Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
Συνέβη στο Μάντσεστερ( Μια ιστορία τρέλλας)
Ένας ομοφυλόφιλος άνδρας προσπάθησε να δηλητηριάσει τις λεσβίες γειτόνισσές του προσθέτοντας δηλητήριο για σαλιγκάρια μέσα στο κάρυ που τους πρόσφερε. Οι λεσβίες τον είχαν κατηγορήσει προηγουμένως για απαγωγή της τρίποδης γάτας τους. Ο Gary Stewart, ετών 37, βρισκόταν εδώ και μήνες στα μαχαίρια με τις Marie Walton και Beverley Sales και η κίνησή του να τους χτυπήσει τη πόρτα προσφέροντάς τους μια μερίδα ρύζι με κάρυ προφασιζόμενος ότι παρήγγειλε από τον ινδικό παραπάνω από όσο μπορούσε να φάει, φάνηκε αρχικά σαν κίνηση ανακωχής σε αυτό τον πόλεμο που είχε κυρηχθεί ανάμεσά τους.
Όταν όμως οι δύο γυναίκες ξεκίνησαν να τρώνε το κάρυ που κέρασε ο γείτονας ανακάλυψαν ότι μέσα στο ρύζι κρύβονταν αυτά τα χαρακτηριστικά μπλε κομματάκια (σαν ψιλό χαλίκι) τα οποία αποτελούν δηλητήριο που απομακρύνει τα σαλιγκάρια από τους κήπους. Φυσικά κάλεσαν αμέσως την αστυνομία και ο Stewart συνελήφθηκε και ομολόγησε την πράξη του. Δεν παραδέχθηκε όμως ότι αυτός ήταν που απήγαγε την τρίποδη(!) γάτα τους και την εγκατάλειψε σε ένα χωριό κάμποσα μίλια έξω από το Μάντσεστερ όπου ζούσαν. Η γάτα ευτυχώς τελικά βρέθηκε αφού οι δύο κυρίες είχαν βάλει πόστερ με φωτογραφία της και στοιχεία επικοινωνίας παντού. Την είχε περιθάλψει μια κυρία που την βρήκε στο δρόμο.
Αυτά συμβαίνουν στον κόσμο των Gays and Lesbians.
Κυριακή 21 Ιουνίου 2009
Η γκάφα του Βήματος

Διάβασα στο Facebook του φίλου Νίκου Ράπτη ,αλλά και στον ιστότοπο "Προοδευτική Πολιτική" από όπου και η παραπάνω φωτογραφία ότι το έγκυρο "Βήμα" δημοσίευσε στο σημερινό του φύλο και με λεπτομέρειες μάλιστα περί συναντήσεως Καραμανλή-Ερντογάν το απόγευμα του Σαββάτου.Οποία ποιότης δουλειάς. Τι σεβασμός στον αναγνώστη.Θα τρίζουν τα κόκαλα του ιδρυτή του με τα κατορθώματα του κ Σταύρου. Και να φανταστείτε ότι η ακύρωση της επισκέψεως Ερντογάν ήταν γνωστή από τις 4 τουλάχιστον το απόγευμα. Εάν θέλετε περισσότερες πληροφορίες για την γκάφα κάντε κλικ εδώ
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009
Η φιλοζωία του Έλληνος

Αντιγράφω από το Τρωκτικό
"Υπάρχουν κάποια ζώα που πυροβολούν σκύλους στην Λευκάδα. Ανυπεράσπιστα ζώα αλλά κάποια στιγμή η ζωή θα τα φέρει έτσι που θα βρεθούν σε ανάλογη θέση.
Είναι...
