστρία, Ισπανία, Γερμανία - και έπεται συνέχεια...
Τη δημιουργία του κόμματος πυροδότησε η ψήφιση ενός νόμου στη Σουηδία που ποινικοποιούσε τις ανταλλαγές αρχείων (μουσική, βίντεο, προγράμματα) μέσα από δίκτυα P2P (peer to peer), με στόχο την «προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών». (Σημειώνεται ότι ένας στους δέκα στη Σουηδία χρησιμοποιεί αυτά τα δίκτυα.) Ηδη, η χώρα ένιωθε υπερήφανη γιατί είχε «γεννήσει» το Pirate Bay, έναν από τους δημοφιλέστερους χώρους ανταλλαγής torrent (έχει καταγράψει και 25 εκατομμύρια επισκέπτες σε μία ημέρα). Ηταν λοιπόν οι «εγκέφαλοι» του συγκεκριμένου ιστοτόπου, μαζί με τα μέλη της μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα πνευματικά δικαιώματα PiratByran που αποφάσισαν να «απαντήσουν» στο νόμο στη γλώσσα που καταλαβαίνει: την κοινοβουλευτική. Κάπως έτσι, στις εκλογές του 2006 το νεοσύστατο PiratPartiet των μόλις 3.000 μελών τότε, έλαβε το 0,63% των ψήφων. Αυτά που πρέσβευε ήταν απλά: να αλλάξουν οι νόμοι γύρω από τα πνευματικά δικαιώματα - το copyright να έχει 5ετή και όχι 75ετή διάρκεια για εμπορική χρήση και η μη κερδοσκοπική χρήση του να είναι ελεύθερη από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του νέου δίσκου ή της νέας ταινίας. Να καταργηθούν οι πατέντες στα φάρμακα, ώστε οι νέες ανακαλύψεις να μπορούν να χρησιμοποιούνται άμεσα από όλους. Και να υπάρχει μεγαλύτερος σεβασμός στα προσωπικά δεδομένα και την ιδιωτικότητα που, στη μετά την 11η Σεπτεμβρίου εποχή, καθημερινά φαίνεται να λεηλατούνται.
Υψηλή δημοτικότητα
Η απόφαση, τον περασμένο Απρίλιο, του σουηδικού δικαστηρίου να καταδικάσει τους τρεις νεαρούς συνιδρυτές τού Pirate Bay σε ένα χρόνο φυλάκιση και πρόστιμο 2,7 εκατ. ευρώ για παραβίαση του νόμου περί πνευματικών δικαιωμάτων, κυριολεκτικά εκτόξευσε στα ύψη τη δημοτικότητα του Πειρατικού Κόμματος, εξοργίζοντας την εκλογική του βάση. Μεταξύ των μηνυτών του site ήταν ορισμένα από τα πιο ηχηρά ονόματα της βιομηχανίας του θεάματος, όπως η Warner Bros, η Fox Movies, η Sony Music κ. ά. και, όπως αναμενόταν, η δικαστική διαμάχη παρομοιάστηκε με σύγκρουση μεταξύ ισχυρών και καταπιεσμένων. Φυσικά, το Pirate Bay ουδέποτε έκλεισε, η έφεση έχει ήδη ασκηθεί (άλλωστε αποκαλύφθηκε ότι ένας από τους δικαστές ήταν και μέλος ένωσης για την προστασία των συγγραφικών δικαιωμάτων), ενώ τη συσπείρωση του PiratPartiet θα τη ζήλευαν πολλοί. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση, το 5% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν τους Πειρατές, όταν δεν χρειάζονται παρά ένα 4% για να μπουν στην Ευρωβουλή. Όπως γράφτηκε στο Pirate Bay, την ημέρα της ανακοίνωσης της απόφασης του δικαστηρίου, «όπως σε όλες τις καλές ταινίες του Χόλιγουντ, οι ήρωες χάνουν στην αρχή, αλλά κερδίζουν μια επική νίκη στο τέλος».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)








