Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Αν με ηγάπας

Αρκετά έχουμε μελαγχολήσει όλοι μας με την επικρατούσα στην χώρα κατάσταση. Η ποίηση θα μπορούσε να δράσει χαλαρωτικά. Ας διαβάσουμε Κ Καβάφη από τα αποκηρυγμένα του.

Αν με ηγάπας
Aν του βίου μου το σκότος
φαεινή έρωτος ακτίς
διεθέρμαινεν, ο πρώτος
της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
ό,τι ήθελον σε ειπεί:
πως χωρίς εσέ να ζήσω
μοι είναι αφόρητος ποινή —
αν μ’ ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν’ ελπίς απατηλή!

Aν μ’ ηγάπας, των δακρύων
ήθελον το τέρμα ιδεί·
και των πόνων των κρυφίων.
Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
Εν τω μέσω οραμάτων
θείων ήθελ’ ευρεθείς.
Pόδα θαλερά την βάτον
θα εκόσμων της ζωής —
αν μ’ ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν’ απατηλή ελπίς!

1 σχόλιο:

  1. Και πάλι Καβάφης, επίκαιρος, προφητικός...

    ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ
    Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
    τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
    όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
    μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
    μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

    Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
    γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
    στων σχέσεων και των συναναστροφών
    την καθημερινή ανοησία,
    ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

    Υ.Γ. Ωραία η καινούρια μορφή του blog!

    ΑπάντησηΔιαγραφή