δεδομένο ότι θα λειτουργήσει ο θείος νόμος και δεν θα την γλιτώσουν. Τι τους φταίει το ζώο και το πυροβόλησαν; Υπάρχει εξήγηση;"
Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2008
Προσθήκη links στο ιστολόγιο μου
Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008
Παντού σοσιαλισμός
Πέθανε ο πρώην αντιπρύτανης του ΕΜΠ Λευτέρης Παπαγιαννάκης

Χθες το πρωί πέθανε ο πρώην αντιπρύτανης του ΕΜΠ Λευτέρης Παπαγιαννάκης. Διανοούμενος και αγωνιστής της αριστεράς. Δυο σοβαρές πρωινές εφημερίδες τον νεκρολογούν:
Η Αυγή γράφει:
Ένας σπουδαίος άνθρωπος έφυγε χτες, ένας ανήσυχος επιστήμονας, ένας ενεργός πολίτης, ένας διορατικός διανοούμενος με αριστερή κουλτούρα, ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης. Και σήμερα θα τον αποχαιρετίσουμε στις 12 το μεσημέρι από το Νεκροταφείο Κηφισιάς, οδός Αγ. Τρύφωνα (πίσω από το Ζηρίνειο). Η γυναίκα του Φωτούλα Τόγια, τα παιδιά του (η Κατερίνα και ο Γιώργος) επιθυμούν αντί στεφάνου να υποστηριχθεί ο λογαριασμός της Φοιτητικής Μέριμνας του ΕΜΠ.
Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης γεννήθηκε στις 21 Μαϊου του 1944 στην Καλαμάτα με καταγωγή από την Κίσαμο Χανίων. Χημικός του Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές στη Γαλλία σε θέματα ενεργειακής και βιομηχανικής οικονομίας (1974-1981), εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Grenoble με θέμα την εκβιομηχάνιση της ελληνικής οικονομίας.
Καθηγητής Βιομηχανικής Οικονομίας στο ΕΜΠ και για μια εικοσαετία διευθυντής του Εργαστηρίου Βιομηχανικής και Ενεργειακής Οικονομίας του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ, υπήρξε αντιπρύτανης του Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης του ΕΜΠ (1997-2000) και επιστημονικός υπεύθυνος του Γραφείου Διασύνδεσης του ΕΜΠ και του Προγράμματος «Τεχνολογία και Επιχειρηματικότητα» του ΕΜΠ. Στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής του συνεισφοράς καθιέρωσε τη συστηματική μελέτη των επαγγελματικών προοπτικών των αποφοίτων του ΕΜΠ και ευρύτερα των αποφοίτων μηχανικών, ενώ πρόσφατα υπήρξε μέλος του προεδρείου της διοργάνωσης του συνεδρίου του ΤΕΕ για την ελληνική βιομηχανία προς την οικονομία της γνώσης.
Με πλούσιο ερευνητικό και μελετητικό έργο σε θέματα σχετικά με τη βιομηχανική και την περιφερειακή ανάπτυξη, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την εξοικονόμηση ενέργειας, τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, τη διασύνδεση της καινοτομίας με την επιχειρηματικότητα κ.ά., ο Λ. Παπαγιαννάκης δημοσίευσε- μόνος ή σε συνεργασία- περί τις 200 εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά, συλλογικούς τόμους και πρακτικά συνεδρίων. Από τα βιβλία του τα σημαντικότερα ήταν για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους (1880-1910), την ελληνική βιομηχανία στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, το ελληνικό μάνατζμεντ, την ανάπτυξη της Θράκης.
Αρθρογράφος πολλών εφημερίδων (Αυγή, Ελευθεροτυπία, Καθημερινή, κ.ά.) και περιοδικών (Πολίτης, Σύγχρονα Θέματα, Οικονομικός Ταχυδρόμος, κ.ά.), ο Λ. Παπαγιαννάκης συνέβαλε ιδιαίτερα στα θέματα της εξέλιξης και της προοπτικής του ελληνικού πανεπιστημίου - συνιδρυτής της Πρωτοβουλίας πανεπιστημιακών για την αναβάθμιση του δημοσίου Πανεπιστημίου και του Παρατηρητηρίου Έρευνας και Διαλόγου του ελληνικού Πανεπιστημίου, καθώς επίσης ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Προβληματισμού «Η Αριστερά Σήμερα» (ΑΡ.ΣΗ) επεξεργάστηκε μιαν εναλλακτική πρόταση για την Οργάνωση και τη Λειτουργία της Ανώτατης Εκπαίδευσης και της Έρευνας στην Ελλάδα που συζητήθηκε ευρύτατα και συνέβαλε ιδιαίτερα στον δημόσιο διάλογο.
Μέλος της Νεολαίας της ΕΔΑ και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδας (1964), το 1969 δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει την υποτροφία που έλαβε από τη γαλλική κυβέρνηση, αφού το δικτατορικό καθεστώς αρνήθηκε να του δώσει διαβατήριο. Μετά τη μεταπολίτευση δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και διετέλεσε μέλος της Κ.Ε. της ΕΑΡ και του ΣΥΝ.
Στο ίδιο μήκος κύματος γράφει η Καθημερινή:
Τα ξημερώματα της Τρίτης πέθανε ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, καθηγητής και πρώην αντιπρύτανης του Ε.Μ.Π. Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 12 το μεσημέρι στο νεκροταφείο Κηφισιάς, Αγ.Τρύφωνος. Παράκληση της οικογένειας είναι αντί στεφάνου, να ενισχυθεί ο λογαριασμός Διεύθυνσης Φοιτητικής Μέριμνας του Ε.Μ.Π.
Γεννήθηκε στις 21 Μαϊου του 1944 στην Καλαμάτα με καταγωγή από την Κίσαμο Χανίων. Παντρεμένος με τη φαρμακοποιό Φωτούλα Τόγια και πατέρας δύο παιδιών της Κατερίνας και του Γιώργου.
Ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης σπούδασε Χημικός στο πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία σε θέματα ενεργειακής και βιομηχανικής οικονομίας (1974-1981). Εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Grenoble με θέμα την εκβιομηχάνιση της ελληνικής οικονομίας.
Εργάσθηκε, επίσης, ως διευθυντικό στέλεχος στην ελληνική βιομηχανία και σε μελετητικούς φορείς.
Καθηγητής της Βιομηχανικής Οικονομίας στο ΕΜΠ και για μια εικοσαετία Διευθυντής του Εργαστηρίου Βιομηχανικής και Ενεργειακής Οικονομίας του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ, διετέλεσε Αντιπρύτανης του Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης του ΕΜΠ κατά την περίοδο 1997-2000, ενώ υπήρξε επίσης, επιστημονικός υπεύθυνος του Γραφείου Διασύνδεσης του ΕΜΠ και του Προγράμματος «Τεχνολογία και Επιχειρηματικότητα» του ΕΜΠ. Στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής του συνεισφοράς, καθιέρωσε τη συστηματική μελέτη των επαγγελματικών προοπτικών των αποφοίτων του ΕΜΠ και των αποφοίτων μηχανικών ευρύτερα, ενώ πρόσφατα υπήρξε μέλος του Προεδρείου διοργάνωσης του συνεδρίου του ΤΕΕ για την ελληνική βιομηχανία προς την οικονομία της γνώσης.
Ο Λ.Παπαγιαννάκης είχε αναπτύξει ένα πλούσιο ερευνητικό και μελετητικό έργο σε θέματα σχετικά με τη βιομηχανική και την περιφερειακή ανάπτυξη, την ανάλυση του ενεργειακού συστήματος, την εισαγωγή του φυσικού αερίου, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, την εξοικονόμηση ενέργειας, τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, τις ερευνητικές και τεχνολογικές συνεργασίες, την αγορά εργασίας των μηχανικών, τη διασύνδεση της καινοτομίας με την επιχειρηματικότητα κ.α. Δημοσίευσε- μόνος ή σε συνεργασία- περί τις 200 εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά, συλλογικούς τόμους και πρακτικά συνεδρίων. Από τα βιβλία του τα σημαντικότερα ήταν για τους ελληνικούς σιδηροδρόμους (1880-1910), την ελληνική βιομηχανία στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, το ελληνικό μάνατζμεντ, την ανάπτυξη της Θράκης.
Πλην της καθαρά επιστημονικής του συνεισφοράς, ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης συμμετείχε δραστήρια στο δημόσιο διάλογο. Στο πλαίσιο αυτό συνεργάσθηκε με πολλές εφημερίδες (Αυγή, Ελευθεροτυπία, Καθημερινή, κ.α.), καθώς και με περιοδικά (Πολίτης, Σύγχρονα Θέματα, Οικονομικός Ταχυδρόμος, κ.α.). Ιδιαίτερη ήταν η συμβολή του στον διάλογο που έχει ανοίξει για την εξέλιξη και την προοπτική του ελληνικού πανεπιστημίου - συνιδρυτής της Πρωτοβουλίας πανεπιστημιακών για την αναβάθμιση του δημοσίου Πανεπιστημίου και του Παρατηρητηρίου Έρευνας και Διαλόγου του ελληνικού Πανεπιστημίου, αλλά επίσης ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Προβληματισμού «η Αριστερά Σήμερα» (ΑΡ.ΣΗ), το 2006 προετοίμασε και διατύπωσε μιαν εναλλακτική πρόταση για την Οργάνωση και τη Λειτουργία της Ανώτατης Εκπαίδευσης και της Έρευνας στην Ελλάδα που συζητήθηκε ευρύτατα και συνέβαλε ιδιαίτερα στον δημόσιο διάλογο.
Από μαθητής ασχολήθηκε με το Αριστερό Κίνημα και υπήρξε μέλος της Νεολαίας της ΕΔΑ. Το 1964 εξελέγη μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδας. Το 1969, αν και έλαβε υποτροφία από τη Γαλλική Κυβέρνηση με συστατική επιστολή του διακεκριμένου διεθνώς καθηγητή Ζέρβα, το δικτατορικό καθεστώς αρνήθηκε να του δώσει διαβατήριο. Μετά τη μεταπολίτευση δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς και διετέλεσε μέλος της ΚΕ της ΕΑΡ και του ΣΥΝ.
Το 1982 εκδόθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας η πρωτότυπη εργασία του: «Οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι (1882-1910). Γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις. Επανέκδοση το 1990. Το 1995 μαζί με τον Γιάννη Σκουλά, τον Τίτο Πατρίκιο και τον Χριστόφορο Σακελλαρόπουλο εκδίδει στο Θεμέλιο το βιβλίο (Τραίνα και Ορίζοντες: Φωτογραφικές συλλογές).
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
Το λεξικό του σκεπτικιστή
Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2007
Αντιγραφή από το ιστολόγιο του Καπλάνι
Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2007
Πως βλέπουν τις εκλογές διάφοροι ιστολόγοι

Περιδιαβαίνοντας τον κυβερνοχώρο μου άρεσαν ο τρόπος που βλέπουν τις εκλογές διάφοροι άνθρωποι της φάρας (bloggers). Έμεινα ενθουσιασμένος από την Ελληνίδα και την σαλάτα εποχής από όπου και η εικόνα
Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2007
Εφυγε ο Λουτσιάνο Παβαρότι

Ο μάγος της όπερας Λουτσιάνο Παβαρότι έφυγε χθες την νύκτα σε ηλικία 71 χρόνων από καρκίνο παγκρέατος. H κηδεία του θα γίνει το προσεχές Σάββατο στην ιδιαίτερη παρτίδα του Μόντενα . Οποίος θέλει περισσότερες πληροφορίες για την ζωή και το έργο του μεγάλου τενόρου ας ανατρέξει στην ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια Wikipedia
Δευτέρα 27 Αυγούστου 2007
Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007
Μια Ζακυνθινή ρίμα
τόσα βυζιά χαϊδεύονται το βράδυ στα σεντόνια»
Με εντυπωσίασε αλλά δεν μπορώ να πω γιατί
Δευτέρα 20 Αυγούστου 2007
Επιστροφή
Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ' επιτυχία να σε αρνείται·
να σ' εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ' ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι' άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ' ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ' τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.
Τρίτη 31 Ιουλίου 2007
Καλό καλοκαίρι
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2007
Βιβλία για το καλοκαίρι

Αντίθετα αδιάφορο έως και βαρετό θα έλεγα ότι ήταν το βιβλίο του Thomas Laqueur με τίτλο" Οι κατά μόνας ηδονές- πολιτισμική ιστορία του αυνανισμού" με εκδότη την Νεφέλη και μεταφράστρια την κ Μαρκέτου. Ο συγγραφέας προσπαθεί να εξηγήσει την δαιμονοποίηση του αυνανισμού από τους διαφωτιστές αλλά με τόσο φλύαρο τρόπο που τελικά δεν πιστεύω ότι τα καταφέρνει.
Τον Mark Mazower στη "Θεσσαλονίκη-πόλη των φαντασμάτων" -Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι καιΕβραίοι 1430-1950 και έκδοση Αλεξάνδρειας πρέπει να διαβάσουν όλοι οι νεοέλληνες Μακεδονομάχοι και μη για το αφανάτιστο της γραφής του και για να καταλάβουμε επιτέλους τι σημαίνει ιστορία.
Εξόχως ενδιαφέρον ήταν για μένα λόγω ίσως κρητικής καταγωγής το βιβλίο ενός επισκόπου της ημιαυτόνομης εκκλησίας Κρήτης , του Ανδρέα Νανάκη , Αρκαλοχωρίου και Βιάννου, με τίτλο "Οικουμενικού Πατριαρχείου Νεώτερα Ιστορικά" από τον οίκο University Studio Press. Θα ήταν ιδιαίτερα ωφέλιμο στους κληρικούς της Ελλαδικής Εκκλησίας πού επιλήσμονες των υπηρεσιών της μητρός-εκκλησίας ροκανίζουν καθημερινά τον Οικουμενικό Θρόνο στο μύλο των μικροσυμφερόντων τους
Τετάρτη 4 Απριλίου 2007
Το κλείσιμο του Doncat

Ως νέος στον χώρο των bloggers ένιωσα βαθύτατη θλίψη για το κλείσιμο του Doncat και την αποχώρηση από τον χώρο των bloggers του μεγάλου συγγραφέα και δασκάλου στα ηλεκρονικά κ Ν. Δήμου. Καθημερινά ανοίγοντας τον υπολογιστή μου άνοιγα το blog του και ήταν πραγματική χαρά. Πέρα από το ύφος και την άρτια τεχνική του λόγου χαιρόμουν το ανοιχτό πνεύμα και την προσήλωση του ανθρώπου σε ιδέες και αρχές που υπηρέτησε μια ολόκληρη ζωή. Το πιο εντυπωσιακό όλων ήταν η εναχόληση του με τα σχόλια των αναγνωστών του, κανένα σχεδόν δεν άφηνε αναπάντητο ακόμη και αυτά που ήταν προκλητικά ή και χυδαία. Οι δε απαντήσεις του ήταν πάντοτε μέσα στα πλαίσια της ευπρέπειας και της ευγένειας. Θέλω να ελπίζω και εύχομαι η αποχώρηση του να μην οφείλεται σε προβλήματα υγείας όπως θέλουν οι κυκλοφορούσες φημές. Θά ήθελα πολύ περισσότερα να πω για συγγραφέα της "δυστυχίας να είσαι Έλληνας" αλλά ελλείψει ταλάντου αδυνατώ. Γιαυτό λέω να κλείσω με ένα δημιούργημα του .
Τον πρόλογο από την Μιχ. Βόδα.
Τέταρτο καλοκαίρι που χάνεται. Κοντεύει να γίνει κανόνας.Είναι τόσο εύκολο να χαθεί ένα καλοκαίρι. Από τον χειμώνα δεν περιμένεις πολλά. Το καλοκαίρι όμως φτάνει φορτωμένο με προσδοκίες. Διακοπές,ταξίδια, χαλάρωση, αναγέννηση, περιπέτεια, αισθησιασμός - έστω: sea, sand, sun and sex. 'Ολα τα συστατικά του τουριστικού ονείρου - πού ποτέ δεν εκπληρώνεται. 'Εγραψα τα τελευταία μου βιβλία μήνα Αύγουστο. 'Οταν πιά βλέπω όλες τις προσδοκίες καλοκαιρινής ηδονής να διαψεύδονται, όταν συνειδητοποιώ ότι καμιά από τις γελαστές νεανικές παρέες του Cutty Sark ή του Ballantines δεν θα με πάρει στο κότερο της - κλείνομαι στο υπόγειό μου και γράφω.
Και τώρα που σημειώνω τις λέξεις αυτές, είναι 6 Αυγούστου 1992. Το πήρα απόφαση πως ούτε φέτος θα συμβεί κάτι διαφορετικό και καταφεύγω στο δικό μου φάρμακο. "Νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω." 'Οχι πάντα ιδιαίτερα αποτελεσματικές.
Καμιά μίμηση ζωής δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ζωή.
Ξέρω. 'Οσο περνάει ο καιρός, τα καλοκαίρια θα είναι όλο και πιο άγρια. Οι συγκρίσεις με τα εφηβικά και νεανικά χρόνια θα γίνονται περισσότερο συντριπτικές - η αδυναμία να ξεδώσεις μεγαλύτερη, η γκρίνια και η αναποδιά πιο επίμονες. Κι αυτό το σώμα που όλο και περισσότερο σε προδίδει...
Χαμένο καλοκαίρι. Μόνος, άνεργος (έστω - υποαπασχολούμενος) έχεις πολύ χρόνο για απολογισμούς και ισολογισμούς. Και νιώθεις πως δεν αφορούν μόνο μιά εποχή - πιθανόν να πρόκειται για μία ζωή.
Πότε μια ζωή δεν είναι χαμένη; Παρατηρούσα χθες βράδυ τα ξαδέρφια μου: 'Εστησαν δουλειές, έφτιαξαν οικογένειες, μεγαλώνουν παιδιά, χτίζουν σπίτια. Tυπική αστική σταδιοδρομία, που οι σοφοί διανοούμενοι την σνομπάρουν. 'Ομως έμοιαζαν γεμάτοι. Δεν θα έλεγα ευτυχισμένοι - η λέξη μπορεί να μη σημαίνει τίποτα.
Τους έβλεπα και σκεπτόμουν - εγώ τι έχω; Δύο διαζύγια, πολλούς χαλασμένους δεσμούς, και μία δουλειά ουσιαστικά ανύπαρκτη. ("Συγγραφέας". Μόνο τις λίγες στιγμές που την ασκείς υφίσταται - και αν). 'Οταν με ρωτάνε στις συνεντεύξεις, απαντάω: "δεν έχω παιδιά, έχω βιβλία". (Αναφέρομαι και στο λατινικό ρητό aut liberi aut libri). Αλλά πότε ήρθε ένα βιβλίο να καθίσει στα γόνατά σου ή σου έφερε ένα ποτήρι νερό;
Γερνώντας γίνεσαι μελοδραματικός. Ξέρω πολλά παιδιά που όχι μόνο δεν έδωσαν ποτήρι νερό στους γονείς τους - αλλά τους το πέταξαν στα μούτρα.
Γράφω `γερνώντας' και απορώ. Σίγουρα πλησιάζω την τρίτη ηλικία - τον Οκτώβριο θα γίνω πενήντα επτά ετών. Ποτέ όμως δεν ένιωθα τόσο νέος, όσο τώρα. Ποτέ δεν είχα περισσότερη `δίψα για ζωή' (για να θυμηθώ ένα παλιό μου διαφημιστικό σύνθημα). Κι ίσως εκεί να ενεδρεύει η δραματική σύγκρουση - ανάμεσα στην έφεση και την δυνατότητα.
Προς το παρόν δεν έχω παράπονο από την δυνατότητα. Ξέρω όμως ότι όσο περνάει ο καιρός θα μειώνεται, ενώ η επιθυμία μεγαλώνει. Με τέτοια μάλιστα ταχύτητα που είναι σίγουρο πως σύντομα δεν θα υπάρχουν οι προϋποθέσεις για την εκπλήρωσή της.
Δεν αναφέρομαι μόνο στις δυνάμεις μου. Κάθε ανάγκη μας προϋποθέτει την παρουσία άλλων. Κι εγώ έχω καταφέρει να απομονώνομαι όλο και περισσότερο.
Εκεί καταγράφω ίσως την μεγαλύτερη δυσκολία ζωής. 'Υπήρξα πάντοτε ο μανιακός του `ενός ανθρώπου'. Σε αυτόν (ή μάλλον αυτήν) τα έδινα όλα. Δεν έμενε τίποτα για τρίτους. Τώρα που βλέπω να παραπαίει όχι μόνο η τρέχουσα σχέση, αλλά ολόκληρο το σύστημα, στέκω αμήχανος και ανήμπορος. Μπορώ στα πενήντα επτά μου να αναθεωρήσω τον τρόπο επικοινωνίας μου με τον έξω κόσμο;
"Είναι εκεί, δεν μπορώ ν' αλλάξω... μήπως άλλαξε κανείς ποτέ του."
(Στον Σεφέρη και τον Καβάφη επιστρέφω σε δύσκολες στιγμές. Συγχώρεσέ με Οδυσσέα Ελύτη, μεγάλος ποιητής είσαι - παρηγορητής, όχι.).
*
Εδώ λοιπόν, πάλι στο υπόγειο, ένας άνθρωπος σε αντιδικία με το Θεό, τον σύντροφό του, τους συμπατριώτες του, τον εαυτό του. (Με ποιόν δεν αντιδικεί; Mόνο με τις γάτες του. Και με τον υπολογιστή του).
Ίσως μιά λύση είναι η επιστροφή στις αρχές. Αυτοβιογραφία; Aυτοψυχανάλυση;
'Εχω μερικές φορές την αίσθηση πως το σημαντικότερο έργο της ζωής μου είναι η ζωή μου. Το αργό, σταθερό χτίσιμο (και γκρέμισμα) του εαυτού μου. Το σύνολο αυτών που έζησα, ένιωσα, σκέφθηκα και έπραξα.
Σίγουρα, από τότε που μπέρδευα τον Ιούλιο Βερν με τον Θεό (ίδια γενειάδα, ίδιο ύφος στις χαλκογραφίες, όπου εμφανιζόταν περιτριγυρισμένος από τους ήρωές του και τον κόσμο του) ήθελα να γίνω κι εγώ συγγραφέας (δηλαδή θεός). Αλλά αργότερα συμπλήρωσα και ανέβασα ακόμα περισσότερο τον στόχο μου. Θέλησα να γίνω κάτι παραπάνω από συγγραφέας (και Θεός): άνθρωπος.(Με τον Θεό δεν τα πήγα καλά στη ζωή μου. Πρώτα δεν πείσθηκα ποτέ για την ύπαρξή του. Αλλά κι όποτε τον φαντάζομαι, η εικόνα του με γεμίζει αγανάκτηση. Δεν του συγχωρώ την οδύνη του κόσμου).
Γνωρίζω πολλούς και καλούς συγγραφείς που δεν παίρνουν ούτε την βάση σαν άνθρωποι. Πιστεύω πως, αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στα δύο, θα προτιμούσα να πετύχω σαν άνθρωπος.
'Ισως όμως, επιδιώκοντας δύο στόχους, να μην πέτυχα κανένα.
Μπορεί άραγε ο συγγραφέας να γράψει για τον άνθρωπο; Πόσο τίμια; (Δεν γράφω: `αντικειμενικά' - θα ήταν αστείο!) Δεν έχω παρά να δοκιμάσω.
*
Οκτώβρης 1992 - μετά τα γενέθλια. Αρχίζω το ταξίδι προς τα πίσω. Σκέπτομαι κάθε τόσο (κάθε μέρα; δύσκολο) να ανακαλώ μια στιγμή από τη ζωή μου. Αποσπασματικά. 'Οχι συνεχής αφήγηση, που κινδυνεύει να γίνει μυθιστόρημα - και μάλιστα περισσότερο μύθος παρά ιστόρημα. (Γιατί πως αλλιώς θα γέμιζαν τα άφθονα κενά της μνήμης;) Ούτε απαρίθμηση γεγονότων, με χρονολογίες και ντοκουμέντα. Στιγμές - σκόρπιες αλλά ολοκληρωμένες. 'Ετσι άλλωστε ένιωσα την ζωή - όχι σαν συνέχεια (και συνέπεια) αλλά σαν ασύνδετο κομπολόι από εμπειρίες.
Kάποιος Αμερικανός είχε πει: Life is just one damned thing after another. Το ένα μετά το άλλο. Καμιά φορά το ένα μαζί με το άλλο. Πολλές φορές τίποτα - παύση.
Φαντάζομαι μια σειρά από κείμενα, το κάθε ένα σε άλλο είδος και σε άλλο ύφος - ανάλογα με την στιγμή, ή το θέμα. Πότε χρονικό, πότε μικρό δοκίμιο, πότε αφήγημα, πότε σημείωση. Με χρονολογική σειρά, αλλά όχι σε χρονικές ενότητες. Π.χ. αν γράψω για έναν άνθρωπο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην παιδική μου ηλικία - στο ίδιο κείμενο τον παρακολουθώ ως το τέλος του, ως το ενενήντα. Στο επόμενο κεφάλαιο ξαναγυρίζω στην δεκαετία του σαράντα.
Κατοίκησα σε διάφορους δρόμους - της Αθήνας κι άλλων πόλεων. Σκέφθηκα να τους χρησιμοποιήσω σαν επιγραφές βιβλίων, κεφαλαίων και εποχών. Αρχίζοντας από την οδό Μιχαήλ Βόδα της παιδικής μου ηλικίας.
'Εχω ζήσει πολλές ζωές. Υποδύθηκα αρκετούς ρόλους, μπήκα σε δυσπρόσιτους χώρους, άσκησα διαφορετικά επαγγέλματα, ταξίδεψα πολύ, διάβασα άπληστα. Μεγάλωσα χωρίς στερήσεις (εκτός από τις κατοχικές), βρέθηκα ξαφνικά φτωχός κι από το πλην ξαναγύρισα στο συν. 'Εχτισα μιά μεγάλη εταιρία - και την παράτησα.
Γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους - δεν ήταν πάντα οι πιο διάσημοι. (Πόσες μικρές βιογραφίες χωράνε σε μία βιογραφία);
'Ολα αυτά θα μπορούσαν να γεμίσουν μία σειρά από τόμους με ανεκδοτολογικά απομνημονεύματα. Ακριβώς αυτά που δεν θέλω να γράψω - το ιστορικο-δημοσιογραφικό είδος. 'Οχι πως δεν θα υπάρξουν και τέτοιες στιγμές (χρήσιμες για τους χρονικογράφους ή τους κουτσομπόληδες). Αλλά ψάχνω αλήθειες. Και για αυτές είναι πιο σημαντικό το ότι υπήρξες παιδί, παρά πρόεδρος.
Νιώθω πως μέσα στη ζωή μου κρύβονται πολλά βιβλία. Θα καταφέρω να γράψω - πόσα;
Το άγχος του θανάτου με κατατρύχει. Εγώ δεν χρειάζομαι σκλάβο να μου θυμίζει συνέχεια: memento mori. ΄Ενας εσωτερικός αυτοματισμός το έχει αναλάβει.
Ιδιαίτερα όταν γράφω βιβλίο. Τότε με καταδιώκει η ιδέα του ημιτελούς κειμένου. Είναι το πιο εύγλωττο παράπονο για την θνητότητα.
Κυριακή 25 Μαρτίου 2007
Ένα βιβλίο για τους bloggers
Όλοι εμείς οι δημιουργοί ιστολογίων (Blogs) ξεκινήσαμε την προσπάθεια μας από μια βαθύτερη ανάγκη επικοινωνίας με ανθρώπους με παρόμοια ενδιαφέροντα και ανησυχίες. Όπως όμως ο κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του, έτσι και η παραπάνω διαπίστωση δεν είναι πάντοτε αληθής και μερικοί από μας της φάρας δεν έχουμε τις καλύτερες προθέσεις και τα ελατήρια μερικών ίσως και να είναι ταπεινά. Κάτι τέτοιο διαφαίνεται στο πρόσφατα εκδοθέν από τον οίκο Νεφέλη (2007) βιβλίο του κ Μανώλη Ανδριωτάκη με τίτλο: Blog: ειδήσεις από το δικό σου δωμάτιο. Το πόνημα έχει 216 σελίδες και τιμάται 16 ευρώ. Αξιώθηκε δε κριτικής παρουσιάσεως από την στήλη βιβλία του σημερινού "Βήματος" με την υπογραφή της κ Μ. Παπαγιαννίδου . ( http://tovima.dolnet.gr ) . Ίσως ο συγγραφέας να έχει δίκιο για τον ανώνυμο blogger, διότι η ανωνυμία τις περισσότερες φορές δείχνει την διάθεση να μην θέλει να πάρει κανείς την ευθύνη των λόγων και των πράξεων του. Χαίρομαι ιδιαιτέρα εκείνους που ανακοινώνουν με ένα πολύ έξυπνο ψευδώνυμο, αλλά στο προφίλ τους ταυτοποιούν πλήρως το εαυτό τους. Μήπως διαφωνείτε;







